บทที่ 1143 ดาวเคราะห์สีฟ้า

บทที่ 1143 ดาวเคราะห์สีฟ้า

ดวงดาวส่องแสงสลัวสีเหลืองนวล นำความสว่างมาสู่พื้นที่ที่ดูราวกับอวกาศนี้

จ้าวอู่เจียงลอยตัวอยู่กลางอากาศ ไม่อาจแยกแยะได้ว่าทิศไหนคือเหนือใต้ตะวันออกตะวันตกหรือบนล่างซ้ายขวา

ดวงดาวมากมายไกลสุดลูกหูลูกตา เขามองเห็นกาแล็กซีอันเจิดจ้าอยู่ไกลออกไป ภายในกาแล็กซีมีแสงสว่างหลากสี ทั้งขาวเงิน ส้ม เหลือง ม่วง และฟ้าคราม งดงามราวกับความฝัน

นี่คือพื้นที่ภายในกระจกทองแดงกระนั้นหรือ? จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวบนผิวกระจกทองแดงมาก่อน บางทีตอนนี้เขาอาจอยู่ในท้องฟ้านั้นก็เป็นได้

จ้าวอู่เจียงมองดูดวงดาวที่อยู่ไกลออกไป และกาแล็กซีที่แม้จะมองเห็นได้ แต่ความจริงแล้วคงอยู่ไกลมาก เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป

“ออกมาเถิด ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่!” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม

จากประสบการณ์ที่ได้อ่านหนังสือมามากมาย ในสถานการณ์ปกติ เมื่อมาถึงพื้นที่พิเศษของวัตถุล้ำค่าเช่นนี้ จะต้องมีวิญญาณประจำวัตถุหรือผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ปรากฏกายออกมา

อาจเป็นคุณปู่ผมขาวโพลน หรือสาวน้อยที่ดูราวกับนางฟ้า หรืออาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูตลกแต่เต็มไปด้วยเรื่องราว

อย่างไรก็ตาม รอไปสักพัก สิ่งที่ตอบจ้าวอู่เจียงมีเพียงความเงียบงัน

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาควรทำอย่างไร? จะออกจากที่นี่ได้อย่างไร?

ทำตามสัญชาตญาณหรือ?

เมื่อครู่เขาใช้สัญชาตญาณจับด้ามกระจกนี้ด้วยเลือดเนื้อและพลังเลือด จึงมาถึงที่นี่ได้ เช่นนั้นตอนนี้ก็ต้องทำตามสัญชาตญาณอีกครั้งกระนั้นหรือ?

“ดี ให้เขาได้เห็นว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่”

สถานที่นี้ไม่น่าจะเป็นพื้นที่ในความเป็นจริง ไม่เช่นนั้นคงจะเกินจริงเกินไป น่าจะเป็นจิตสำนึกที่รับรู้ได้ถึงที่นี่… จ้าวอู่เจียงคิดอย่างรวดเร็วในหัว

เมื่อเป็นเช่นนั้น หากเป็นจิตสำนึก ก็ต้องเป็นไปตามกฎของจิตสำนึก นั่นคือการกระโดดข้ามแบบมีตรรกะ!