บทที่ 91

แกร็ก.. ถึงแม้รู้แล้วว่าตัวเองเปิดผิดห้อง แต่เขาก็ยังเปิด เพราะอยากจะรู้ว่าสิ่งที่มันแว๊บเข้ามาในหัวคืออะไร

เขาแอบแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมเธอถึงไม่ล็อกห้อง ..เท้าแกร่งก้าวเดินเข้ามา..ในนี้ค่อนข้างมืดแต่ก็พอจะมองเห็น

แอร์มีทำไมไม่เปิด ..เขาแปลกใจเพราะเธอเปิดพัดลม พิภพก็เลยเอื้อมไปหยิบรีโมทแอร์มาเปิดให้..จะได้เย็นสบายหน่อย

เช้าวันต่อมา..

"เมื่อคืนนี้เราเปิดพัดลมไม่ใช่เหรอ แล้วใครเปิดแอร์?" หญิงสาวหันมองไปดูอีกห้อง พอนึกได้เธอก็เดินมาเปิดประตูที่เชื่อมต่อกัน

"?" ชายหนุ่มที่กำลังเปลี่ยนผ้ารีบหาอะไรมาปิดบังร่างกาย ..แต่ดูเธอจะไม่ตกใจเหมือนเขาเลย

"ขอโทษค่ะ ฉันแค่จะมาถามว่าเมื่อคืนนี้คุณเปิดแอร์ห้องฉันหรือเปล่า"

"ใช่..มีแอร์ทำไมไม่เปิด"

"ฉันก็เคยบอกคุณแล้วไงว่าไม่ถูกกับแอร์"

"เคยบอก?"

"ขอโทษอีกครั้งค่ะ ทีหลังถ้าจำอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องไปยุ่งห้องของคนอื่น" จบคำพูดหญิงสาวก็ปิดประตูโดยใช้แรงกระแทกเล็กน้อย

"อะไรของเธอ..เราจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ถูกกับแอร์" ชายหนุ่มพูดพึมพำตามหลังไป

ตอนกลางวันเวลาร้อนๆ ก็พอจะเปิดแอร์ได้บ้าง แต่ถ้าตอนกลางคืนอากาศมันเย็น เธอก็เลยไม่ชอบแอร์ และเคยบอกเขาไปแล้วด้วย

"คุณจะไปไหน"

"ไปทำงานสิ" วันนี้วันสุดท้ายที่ต้องทำงาน เพราะพรุ่งนี้รับเงินเสร็จเธอก็จะกลับบ้านแล้ว ..โปรแกรมเดิมยังไม่เปลี่ยนแปลง ถึงอยู่ต่อเขาก็จำไม่ได้ "แล้วนี่คุณจะไปไหน" ขณะที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องเขาก็เดินตาม

"ไม่รู้"

"ไม่รู้ก็กลับเข้าไปนอนสิ" เหมือนฝันคิดว่าเดี๋ยวคงมีคนเอาอาหารมาให้เขา เพราะทั้งน้องสาวและก็แม่พักอยู่ที่รีสอร์ทนี่เอง

"ให้ผมไปทำงานด้วยได้ไหม"

"แค่เดินยังลำบาก จะแบกสังขารออกไปทำไม"

"คุณเป็นคนที่พูดไม่เพราะแบบนี้เหรอ" เพราะน้ำเสียงของเธอเหมือนกับพูดประชด แต่เธอจะมาประชดเขาทำไม นอกเสียจากว่าเธอจะเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเพราะอยู่แล้ว

"ใช่!" หญิงสาวพูดกระแทกเสียงใส่แล้วก็เดินออกมา หาว่าเราพูดไม่เพราะอีก คนบ้า!!

เหมือนฝันเดินมาซอยเล็กๆ เพื่อที่จะเข้าหน้างาน จังหวะที่เธอเดินสัมผัสได้ว่าด้านหลังมีคนเดินตาม ใบหน้าเรียวหันกลับไปมอง

"คุณตามฉันมาทำไม" หายใจโล่งขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นเขา เพราะกลัวว่าจะเป็นสมุนของไอ้หมู กลัวว่าพวกลูกน้องมันจะแค้นเรื่องที่เอาลูกพี่เข้าคุก

"อยากรู้ว่าคุณจะเดินไปถึงไหน"

"อากาศมันร้อน คุณกลับเข้าห้องไปเถอะ" เหมือนฝันเดินกลับมาผลักเขาเพื่อให้กลับทางเดิม แต่เธอใช้แรงเยอะเกินไป รวมทั้งเขายังไม่แข็งแรงด้วย "คุณ" หญิงสาวรีบดึงร่างหนาให้กลับเข้ามาหาตัวเอง เพราะตอนนี้เขาเกือบจะล้มลงไป

จากที่จะหงายหลัง พิภพกลับล้มทับเธอลงกับถนนลูกรัง แต่จังหวะนั้นมือหนาได้ประคองศีรษะเธอไว้ไม่ให้กระแทกกับถนน

"โอ้ย"

"คุณเป็นอะไรไหม" เหมือนฝันไม่ได้ห่วงตัวเองเลย เพราะเขาไม่ได้ทิ้งแรงลงมาที่ตัวเธอ

"ทำไมคุณตัวหนักจัง" เขาแกล้งพูดหยอก

"คนบ้า ตัวเองเพิ่งผ่าตัดมา ไม่กลัวแผลฉีกเลยหรือไง"

"คุณเป็นใครบอกผมได้ไหม" พิภพยังไม่ได้ลุกออกจากตัวเธอ และมือก็ยังคงลองศีรษะเธอไว้อยู่แบบนั้น

"ถ้าคุณจำฉันไม่ได้ นั่นแสดงว่าฉันไม่สำคัญมากพอที่จะทำให้คุณจดจำ..ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"เรารักกันใช่ไหม"

"ไม่ต้องมาถาม"

"ผมแค่อยากจะรู้ ทำไมเวลามองหน้าคุณ ตรงนี้มันถึงเต้นผิดปกติ" มือข้างที่ว่างเขาเอามาแตะหน้าอกข้างซ้าย เพื่อให้เธอรู้ว่าตรงไหนที่มันเต้นผิดปกติ

"ฉันจะไปรู้กับคุณเหรอ ขนาดคุณยังไม่รู้เลย"