บทที่ 86

"ถ้าไม่มีใครบอก ฉันก็จะไปดูเอง" ชายชราที่ไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะกระดิกตัว แต่ต้องพยายามดันร่างกายให้ลุกขึ้น

"พี่อย่าทำแบบนั้นสิคะ พี่รู้ไหมว่าทุกคนพยายามช่วยพี่ แต่ทำไมพี่ถึงไม่.."

"ไม่ต้องมาพูด เธอรู้..บอกพี่มา!" คำพูดที่ออกจากปากแทบจะฟังไม่ได้ยิน เพราะแรงจะพูดก็ไม่ค่อยมี

"ฉันบอกพี่ไม่ได้ พี่ต้องนอนพักผ่อนร่างกายให้แข็งแรงค่อยไปดูเอง"

"ก็ได้ถ้างั้นพี่ไปเอง อึก" ถึงแม้จะเจ็บมากแต่ทัตเทพก็พยายามลุกขึ้น จนหมอได้รีบเข้ามาช่วยไว้ เพราะกลัวแผลที่ผ่าตัดจะฉีก

"ยังทำเป็นเก่งอีก ตอนนี้คนที่ช่วยพี่ยังไม่ฟื้น พี่ไม่สงสารคนที่บริจาคตับให้พี่หรือไง"

"ใคร?" ในใจทัตเทพคิดไว้สองคน ไม่ว่าจะเป็นคนใดคนหนึ่ง ท่านก็ไม่อยากจะให้บริจาค เพราะพวกเขาคือดวงใจของท่าน

"ฉันขอร้องนะพี่ พักฟื้นร่างกายตัวเองก่อน"

หน้าห้องไอซียู..

"ถ้าคืนนี้คนไข้ยังไม่ฟื้น เราต้องเผื่อใจไว้บ้างนะครับ" หมอจะโกหกญาติไม่ได้ เพราะเรื่องนี้ญาติต้องรับรู้ไปพร้อมกัน

"ไม่! คุณหมอพูดอะไร คุณหมอจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้ คุณหมอรู้ไหมว่าเขายังไม่กินข้าวตั้งแต่เมื่อวาน" เหมือนฝันควบคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว

"คุณหมอต้องช่วยลูกชายฉันนะ ฉันมีลูกชายแค่คนเดียว คุณหมอต้องช่วยเขานะ" ร่างกายของผู้เป็นแม่ชาไปทั้งตัว แทบจะเรียกว่ากระดิกได้แค่ปากอยู่แล้ว

"ทางเราเข้าใจครับ" แบบนี้แหละถึงต้องได้มีการเซ็นต์ยินยอมก่อนผ่าตัด เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

"ให้ฉันเข้าไปหาลูกหน่อย"

"เข้าไปได้ทีละคนนะครับ" หมอก็เลยอนุญาตให้ญาติคนไข้เข้าไป

ปราณีไม่รอช้ารีบพยุงตัวเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องไอซียู ส่วนเหมือนฝันก็ทำได้แค่มองผ่านประตูที่มีกระจกเล็กๆ ตามเข้าไป

"ภพ ภพลูกแม่ ไหนลูกสัญญากับแม่แล้วไงว่าจะรีบตื่น" ปราณีร่ำไห้แทบขาดใจเมื่อเห็นสายระโยงระยางเต็มตัวลูกชายอยู่

"คุณคะ" พยาบาลรีบเข้ามารับร่างแม่ของคนไข้ไว้ เพราะนางไม่มีแรงแม้จะยืนอยู่แล้ว

"เมื่อวานนี้ลูกฉันยังดีๆ อยู่เลย ทำไมลูกฉันเป็นแบบนี้ไปได้" ปราณีทำใจไม่ได้จริงๆ จนพยาบาลต้องได้พาออกมาก่อน

พอเห็นสภาพแม่ของเขาที่ออกมาจากห้องหญิงสาวแทบจะเข่าทรุดไปอีกคน

"ฉันขอเข้าไปหาเขาได้ไหมคะ" เหมือนฝันค่อยๆ ก้าวเข้ามา แต่จังหวะนั้น..

"พี่ภพเป็นอะไร" น้ำอิงรู้ข่าวว่าลุงได้สติแล้ว ก็เลยอยากจะมาแจ้งข่าวทางนี้ แต่พอมาถึงก็เห็นภาพพวกนี้พอดี

"หมอบอกว่า ตาภพอาจจะไม่ฟื้น" ปราณีพูดพร้อมกับค่อยๆ นั่งลงเก้าอี้ที่มีไว้สำหรับญาติคนไข้

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ตอนนี้คุณลุงฟื้นแล้ว พี่ชายฉันก็ต้องฟื้นด้วยสิ ฉันไม่ยอมหรอกนะฉันจะเข้าไปหาเขา" น้ำอิงหันไปพูดกับคนที่ยืนอยู่หน้าห้องนั้น

"เข้าไปได้ทีละคนนะคะ" พยาบาลเห็นว่าแทนคุณกำลังจะเข้าไปด้วยอีกคน ก็เลยต้องได้ห้ามไว้ก่อน

"ฉันไปเองได้ค่ะ" น้ำอิงก็เลยตามพยาบาลคนนั้นเข้าไปในห้องไอซียู

ส่วนเหมือนฝัน ทำได้แค่ถอยกลับไป แล้วค่อยๆ นั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม

แทนคุณยืนรอภรรยาอยู่ด้านหน้า และแอบมองส่องผ่านกระจกบานเล็กๆ เข้าไปดู แต่ก็ไม่เห็นอะไรเพราะยังมีอีกห้องที่ขวางกั้นอยู่ ..ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นายต้องสู้สิ

"อิงขอโทษ อิงทำไม่ดีกับพี่หลายอย่าง พี่ฟื้นขึ้นมาด่าฉันสิ" น้ำอิงได้แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ เพราะหมอไม่อนุญาตให้เข้าไปใกล้เกินกว่านั้น "แต่ที่ฉันทำไปทุกอย่างเพราะเป็นห่วงพี่กับคุณป้า พี่รู้ไหมว่าตอนนี้คุณป้าเป็นห่วงพี่มาก พี่ต้องฟื้นขึ้นมานะ"

หน้าห้องไอซียู