บทที่ 85

"ถ้าไม่มีใครบอกฉันจะเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้" ปราณีพยายามจะลุกจากรถเข็น เพื่อเข้าไปดูลูกชายให้เห็นกับตา

"อย่านะพี่ ตาภพยังไม่เป็นอะไรหรอก" เอนกเข้ามาห้ามพี่สาวไว้ก่อน

"ถ้าไม่เป็นอะไร ทำไมทุกคนถึงมีสีหน้าแบบนี้" ตอนที่นางหมดสติมันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่

ในห้องผ่าตัด..

"เอาเลือดผมไปอีกครับคุณหมอ" เขาได้ยินทางหมอคุยกัน ว่าต้องหาผู้บริจาคเลือดเพิ่ม

"แต่คุณจะเหนื่อยมากนะครับ"

"ผมบอกให้เอาเลือดผมไปอีกไง"

นายแพทย์ที่ทำการผ่าตัดพยักหน้าบอกให้ผู้ช่วยเพิ่มเลือดจากผู้บริจาคมาสู่ผู้รับบริจาคอีก

แทนคุณพยายามเร่งเลือดโดยการกำอุปกรณ์ที่หมอให้มา

"คุณหมอคะ ผู้บริจาคจะไม่ไหวแล้วค่ะ" คนเช็คเครื่องที่ตัวของแทนคุณดูว่าตอนนี้คงบริจาคต่อไม่ได้แล้ว

"พอแล้ว"

"ผมยังไหวเอาไปอีก"

"ไม่ได้หรอกครับ"

"ผมบอกให้เอาไปอีกไง"

สามชั่วโมงผ่านไป..ห้องพักฟื้น

"คุณรู้สึกตัวแล้วเหรอคะ" น้ำอิงที่นั่งเฝ้าสามีไม่ห่างพอเห็นเขาลืมตาเธอก็ดีใจมาก

"ทำไมผมมาอยู่ในห้องนี้ แล้วในห้องผ่าตัดล่ะ" ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้อง เขาพยายามจะดันตัวลุกขึ้นและถอดสายน้ำเกลือออก

"คุณจะทำอะไร"

"ผมจะเข้าไปเพิ่มเลือดอีก"

"คุณบริจาคเลือดอีกไม่ได้แล้ว"

"ทำไมจะไม่ได้"

"คุณจะตายก่อนน่ะสิ"

แต่ดูเหมือนแทนคุณจะไม่ฟัง เขายังคงพยายามที่จะลงจากเตียงให้ได้

"คุณไม่เป็นห่วงฉันกับลูกเลยเหรอ"

"แต่พิภพ.."

ห้องไอซียู..

เหมือนฝันยืนอยู่หน้าห้องไอซียูไม่ยอมห่าง เพราะตอนนี้พิภพถูกย้ายมาไว้ที่นี่แล้ว ที่ต้องย้ายมาเพราะที่นี่มีอุปกรณ์ช่วยชีวิตพร้อมทุกอย่าง

"หนูดื่มน้ำหน่อยนะ" ห่วงลูกก็ห่วง แต่พอเห็นสภาพเมียของลูกแล้วยิ่งน่าเป็นห่วงเข้าไปอีก "ตาภพต้องปลอดภัย พระต้องคุ้มครองคนดีสิลูก"

"ใช่ค่ะพระต้องคุ้มครองเขา" จากที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้ตอนนี้มันกลั้นไม่อยู่แล้ว เธอปล่อยมันออกมาแบบไม่อายสายตาใครเลย

ห้องพักฟื้นอีกห้อง..

"ทางนั้นเป็นยังไงบ้างคะ" อิงนภาที่นั่งเฝ้าพี่ชาย เห็นสามีกลับเข้ามาก็รีบถาม

"ตอนนี้ตาแทนฟื้นแล้ว"

"แล้วตาภพล่ะคะ"

"ตาภพยังไม่มีใครออกมาแจ้งเลย" ทั้งสองพูดคุยกันเพียงเบาๆ