บทที่ 90

พอเห็นว่าเป็นใครที่เรียก เหมือนฝันก็วางของแล้วเดินเข้ามาหา

"ขอโทษด้วยนะคะ ที่เพิ่งได้มาหา"

"ขอโทษทำไมคะ"

"พี่ภพใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ"

"ดีใจด้วยค่ะ"

"คุณโกรธพี่ภพเหรอ"

"ไม่ได้โกรธค่ะ คุณกลับไปเถอะฉันจะได้ทำงานต่อ"

"ยิ่งคุณห่างออกมาแบบนี้ พี่ภพก็ยิ่งจะ.." น้ำอิงรีบหยุดคำพูดตัวเองไว้ เพราะจะพูดทุกคำที่คิดไม่ได้ ..แต่ถึงแม้ไม่พูดต่อเหมือนฝันก็รู้ดีว่าน้ำอิงจะพูดอะไร

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ฉันคงไม่สำคัญเขาถึงจำไม่ได้"

"ฉันเข้าใจคุณนะคะ เรากลับไปด้วยกันนะ"

"ขอโทษค่ะ ฉันต้องเอาของไปหน้างานช่วยเพื่อนก่อน" ขณะที่พูดเหมือนฝันก็อายมาก ดูเธอจะคนละชนชั้นกับคนที่มาหาเลย เพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอคลุมไปด้วยหมวกผ้าและหมวกเซฟตี้ แต่กับอีกคน เธอสวยดูสูงส่ง

"ฉันขอร้องล่ะค่ะกลับไปด้วยกันนะ"

"ถ้าคุณเข้าใจฉัน คุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงไม่กลับไป" เหมือนฝันยกยิ้มให้น้ำอิงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน เธอยังคงทำงานอยู่ที่เดิม เพราะรายชื่อของเธออยู่กับคนงานชุดนี้ นั่นแสดงว่าเหมือนฝันต้องเดินจากแคมป์นั้นเพื่อมาทำงานที่นี่ และพอเลิกงานเธอก็ต้องได้เดินกลับ รวมระยะทางแล้วเกือบ 4 กิโลเมตรได้

"ทำงานให้มันได้เหมือนกับอ่อยผู้ชายหน่อยสิยะ" ตอนนี้มีแต่คนทับถม เพราะดูแล้วคงจะเป็นหงส์ปีกหัก แต่เหมือนฝันก็พยายามอดทนไว้เหลืออีกแค่สามวันเธอก็จะได้ไปจากที่นี่แล้ว ..แต่ก่อนนับวันรอเพื่อที่จะได้กลับไปเยี่ยมบ้านของเขา แต่ตอนนี้นับวันรอเพื่อที่จะกลับบ้านตัวเอง

สองวันต่อมา..

พิภพแข็งแรงมากแล้ว แข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาล แต่จะเดินทางไกลกลับบ้านเลยก็ไม่ได้ น้ำอิงก็เลยชวนทุกคนมาพักที่บ้านเทพประทานก่อน

"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวป้าหาเช่าห้องแถวนี้อยู่" ปราณีไม่คิดจะไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีก ในเมื่อลูกยังเดินทางไกลไม่ได้ นางก็จะหาเช่าห้องแถวโรงพยาบาลนี่แหละอยู่ไปก่อน

"เรากลับไปที่สระบุรีกันไหมครับแม่"

"สระบุรีเหรอลูก" ปราณีมองหน้าน้ำอิง ทั้งสองคิดว่าก็ดีเหมือนกัน เผื่อไปเจอบรรยากาศเก่าๆ จะได้จำคนรักได้

พิภพไม่รู้ว่าทำไมตัวเองอยากจะไปที่นั่น จำได้อยู่หรอกว่ามันคือที่ทำงาน และเหมือนว่ามีใครบางคนรอเขาอยู่

น้ำอิงก็เลยให้คนขับรถเอารถตู้พาไปส่ง ซึ่งตอนนี้ทัตเทพยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล เพราะยังกายภาพบำบัดไม่ถึงไหน

ส่วนรถของพิภพ ก็ให้คนขับตามกันมา

[แคมป์คนงานสระบุรี]

"???" พิภพมองดูห้องที่ถูกทำขึ้นมาใหม่ "ห้องใครเหรอ" เขาหันไปถามน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย

"ก็ห้องพี่นั่นแหละ"

เขาก็เลยคิดว่าตอนที่นอนอยู่โรงพยาบาล น้องสาวจอมจุ้นคงจะให้ช่างมาทำ

"มีสองห้องเหรอ.." พอลงจากรถเขาก็เดินเข้าไปดู มันมีอีกห้องที่ประตูเชื่อมต่อกัน

"พี่จำไม่ได้เหรอว่าห้องนี้เป็นของใคร"

"ห้องใคร"

"เดี๋ยวตอนเย็นเจ้าของห้องก็คงกลับมา" ตอนนี้ยังเป็นเวลางานอยู่ ..น้ำอิงคิดว่าเดี๋ยวเหมือนฝันคงกลับมามั้ง ก็เลยปล่อยให้พิภพนอนพักผ่อน

"เราคงต้องไปพักที่รีสอร์ทแล้วล่ะค่ะป้า" น้ำอิงพาป้ากลับขึ้นรถ ตอนนี้แทนคุณยังติดงานอยู่ แต่ช่วงเย็นเขาจะตามมา

"ป้าอยากไปหาหนูฝันก่อน"

"ได้ค่ะ" น้ำอิงก็เลยให้คนขับรถพาไปที่ไซต์งาน