บทที่ 92

ก๊อก ก๊อก

"คะ.." เหมือนฝันที่กำลังเก็บกวาดห้องอยู่ รีบเดินมาเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะ

"แม่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม"

"เชิญค่ะ" หญิงสาวก็เลยเปิดประตูให้กว้าง

"ใครช่างคิดเนี่ย ทำห้องซะน่ารักเลย" นางมองไปรอบๆ ห้อง ถึงแม้ว่าจะไม่กว้างมาก แต่ก็จัดทุกสัดส่วนได้ดี

"นั่งก่อนสิคะ" หญิงสาวขยับเก้าอี้มาให้นั่ง ..ด้านในมีมุมเล็กๆ ที่ไว้สำหรับตั้งโต๊ะและเก้าอี้

"แม่อยากจะชวนเรากลับไปเที่ยวบ้านด้วยกัน"

"บ้านไหนคะ"

"บ้านแม่ที่อยู่ต่างจังหวัด"

"คือว่าฝันกำลังจะ.."

"แม่ว่าจะเดินทางคืนนี้เลย ไปรถตู้ ไปด้วยกันนะ"

เธอจะปฏิเสธแม่เขายังไง ในเมื่อตัวเองยังปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลย ทำไมเธอจะไม่ดีใจที่แม่เขาชวน

"ไปนะลูก ไปเยี่ยมบ้านพี่เขาก่อนแล้วเราก็ค่อยไปบ้านหนูไง"

"ไปบ้านฝันหรือคะ"

"ชวนพ่อกับแม่หนูไปด้วย"

"ชวนพ่อกับแม่ด้วย?"

ขณะที่พูดประตูเชื่อมต่อกันค่อยๆ เปิดออก ที่จริงพิภพไม่ได้ตั้งใจเปิด เพราะเขาเอาหูแนบมากเกินไปมันก็เลยเป็นการดันประตูเข้ามา

"ทำอะไรของเรา"

"ผมกลับห้องก่อนนะครับ" เขาพูดออกมาแบบเขินอาย เพราะคนในห้องนี้คงรู้แล้วว่าเขากำลังแอบฟัง

"เข้ามาก็ดีแล้ว แม่ว่าเรามาชวนน้องเองดีกว่า"

"คะ?"

"ก็ตาภพนั่นแหละให้แม่เข้ามาชวน ไม่รู้จะอายอะไร เป็นผัวเมียกันแท้ๆ"

พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของปราณี ทั้งสองถึงกับหน้าแดง

"เดี๋ยวแม่กลับไปเตรียมตัวก่อนแล้วกัน จะต้องไปบอกเรื่องนี้หนูน้ำอิงด้วย" ว่าแล้วปราณีก็รีบออกจากห้องนั้น ปล่อยให้ทั้งสองคุยกันให้เข้าใจ

"ไปด้วยกันนะ" หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบครอบงำไปพักหนึ่ง พิภพก็ได้เอ่ยชวนเธอ

"คุณจะให้ฉันไปในฐานะอะไร" จะไม่ถามก็ไม่ได้..จำเราได้แล้วเหรอถึงชวนกลับบ้านด้วย

"ก็ฐานะเมียไง"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"เหรอ" ชายหนุ่มเผลอปากพูดออกไป แล้วนี่เขาจะเชื่อคำพูดใครดีระหว่างคำพูดแม่กับคำพูดเธอ

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาแล้วก็ยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้

"จะไปไหน"

"จะชวนพ่อกลับบ้านวันนี้"

"ไม่ให้ไป" คนตัวโตก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอต้องได้ถอยหลัง

"คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันกลับบ้าน ขนาดตัวคุณเองยังจำฉันไม่ได้เลย"

"คุณก็ทำให้ผมจำได้สิ"

"เรื่องระหว่างเรามันไม่มีอะไรน่าจดจำหรอกค่ะ ดีแล้วล่ะที่คุณลืม"

"ทำไมไม่มี ผมจำได้อยู่เรื่องหนึ่ง"

"เรื่องอะไร?"

"เรื่องที่ผมเข้าห้องผิดตอนเมา"

"เข้าห้องผิด?"