บทที่ 88

"ไหนบอกว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ทำไมยังไม่ฟื้นอีกคะ" เหมือนฝันนั่งรอมาทั้งคืน ไม่สิ..หลายคืนแล้วด้วย ถ้าตอนไหนทนความง่วงไม่ได้เธอก็จะนอนหลับพิงเก้าอี้ตรงหน้าห้องไอซียู

"เราต้องให้เวลาเขาบ้าง" เพราะบางคนถ้าพ้นขีดอันตรายแล้วกว่าจะฟื้นตัวก็หลายวันอยู่

"แม่ว่าหนูไปหาอะไรกินบ้างดีกว่าไหม" ไม่ใช่ว่านางไม่สังเกต นี่แหละเขาเรียกว่าคู่ชีวิต เพราะถ้าอีกคนยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง อีกคนก็จะกินไม่ได้นอนไม่หลับ คอยเฝ้าและเป็นห่วงคู่ของตัวเอง

"ฝันยังไม่หิวค่ะ" เธอจะกินลงได้ยังไง กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวไม่ได้กินน้ำ

"ถ้าตาภพฟื้นขึ้นมา เห็นว่าหนูเป็นแบบนี้คงตำหนิแม่แย่เลย"

"ทำไมต้องตำหนิคุณแม่ด้วยล่ะคะ"

"เดี๋ยวก็ว่าแม่ดูแลเมียเขาไม่ดี"

"ฝันไปทานก็ได้ค่ะ" เหมือนฝันลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากที่ตรงนั้น แต่ขณะที่เดินไม่เว้นแม้แต่ตอนที่จะลงลิฟต์ หญิงสาวก็ยังคงชำเลืองมองกลับไปด้านหลัง เผื่อว่าจะได้ยินว่าเขาฟื้นแล้ว

หลังจากพักฟื้นร่างกายมาได้สักระยะแล้ว ทัตเทพก็ได้ลุกขึ้นมากายภาพบำบัด ที่ท่านฮึดอยากจะลุกขึ้นมาให้ได้ เพราะอยากจะมาพบหน้าลูกชายทั้งสองคน

บ่ายคล้อยของวันเดียวกัน

ทุกคนต่างก็มารอแบบใจจดใจจ่อ เมื่อได้ยินว่าจะย้ายพิภพออกมาอยู่ห้องวีไอพีแบบปลอดเชื้อ เพราะเขายังคงต้องถูกเฝ้าระวัง

ห้องนี้แยกออกมาเป็นสัดส่วน แยกญาติและคนไข้ให้อยู่คนละที่..แต่ก็ยังคงมองเห็นกัน

"ตาภพ" ปราณีเป็นคนแรกที่เข้าไปหาลูกชาย ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว แววตานั้นจ้องมองผู้เป็นแม่ที่เรียกชื่อของตัวเอง

"แม่ร้องไห้ทำไมครับ" เสียงพูดแผ่วเบามาก แทบจะไม่ได้ยิน เพราะเขาใช้แรงไม่ได้เลยแม้แต่การขยับปาก

"แม่ดีใจ ดีใจที่สุดในชีวิต ที่ลูกกลับมา"

"ผมบอกแล้วไงว่าไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก"

ชายหนุ่มมองออกไปด้านนอก เห็นญาติหลายคนที่มองเข้ามา หนึ่งในนั้นก็คือน้ำอิง เขาก็เลยส่งยิ้มให้

"อยากคุยกับน้องไหมล่ะ เดี๋ยวแม่จะให้น้องเข้ามาหา" แต่นางเข้าใจว่าลูกชายมองเหมือนฝัน

"ใครจะอยากคุยกับยัยจุ้นล่ะแม่" ดวงตาคงค่อยๆ หลับลงแบบเหนื่อยล้า

ยายจุ้นเหรอ? ..ปราณีจำได้ในทันที เพราะประโยคนี้ลูกชายชอบเรียกน้ำอิงอยู่บ่อยๆ

"เป็นยังไงบ้างพี่" อิงนภาที่รอดูอยู่ก็ได้ถามเมื่อเห็นพี่สาวของสามีเดินออกมา

"ตาภพคงอยากจะพักต่อ" นางแปลกใจทำไมลูกชายไม่พูดถึงคนรักเลย แต่ปราณีก็ไม่กล้าพูด

เหมือนฝันยิ้มออกมาจางๆ ถึงแม้จะเสียความรู้สึกอยู่บ้างแต่เธอก็ดีใจที่เขาฟื้น

จนเวลาผ่านไปถึงช่วงดึกของวันเดียวกัน ..หญิงสาวยังคงนั่งมองมาที่เตียงคนป่วย หวังว่าเขาจะมองออกมาเห็นเธอบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่มองออกมาเลย ทุกครั้งที่มองมาเขามองดูคนอื่น ถึงแม้จะมองมาที่เธอก็ทำเหมือนว่าไม่เคยรู้จัก