บทที่ 379 โทษคุณทั้งนั้น 1

เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงเห็นหวงหยวนชางปรากฏตัวออกมา สีหน้าจึงเย็นชาลงทันที อารมณ์ที่ดีมาทั้งวันโดนทำลายไปหมดแล้ว

สวี่ฉิงแสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจน หลังจากเห็นหวงหยวนชางแล้ว สองมือก็กอดอกที่อวบอิ่มเอาไว้ มองไปอีกด้านหนึ่ง ไม่อยากจะเห็นหน้าหวงหยวนชาง

“ผอ.หวง คุณพูดอะไรน่ะ?” เจียงเฉิงกลับไม่ได้มีปฏิกิริยามากมายนัก แต่มองหวงหยวนชางแล้วถามขึ้นอย่างนิ่งเฉย

“ฉันบอกให้นายกลับโรงพยาบาลกับฉัน มีคนไข้คนหนึ่งที่ต้องการให้นายช่วยดูหน่อย” เดิมทีหวงหยวนชางคิดจะขอร้องเจียงเฉิง แต่ก็ไม่อยากให้ตนเองเสียหน้าจนเกินไป ถึงได้จงใจพูดกับเจียงเฉิงอย่างวางมาด

เขารู้สึกว่าตอนนี้ถึงยังไงเขาก็ถือว่าเป็นผอ. แค่มาหาเจียงเฉิงอย่างนี้ ก็ให้เกียรติหมอคนนี้มากแล้ว ดังนั้นเจียงเฉิงต้องกลับไปรักษาคนไข้กับเขาอย่างเชื่อฟังสิ

แต่เมื่อเจียงเฉิงได้ยินคำพูดนี้ของหวงหยวนชาง กลับรู้สึกเหมือนได้ยินอะไรตลกๆที่น่าขำจะตายอยู่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา

“ผอ.หวง โทษทีนะ ผมต้องไปชอปปิงกับคนรักของผม” เจียงเฉิงพูดแล้วก็จูงมือของสวี่ฉิงจะเดินไป

หวงหยวนชางเห็นสถานการณ์นี้แล้ว ในใจก็ร้อนรน ด้วยอาการของพ่อเขาจะล่าช้าไม่ได้อีก แต่ถ้าเขาไม่ยอมลดทิฐิลง งั้นคงหมดหวังแล้วจริงๆ

หวงหยวนชางคิดๆ ก็รีบไล่ตามเจียงเฉิงกับสวี่ฉิงไป

“หวงหยวนชาง คุณจะพอได้หรือยัง?” สวี่ฉิงเห็นหวงหยวนชางขวางทางตนเองกับเจียงเฉิงอีกครั้ง จึงตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

“หมอสวี่ ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรทำอย่างนั้นกับพวกคุณ ฉันครุ่นคิดอย่างดีแล้ว คุณสองคนสามารถกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลได้ อย่างนี้โอเคไหม?” ตอนนี้หวงหยวนชางไม่มีท่าทางอวดดีเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ทว่ากลับเป็นฝ่ายแสดงท่าทีผูกมิตร รู้สึกว่าอย่างนี้ก็น่าจะพอแล้ว

“หวงหยวนชาง คุณเห็นพวกฉันเป็นอะไร? ตอนที่คุณอยากไล่ พวกเราก็ต้องออกไป ตอนนี้อยากให้พวกเรากลับไป พวกเราก็ต้องกลับไปงั้นเหรอ?” สวี่ฉิงเลิ่กคิ้ว พูดอย่างเย็นชา

“นอกจากนั้น คุณยังติดสินบนสื่ออีกต่างหาก ใส่ร้ายพวกเราทางทีวี เรื่องอย่างนั้นจะเลิกแล้วต่อกันไปได้งั้นเหรอ?” การกระทำของหวงหยวนชางทำเอาสวี่ฉิงพูดไม่ออกจริงๆ

หวงหยวนชางก็หน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของสวี่ฉิง ตอนนี้เขารู้ว่าตนเองทำผิด แต่เขาลดทิฐิของตนเองให้ยอมรับผิดไม่ได้

“เรื่องนั้นมันแก้ได้ง่ายดาย ฉันจะชี้แจงความจริงให้สื่อได้รู้เดี๋ยวนี้เลย” หวงหยวนชางพูดกับสวี่ฉิง

สวี่ฉิงได้ยินคำพูดของหวงหยวนชาง ในใจก็ยิ่งโมโหจนทนไม่ไหว ประเด็นหลักที่ตนเองพูดไม่ใช่เรื่องนี้เลย ไม่นึกว่าเขาจะบอกว่าจะช่วยตนเองชี้แจงความจริงก็เรียบร้อยแล้ว

“ผอ.หวง ขอโทษจริงๆ พวกเราไม่คู่ควรกับโรงพยาบาลที่คุณควบคุมดูแลอยู่หรอก” เจียงเฉิงไม่อยากสนใจหวงหยวนชางอีก