บทที่ 376 เป้าหมายร่วมของประชาชน

หวงหยวนชางได้ยินคำพูดของหัวหน้าแผนกเฉิน สีหน้าจึงเปลี่ยนไป กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที ไอ้คนไร้ค่า ทำไมสารภาพถึงตนเองออกไปอย่างง่ายดายขนาดนี้

ถ้าไม่สารภาพถึงตนเองออกไป นั่นก็ยังพอจะช่วยเขาได้บ้าง แต่ตอนนี้ตนเองคงจบเห่แล้ว งั้นเขาก็ต้องซวยไปด้วยเช่นกัน

“นายพูดเพ้อเจ้ออะไร? ฉันไม่เคยให้นายเปลี่ยนกับยาปลอมเลยนะ” หวงหยวนชางมองหัวหน้าแผนกเฉินด้วยความเดือดดาล

“จะไม่มีได้ยังไง ก็คุณบอกให้ผมเปลี่ยนเป็นยาปลอม” หัวหน้าแผนกเฉินคำรามใส่ผอ.หวงไม่หยุดหย่อน ด้วยกลัวว่าถ้าตนเองคนเดียว จะได้รับโทษอย่างหนัก

“นั่นฉันก็ไม่เคยให้นายเปลี่ยนยาของประธานปี้สักหน่อย” หวงหยวนชางพูดกับหัวหน้าแผนกเฉินด้วยความเดือดดาลสุดขีด

ไอ้โง่ เปลี่ยนยาของใครก็ได้ แต่ดันมาเปลี่ยนยาของประธานปี้ นี่ไม่ได้รนหาที่ตายหรอกเหรอ?

“ผอ.หวง ความหมายของคุณคือ คุณยอมรับว่าตัวเองให้หัวหน้าแผนกเฉินเปลี่ยนเป็นยาปลอม ใช่ไหม?” ต่งเหล่ยมองหวงหยวนชางพูดขึ้นนิ่งๆ

หวงหยวนชางถึงได้สติกลับมา ตนเองพลั้งปากพูดออกไปแล้ว ตอนนี้ต่อให้กลับคำพูดก็คงไม่มีประโยชน์แล้ว

“ผอ.หวง คุณใช้ยาปลอมโดยพลการ เพียงแค่ผมรายงานขึ้นไป ตำแหน่งผอ.นี้คุณเลิกคิดจะเป็นได้เลย แม้จะมีคนที่เมืองหลวงฝั่งนั้น ก็ช่วยคุณเอาไว้ไม่ได้หรอก” ต่งเหล่ยพูดกับหวงหยวนชางด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“คุณต่ง คุณทำกับผมอย่างนี้มันก็ไม่มีผลดีอะไร จะทำเพื่ออะไรล่ะ” หวงหยวนชางเห็นว่าเรื่องของตนเองถูกเปิดโปงออกมาแล้ว จึงรีบพูดกับต่งเหล่ย

“ผอ.หวง เดิมทีฉันก็สนใจโรงพยาบาลนี้นะ เตรียมจะช่วยอุปถัมภ์พวกเครื่องมือกับสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัยให้แก่โรงพยาบาล แต่ท่าทีของคุณในตอนนี้ ทำให้ฉันสงสัยในคุณสมบัติของโรงพยาบาลนี้ซะแล้ว” ปี้หมิงจูมองหวงหยวนชางแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา

จริงๆแล้วปี้หมิงจูเห็นแก่หน้าของเจียงเฉิง ถึงได้เตรียมจะอุปถัมภ์เครื่องมือกับสิ่งอำนวยความสะดวกในแต่ละด้าน แต่เจียงเฉิงโดนไล่ออกไปแล้ว เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องอุปถัมภ์อีก

ยิ่งไปกว่านั้นหวงหยวนชางนี่ยังลักลอบเปลี่ยนยาของตนเอง ใช้ยาคุณภาพแย่ในการให้สารละลายทางเส้นเลือดแก่เธออีก น่ารังเกียจจริงๆ

เวลานี้หวงหยวนชางลนลานแล้ว เดิมทีเพียงแค่เขาทำงานอย่างซื่อสัตย์ ก็จะได้รับสิ่งดีๆมากมาย แต่ตอนนี้เพราะคิดว่าตนเองฉลาด จึงทำให้รักษาอะไรไว้ไม่ได้เลย

“ประธานปี้ ผม......”

ไม่รอให้หวงหยวนชางพูดจบ ปี้หมิงจูก็เดินออกไปจากที่นี่แล้ว ในเมื่อเจียงเฉิงไม่อยู่ที่นี่ จึงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ

“คุณต่ง......”

“คุณรอหมายศาลก็แล้วกัน ถ้าคุณไม่ได้ปล่อยข่าวไล่เจียงเฉิงออก ผมอาจจะไม่ได้มาเร็วขนาดนี้หรอกนะ” ต่งเหล่ยมองหวงหยวนชางอย่างเย็นชา แล้วหมุนตัวออกไปจากที่นี่

หวงหยวนชางได้ยินคำพูดของต่งเหล่ย จึงเข้าใจในทันที ที่แท้เป็นเพราะตนเองถ่ายทอดข่าวนั้นในทีวี เจียงเฉิงสำคัญขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ ถึงได้คุ้มค่าที่จะให้คุณต่งกับปี้หมิงจูช่วยเหลือเขาอย่างนี้ จนเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น

ในทันทีหวงหยวนชางก็ร่วงลงไปนั่งบนเก้าอี้ของตนเองอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ผอ.หวง ผมก็ขอตัวเช่นกัน” หัวหน้าแผนกเฉินก็ไม่สนใจอะไรมากมาย เขาอยากไปพบต่งเหล่ย ไม่แน่การชดใช้ความผิดของตนเอง จะสามารถรักษาอนาคตของตนเองเอาไว้ได้

“ไอ้เวร เรื่องดีๆล่ะทำไม่ได้เรื่องแย่ๆน่ะเก่งนัก” หวงหยวนชางด่าไล่หลังหัวหน้าแผนกเฉิน

“แม่งเอ้ย ฉันไม่เชื่อหรอกนะ ว่าคนต่ำต้อยอย่างเจียงเฉิงจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายได้?” หวงหยวนชางพาลโกรธไปหมด เขาไม่เชื่อว่าตนเองจะจัดการเจียงเฉิงไม่ได้

หวงหยวนชางไม่ได้คิดว่าตนเองทำผิด เขาถึงได้ไม่เชื่อว่าตนเองจะโดนโค่นล้มอยู่ที่เมืองเล็กๆอย่างหลูหยางได้ ต้องกำราบเจียงเฉิงให้ยอมศิโรราบให้ได้

ช่วงกลางวันหวงหยวนชางกำลังลงมาข้างล่าง ก็เห็นคนไม่น้อยยืนออกันอยู่ที่หน้าประตู หลังจากจดจ้องเขาชั่วครู่ ถึงได้รุมล้อมเข้ามาหาเขา