บทที่ 87

เหมือนฝันก็อยากพูดอยู่หรอกว่าคุณหมอไม่อนุญาตให้เข้าไป แต่ในใจอยากเข้าไปหาเขามากก็เลยไม่พูด..เผื่อว่าผู้ใหญ่จะมีหนทางให้เธอเข้าไปหาเขาได้

และมันก็เป็นไปตามนั้น อิงนภารีบไปขอพบคุณหมอ ..ขอให้คนสำคัญอีกคนเข้าไปเยี่ยมหลานชาย และคุณหมอก็อนุญาต ถึงแม้จะมีโอกาสแค่เล็กน้อย ทางทีมแพทย์ก็จะไม่ยอมละเลยโอกาสนั้นไป

ขาเรียวก้าวเดินไปในห้อง ซึ่งอบอวลไปด้วยร่องรอยน้ำตาของหลายๆ คน เพราะไม่ว่าญาติใครที่ถูกส่งตัวเข้ามาในห้องนี้ ต่างก็มีความรู้สึกเดียวกันทั้งนั้น

"เปลี่ยนชุดก่อนนะคะ" พยาบาลส่งชุดและหมวกคลุมผม เพื่อให้ญาติคนไข้ได้สวมใส่กันเชื้อโรคที่ติดตัวญาติเข้ามา "เชิญห้องนี้เลยค่ะ"

สิ่งแรกที่เธอมองเข้าไปเห็นก็คือสายระโยงระยางเต็มร่างของเขาไปหมด น้ำตาที่มันคลอออกมาเต็มเบ้า ตอนนี้ไหลกลับลงไปที่เดิม เธอจะอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้ หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้อีกนิด

"คุณพิภพคะ ฝันมาหาคุณแล้ว คุณตื่นมาคุยกับฝันหน่อยสิคะ"

คุณหมอที่รอแสตนด์บายอยู่ตรงนั้น เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงของชีพจรผ่านทางหน้าจอ

"เข้าไปใกล้กว่านี้ครับ" จริงๆ แล้ว หมอไม่อนุญาตให้เข้าไปสัมผัสตัวคนไข้ แต่พอเห็นปฏิกิริยาของคนไข้แล้ว คิดว่าเธอคนนี้คงมีอิทธิพลต่อจิตใจและความรู้สึกของคนไข้มาก

ขาเรียวก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม แทบจะสัมผัสตัวเขาได้อยู่แล้ว

"คุณพิภพคะ ได้ยินเสียงฝันไหม ฝันยังรอคุณอยู่ที่เดิม คุณตื่นมาคุยกับฝันได้ไหม"

"คุณขยับออกมาหน่อยครับ..พยาบาลไปตามอาจารย์หมอมาหน่อยเร็ว" เสียงคุณหมอที่ยืนอยู่ตรงนั้นตะโกนบอกให้พยาบาลไปตามหมออีกคนมา เพราะตอนนี้อาจารย์หมอติดอีกเคสหนึ่งอยู่

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงสั่นเครือค่อยๆ ดังออกมาจากริมฝีปากบาง เพราะเธอกลัวเหลือเกินว่าจะเสียเขาไป เพิ่งหากันเจอแท้ๆ

"คุณคุยกับเขาไปเรื่อยๆ ก่อนนะ" คุณหมอหมายถึงว่าให้คุยอยู่ห่างๆ เพราะถ้าเธอเข้ามาใกล้กลัวว่าจะเป็นการขวางการทำงานของทางแพทย์

"คุณจำได้ไหม คุณเคยสัญญาว่าจะพาฉันกลับบ้าน คุณต้องตื่นขึ้นมาทำตามสัญญาสิคะ ฉันอยากไปเห็นบ้านคุณจริงๆ นะ" เรื่องนี้เธอยังไม่ได้คุยกับเขา แต่ก็ได้ยินที่เขาบอกแม่ว่าจะพาเธอไปตอนเงินเดือนออก เหมือนฝันยังแอบนับวันรอที่จะได้ไปเยี่ยมบ้านเกิดของเขาอยู่เลย

จังหวะนั้นอาจารย์หมอก็รีบเข้ามาในห้อง ส่วนคนที่อยู่หน้าห้อง ต่างก็รอลุ้นกันอยู่ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น เพราะยังไม่มีใครแจ้งมาเลย

"คุณพิภพคะ ฉันรักคุณ"

ติ๊ด~ ติ๊ด~ ติ๊ด~

อาจารย์หมอ หมอผู้ช่วย และพยาบาลที่อยู่ในห้องนั้นต่างก็หันกลับมามองเธอ..คนที่สร้างปาฏิหาริย์ นี่แหละที่เขาเรียกว่าอานุภาพแห่งความรัก เพราะตอนนี้ชีพจรของเขากลับมาเต้นปกติ แต่แค่ว่าเขายังไม่รู้สึกตัว เพราะพิภพกำลังสู้กับอะไรบางอย่างอยู่

"เกิดอะไรขึ้นคะ สามีฉันเป็นอะไร" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตอนนี้มันกลั้นไม่อยู่อีกแล้ว เสียงสะอื้นปนเสียงพูดแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง

หน้าห้องไอซียู..

"ฝัน ฝัน ตาภพเป็นยังไงบ้างลูก" ปราณีที่ยืนแทบจะไม่อยู่ แต่ก็ต้องรีบเดินเข้ามาเมื่อเห็นลูกสะใภ้ออกมาจากห้องนั้น "พี่เขาเป็นยังไงบ้างลูก"

"คุณหมอให้ออกมารอข้างนอกค่ะ"

"แล้วพี่เขาเป็นยังไง" น้ำเสียงของทั้งคนถามและคนตอบแทบจะฟังไม่รู้เรื่องเพราะเสียงนั้นสั่นมาก

"คุณหมอบอกว่าตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว"