บทที่ 380 โทษคุณทั้งนั้น 2

ผู้ชายคนนี้ทำลายอนาคตของเธอผ่านสื่อ เธอถึงได้พูดเหน็บแนมด้วยความแค้นเคือง

หวงหยวนชางได้ยินคำพูดเหน็บแนมอย่างนี้ จึงกำหมัดแน่น ออกแรงจิกเล็บลงไปในเนื้อ

“ใช่ ฉันยอมรับผิดแล้ว ถึงได้มาขอร้องพวกคุณ รู้แล้วว่าในโรงพยาบาลที่ไม่มีหมอเจียงมันไปไม่รอด” หวงหยวนชางกัดฟันพูดออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“หึ!” สวี่ฉิงเผชิญหน้ากับท่าทีวิงวอนขอร้องของหวงหยวนชาง เธอจึงส่งเสียงเย้ยหยันออกมาทันที

“ไม่ว่าระหว่างพวกเราจะมีความขัดแย้งอะไร แต่การช่วยเหลือคนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ชีวิตคนเราเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์นะ” หวงหยวนชางมองเจียงเฉิงแล้วพูดอย่างจริงจัง

ตอนนี้เขาแค่หวังว่าเจียงเฉิงจะช่วยพ่อของตนเอง ถึงยังไงแม้แต่สถานการณ์ของปี้หมิงจูเจียงเฉิงก็ยังช่วยเอาไว้ได้เลย ตอนนี้ต้องช่วยพ่อเขากลับมาได้แน่ๆ

“ได้ ฉันจะกลับไป” เจียงเฉิงถอนหายใจ ตอบตกลงหวงหยวนชาง

“จริงเหรอ?”

หวงหยวนชางดีอกดีใจ ไม่ว่าจะพูดยังไง เพียงแค่ช่วยพ่อของเขาได้ก็พอแล้ว

“จริงสิ ผมไม่ใช่คนประเภทที่เห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ยอมช่วยเหลือหรอกนะ” เจียงเฉิงรู้ว่าหวงหยวนชางไม่ได้สำนึกผิดหรอก แต่เขาก็ทนเห็นคนตายไม่ได้ ไม่ว่าจะพูดยังไง การช่วยชีวิตคนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

“ขอบคุณมากหมอเทวดาเจียง ขอบคุณมากหมอเทวดาเจียง” หวงหยวนชางแสดงท่าทีคารวะ กล่าวขอบคุณเจียงเฉิง

จากนั้นหวงหยวนชางก็ขึ้นรถที่ตนเองมานำทางอยู่ด้านหน้า เจียงเฉิงกับสวี่ฉิงขับตามอยู่ด้านหลัง

“นายจะช่วยพ่อเขาจริงๆเหรอ?” สวี่ฉิงถามขึ้นด้วยความขุ่นเคืองที่ยังมีเหลืออยู่อีกเล็กน้อย

“ใช่ ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง แต่พ่อของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไรด้วย” เจียงเฉิงมองสวี่ฉิงพูดขึ้นอย่างจริงจัง อาชีพหมอน่ะ การช่วยชีวิตคนต่างหากถึงจะเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด ส่วนความคับแค้นใจอะไรพวกนั้น ล้วนแต่เป็นเรื่องที่รองลงมา

“ฉันก็รู้แหละ แต่ฉันก็โมโห ที่ไอ้สารเลวนั่นทำกับพวกเราเกินไปอยู่ดี” สวี่ฉิงพูดอย่างโมโห

“อะไรกัน? เมื่อกี้เห็นสภาพเขาเป็นอย่างนั้นแล้วยังไม่คลายโมโหอีกเหรอ?” เจียงเฉิงพูดกับสวี่ฉิงขำๆ: “ผมบอกแต่แรกแล้วไง เขาต้องมาขอร้องพวกเราแน่ๆ ผมพูดถูกใช่ไหมล่ะ?”

“ไม่ใช่ว่านายหาคนไปแก้แค้นเขาแล้วเหรอ? เขาถึงโดนตีจนมีสภาพอย่างนั้น” สวี่ฉิงถาม

“ไม่ใช่แน่นอน ผมไม่ทำเรื่องที่ไม่สนุกอย่างนั้นหรอก” เจียงเฉิงก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทว่าเขาก็เดาได้ การใส่ร้ายป้ายสีเขาอย่างนั้น ต้องได้รับผลกระทบที่ไม่ดีอยู่แล้ว