บทที่ 84

ก่อนที่ประตูห้องผ่าตัดจะปิดลง สายตาคมละจากใบหน้าของผู้เป็นแม่ มองไปดูเธอ..คนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง

คุณพิภพ..พอประตูปิดเท่านั้นแหละ ไม่รู้ว่าน้ำตามาจากไหนบ้าง มันแข่งกันไหลออกมาจากดวงตางามทั้งสองข้าง จนหญิงสาวต้องได้รีบหลบมุม เพราะไม่อยากให้ญาติของเขาเห็นกลัวพวกท่านจะต่อว่า

"การผ่าตัดคงอีกหลายชั่วโมง ฉันว่าคุณไปหาอะไรทานก่อนดีไหม" น้ำอิงเดินมานั่งคุยกับเหมือนฝัน

"ฉันไม่หิวค่ะ" จริงๆ เธอก็ยังไม่ได้ทานพร้อมกันกับเขา ถึงแม้จะโกหกเขาว่าออกไปหาอะไรทานมาแล้ว..แต่ไม่ใช่เลย

"แย่จัง ฉันกำลังหิวพอดีเลย ว่าจะชวนคุณออกไปทาน" ทำไมคนฉลาดแบบน้ำอิงจะดูไม่ออก ถ้าเป็นเธอ..เธอก็ทานอะไรไม่ลงเหมือนกัน และที่น้ำอิงหาเหตุผลมาคุยกับเหมือนฝันแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะปราณี นางก็แอบสังเกตอยู่เหมือนกันว่าแฟนของลูกชายยังไม่ได้กินอะไรเลย

"ก็ได้ค่ะ" เหมือนฝันก็เลยยอมลงมากับน้ำอิง และอีกหนึ่งคนที่น้ำอิงต้องลากลงมาหาอะไรกินบ้างก็คือสามี

"กินให้หมดนะคะ ถ้าไม่หมดฉันโกรธด้วย" น้ำอิงเห็นว่าเขาเอาแต่เขี่ยข้าว

"คุณนั่นแหละทานเยอะๆ"

"ถ้าคุณไม่กินฉันก็ไม่กิน"

"ผมยังไม่หิว" ชายหนุ่มวางช้อนลง ถึงแม้จะถูกขู่แบบนั้น แต่เขาก็กลืนไม่ลงอยู่ดี เพราะมันมีหลายเรื่องต้องให้คิด

และน้ำอิงก็วางลงเหมือนกัน เธอทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้ขู่

"คุณสองคนเล่นอะไรกันคะ รีบกินเถอะน่า จะได้ขึ้นไปข้างบน" เจอคำพูดประโยคนี้ของเหมือนฝันเข้าไป ทั้งสองต้องได้รีบจับช้อนขึ้นมาตักข้าวใส่ปาก เพราะขนาดเหมือนฝันยังเข้มแข็งได้เลย

พอทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะซื้ออาหารและผลไม้ขึ้นไปให้คนที่อยู่ด้านบน

ตอนนี้ทุกคนรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด ถึงแม้จะมีห้องให้พักแบบพิเศษ แต่ก็ไม่มีใครมีกะจิตกะใจพักผ่อนได้ เพราะคนที่พวกเขารักทั้งสองยังไม่รู้ว่าจะปลอดภัยมากน้อยแค่ไหน

"ขอบใจจ้า" ปราณีรับผลไม้จากลูกสะใภ้ แล้วเหมือนฝันก็นั่งลงข้างๆ ท่านตรงนั้น

"คุณพิภพต้องปลอดภัยค่ะแม่" เธอรักลูกชายของท่าน ก็ต้องเห็นแม่ของเขาเป็นแม่ของเธอด้วย ขนาดเธอเพิ่งเจอกับเขาแค่ไม่นานมานี้เอง ยังเป็นห่วงได้มากเพียงนี้ แต่กับแม่ล่ะ คนที่อุ้มท้องเขามา กว่าจะเลี้ยงมาได้ขนาดนี้

"แล้วหนูกินอะไรหรือยัง"

"กินแล้วค่ะอิ่มมากเลย"

"ดีแล้วล่ะตาภพจะได้ไม่เป็นห่วงมาก"

"คุณแม่ก็ทานสิคะ" หญิงสาวปอกผลไม้ส่งให้กับแม่ของเขา นางก็เลยรับมันมาแล้วนำเข้าปาก

"ผลไม้ตามฤดูนี่มันหวานฉ่ำจังเลยนะ"

"จริงหรือคะ"

"อ้าวเรายังไม่กินเหรอ ลองบ้างสิ" นางก็เลยหยิบอีกลูกมาปอกส่งให้ ..คนที่นั่งมองอยู่ก็อดเอ็นดูแม่สามีกับลูกสะใภ้ไม่ได้ แต่ถึงแม้ทั้งสองจะพูดคุยกัน ในใจของทั้งสองตอนนี้เฝ้ารออยู่ว่าคนที่อยู่ด้านในจะเป็นยังไง

เวลาผ่านไป.. ตั้งแต่พิภพเข้าไปในห้องผ่าตัด นับแล้วก็ 5 ชั่วโมงได้

และตอนนี้ด้านนอกก็ค่ำมืดมากแล้ว ทุกคนยังคงรอแบบใจจดใจจ่อ เพราะยังไม่มีใครออกมาแจ้งผลการผ่าตัดเลย

"แม่ว่าเราไปนอนพักหน่อยดีไหม" อิงนภาเป็นห่วงลูกสาวเพราะกำลังท้องกำลังไส้

"ไม่ค่ะ อิงเป็นห่วงคุณลุงกับพี่ภพ" ขณะที่พูดสายตาเธอมองไปที่สามี เพราะเขาเอาแต่นั่งมองพื้น หรือไม่ก็มองไปที่ห้องผ่าตัด

ทุกอย่างเงียบไปอีกชั่วโมงกว่า.. คนในห้องผ่าตัดเริ่มมีปฏิกิริยา เพราะเริ่มเห็นผู้ช่วยที่ห้องผ่าตัดเดินออกมา

พอถามก็ได้ความว่าไม่มีอะไร เพราะทุกคนไม่ได้ถูกอนุญาตให้แจ้งข่าวกับญาติคนไข้ ..คนที่จะแจ้งได้ก็คือหมอที่ทำการผ่าตัดเท่านั้น

ผ่านไปอีกสักพักก็เห็นวิ่งออกมาอีก พอได้ของก็วิ่งกลับเข้าไป

"เกิดอะไรขึ้น"

ที่ต้องเดินผ่านประตูหน้า เพราะต้องไปเบิกของที่คลังเพิ่ม เพราะของที่เตรียมไว้ในห้องผ่า มันใช้เกินกว่าที่กำหนดไว้