บทที่ 377 กลับโรงพยาบาลกับฉัน 1

“เป็นอย่างนี้ได้ไง?”

แค่หวงหยวนชางได้ยินว่าพ่อของตนเองเกิดเรื่อง ก็ลนลานขึ้นมาทันที ถึงเขาจะมีพฤติกรรมไม่ดี แต่ยังเป็นลูกที่กตัญญูมากๆ กลัวว่าพ่อของตนเองจะมีอันตรายถึงชีวิต

“ฉันก็ไม่รู้ ตอนนี้จะทำยังไงดี” ภรรยาของหวงหยวนชางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“รีบส่งตัวมาที่โรงพยาบาล ฉันจะเรียกรถโรงพยาบาลไปรับ” หวงหยวนชางพูดอย่างร้อนรนแล้วรีบตัดสายทิ้ง

จากนั้นหวงหยวนชางจึงรีบโทรให้โรงพยาบาลส่งรถพยาบาลออกมา แม้ต่งเหล่ยจะรู้ว่าเขาขายยาปลอม แต่ผู้ใต้บังคับบัญชายังไม่ถึงขั้นรู้เรื่องที่เขากำลังจะโดนจับ ก็ต้องปฏิบัติตามคำพูดของเขาอยู่แล้ว

รถพยาบาลมุ่งหน้ามาที่บ้านของหวงหยวนชางในทันที จากนั้นก็เข็นพ่อของหวงหยวนชางเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ในเวลาเดียวกันหวงหยวนชางก็ตามหมอตัวท็อปของโรงพยาบาล มาดูอาการพ่อของตนเอง

แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหมอพวกนี้จะรักษาได้ไหม ก่อนหน้านี้หวงหยวนชางอยากรับพ่อของตนเองไปหาหมอที่เมืองหลวง

แต่พ่อของหวงหยวนชางรู้สึกว่าหวงหยวนชางประพฤติตัวไม่ดี จึงเอาแต่โกรธไม่สนใจเขา ถึงได้ไม่ยอมไปหาหมอที่เมืองหลวง

หลังจากที่หวงหยวนชางเกิดเรื่องที่เมืองหลวง จึงเป็นฝ่ายย้ายมาที่หลูหยางเอง และเพื่อดูแลพ่อของตนเองให้ดีกว่าเดิม

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า ตนเองเพิ่งจะมาที่นี่ อาการป่วยของพ่อก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

เวลานี้หวงหยวนชางยังคงเดินไปเดินมาอย่างจนตรอกอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน

ผ่านไปสักพัก ประตูห้องฉุกเฉินถึงได้เปิดออก หมอหลายคนนั้นเดินออกมาจากด้านใน

“ผอ.หวง นี่คุณเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเหมือนโดนคนต่อยมาเลยล่ะ?” หมอคนหนึ่งถอดหน้ากากออก ถามหวงหยวนชางด้วยความเป็นห่วง

“ถามเรื่องที่ไม่มีประโยชน์พวกนี้น้อยๆหน่อย ตอนนี้สถานการณ์ของพ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?” ถ้าเป็นวันปกติ มีหมอมาเอาใจใส่ตนเองขนาดนี้ เขาต้องดีใจอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เวลานี้เขาแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อตนเองเท่านั้น

ได้ยินคำพูดของหวงหยวนชาง สีหน้าของหมอที่เพิ่งเดินออกมาหลายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที จู่ๆก็สีหน้าแย่ขึ้นมา สบตากันไม่รู้จะพูดยังไงดี

“ชักช้าอะไรอยู่? พูดมาสิ!”

หวงหยวนชางเห็นพวกหมอไม่มีใครพูดอะไรสักคน จึงคำรามออกมาด้วยความโมโห

“ผอ.หวง อาการของพ่อคุณในตอนนี้หมดหนทางแล้ว จากที่ตรวจดู เดิมทีก็เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้ายอยู่แล้ว คงจะไม่ได้ใช้ยาระงับเอาไว้ด้วย ตอนนี้จึงแพร่กระจายไปทั่วอวัยวะภายในร่างกาย ไม่มีทางรักษาแล้วครับ” หมอคนหนึ่งพูดเบาๆด้วยความหวาดกลัว