บทที่ 346 ชายซื่อบื้อ 2

“ไม่ ฉันไม่ยอมหย่า ฉันจะไม่มีวันหย่า” มู่จื้อหลงพยายามมานานกว่าจะได้ผู้หญิงที่ร่ำรวยคนนี้มา ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาดีและรวยมาก ถ้าเขาหย่าไปเขาจะไม่เหลืออะไรเลย

ดังนั้นมู่จื้อหลงจึงรู้ทันทีว่าเขาจะไม่หย่ากับเธออย่างแน่นอน

“จะหย่าหรือไม่นายไม่มีสิทธิ์เลือก อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายทำอะไรลับหลังฉัน” ปี้หมิงจูมอง

มู่จื้อหลงอย่างเย็นชา

อันที่จริง เธอรู้มานานแล้วว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรลับหลังข้างนอก เพียงแค่ว่าปี้หมิงจู ไม่อยากใส่ใจ เธอจึงหลับตาข้างหนึ่ง แต่คราวนี้ผู้ชายคนนี้คิดจะเอาชีวิตเธอไป ปี้หมิงจูไม่สามารถปล่อยมันไปได้

หัวใจของมู่จื้อหลงตะลึง เขาเลี้ยงดูผู้หญิงจำนวนมากไว้นอกบ้านจริง และเขาก็ยักยอกเงินของบริษัทด้วย เขาคิดว่าปี้หมิงจูไม่รู้ แต่เธอรู้แล้ว

“ไปให้พ้น อย่าให้ฉันได้เจอนายอีก!” ปี้หมิงจูพูดอย่างเย็นชา หันศีรษะของเธอหนีเพราะไม่อยากเจอหน้ามู่จื้อหลงอีก

“หมิงจู อย่าเถอะ ผมรู้ว่าผมผิด ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว” มู่จื้อหลงคุกเข่าลงบนพื้น คราวนี้เขาได้ชดใช้ความอวดฉลาดของตนไปด้วยราคาสูง ถ้าเขาซื่อสัตย์ เชื่อฟังคำพูดของปี้หมิงจูเช่นนัน้มันจะไม่จบลงแบบนี้อย่างแน่นอน

“รปภ. ลากมันออกไป!”

เมื่อเห็นมู่จื้อหลงทำแบบนี้ ผู้ช่วยหญิงก็เรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างนอกด้วยเสียงที่เย็นชา

ทันใดนั้น ชายที่แข็งแกร่งสองสามคนเข้ามาลาก มู่จื้อหลงที่กำลังร้องไห้ออกไป ไม่ว่าเขาจะตะโกนกังมากแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์

“ท่านประธาน ถ้าอย่างนั้นโปรเจคสร้างโรงงาน” ผู้ช่วยหญิงมองไปที่ปี้หมิงจูและถามเมื่อเห็นว่าห้องคนไข้เงียบลงแล้ว

“ตั้งอยู่ที่หลูหยาง เห็นแก่หมิเทวดาเจียง ฉันจะไม่ไปไหน คนอื่นๆ ที่ต้องการนัดคุย ปฏิเสธไปให้หมด ” ปี้หมิงจูรู้สึกผิดในใจต่อเจียงเฉิง อย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้ตนคงตายแล้ว

"แต่ในบรรดาคนที่อยากคุยกับเรา มี..."

“มีใครก็ไม่ได้ เคาะแล้วว่าตั้งที่หลูหยาง” ปี้หมิงจูขัดจังหวะผู้ช่วยหญิงโดยตรง

คนที่เคยตายไปแล้วจริง ๆ เท่านั้นที่รู้ว่าชีวิตมีค่าและหายากแค่ไหน แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าใจได้แค่ชั่วขณะแห่งความตายเท่านั้น แต่หลังจากเข้าใจแล้ว พวกเขาไม่มีทางที่จะมีชีวิตใหม่ได้อีก เพราะคนอย่างตนนั้นมีน้อยเกินไป