บทที่ 83

แกร็ก! พอประตูเปิดออก หญิงที่กำลังซบไหล่ของชายคนรักอยู่ก็รีบลุกขึ้น

"แม่"

"ลูกกำลังจะทำอะไร" ปราณีตรงเข้ามาหาลูกชาย

"ผมเออ.." พิภพมองดูหน้าเธอที่ยังกุมมือเขาอยู่ ทั้งสองรีบปล่อยมือออกจากกันแบบอัตโนมัติ

"แม่ไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้ แม่หมายถึงว่าลูกกำลังจะทำอะไร รู้ไหมว่ามันอันตรายมากแค่ไหน"

"แม่เพิ่งมาถึงเหรอครับ" พอรู้ว่าแม่หมายถึงอะไรเขาก็ไม่ได้ตอบ

"มาถึงแม่ก็ขึ้นมานี่เลย ลูกคิดดีแล้วเหรอ ทำไมลูกถึงไม่ถามแม่สักคำว่าแม่จะยอมไหม"

"ใจเย็นก่อนสิพี่" เอนกไม่รู้ว่าพี่สาวจะคิดแบบนี้ เพราะตอนเดินทางมาด้วยกันพี่สาวก็ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง

"ถ้าลูกฉันเป็นอะไร ใครจะรับผิดชอบ" น้ำตาของผู้เป็นแม่ค่อยๆ ไหลลงมา ..ควักเอาหัวใจของนางออกไปยังดีซะกว่า ที่จะให้ลูกผ่าตัดอวัยวะเพื่อมอบให้กับผู้ชายที่ไม่เห็นค่าของพวกเขาเลย

"แม่ครับ" ชายหนุ่มรีบลงจากเตียงแล้วเดินตามแม่ไป เพราะตอนนี้นางออกไปจากห้อง

"หมออยู่ไหน" ปราณีออกมาก็ถามหลานสาวที่ยืนรออยู่หน้าห้อง "ป้าถามว่าหมออยู่ห้องไหน" น้ำอิงจำเป็นต้องได้บอก

"แม่จะทำอะไร" พิภพรีบเข้ามาคว้าแขนของแม่ไว้ เพื่อที่จะคุยกับท่านให้เข้าใจก่อน

"แม่จะขอเปลี่ยนตัว แม่จะเป็นคนบริจาคเอง"

"ไม่ได้นะครับแม่"

"แม่ไม่ยอมหรอกนะลูก"

"แม่ครับ" ชายหนุ่มกุมมือแม่ไว้ เพราะเขาไม่อยากให้แม่พูดเสียงดังมากไปกว่านี้ ถ้าแม่ไม่ยอม การผ่าตัดในครั้งนี้ก็จะต้องถูกยกเลิก "แม่ฟังผมนะครับ"

ประโยคนี้เขาพูดแค่กับแม่ แต่ทุกคนที่อยู่หน้าห้องหันมาฟังกันแบบใส่จดใจจ่อ

"การผ่าตัดในครั้งนี้ มีแค่ผมเท่านั้นที่ช่วยได้ แม่ให้ผมทำเถอะนะครับ"

"ทำไมถึงมีแค่ลูก" ปราณีกรอกสายตามองไปที่แทนคุณ ซึ่งนั่งอยู่แถวนั้นด้วย

"เพราะตับของผมเข้ากับท่านได้แค่คนเดียว"

"ก็ลองให้หมอตรวจของแม่ดูก่อนสิ เผื่อของแม่เข้าได้ไง"

"ถึงแม้ตับของแม่จะเข้าได้ ผมก็ไม่ยอมอยู่ดี แม่รู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหน ที่จะได้ทดแทนบุญคุณของคนที่ทำให้ผมได้เกิดมา"

สายตาทุกคู่ต่างก็มองมาที่พิภพ ทุกคนไม่รู้ว่าเขาคิดแบบนี้ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่ยอมรับทัตเทพเป็นพ่อเลย..แต่ทำไมเขาถึงมีความคิดแบบนี้ได้

"แม่ให้ผมทำตามความตั้งใจของผมเถอะนะครับ"

"แม่ขอพบกับหมอหน่อย"

"แม่ครับ"

"แม่อยากจะรู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน"

"เดี๋ยวอิงพาไปค่ะคุณป้า" น้ำอิงที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบอาสา

พิภพยืนมองแม่ที่เดินไปพร้อมกับน้องสาว ทำไมเขาจะไม่ห่วงความรู้สึกของแม่ แต่ถ้าให้เขาเลือกอีกครั้งเขาก็จะยังเลือกเหมือนเดิมอยู่ดี

"เข้าไปพักในห้องดีกว่าค่ะ" เหมือนฝันอ่านดูรายละเอียดทั้งหมดแล้ว เขาต้องนอนนิ่งๆ เพื่อให้ร่างกายผ่อนคลายให้มากที่สุด

เข้ามาถึงด้านในเธอก็เลยเอาน้ำให้เขาจิบ

"หมอบอกไม่ให้กินน้ำ"

"คุณก็อย่ากลืนสิ" เธอหมายถึงจะให้เขาอมน้ำไว้แล้วบ้วนมันออกมา เพื่อให้ปากไม่แห้งมาก เพราะในเอกสารนั้นก็มีบอกไว้อยู่ว่าถ้าทำแบบนี้ ก็จะผ่อนคลายการอยากน้ำได้บ้าง

"ขอแบบอื่นได้ไหมล่ะ"

"อะไรคือแบบอื่น"