บทที่ 93

ขับรถมาได้หลายชั่วโมง แต่ก็เพิ่งจะถึงครึ่งทาง เพราะคนขับรถถูกสั่งไว้ว่าห้ามขับเร็วและให้ขับระมัดระวังที่สุด ..คนที่สั่งก็คือคนที่อยู่โรงพยาบาล พอทัตเทพรู้ว่าลูกชายจะกลับไปพักฟื้นที่บ้าน ก็สั่งให้คนรถดูแลเป็นอย่างดี

[รีสอร์ทระหว่างทางกลับบ้าน]

"เราพักที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะลูก นั่งรถนานๆ เดี๋ยวร่างกายก็รับไม่ไหว"

"ครับ"

"รีสอร์ทว่างอยู่สามห้องครับ" คนขับรถเข้าไปจัดการเรื่องห้องให้

"สามห้องก็พอแล้ว คุณห้องหนึ่งฉันห้องหนึ่ง สองคนนี้เขาผัวเมียนอนด้วยกันก็ได้"

ได้ยินคำพูดของแม่เขาที่พูดกับคนขับรถ เหมือนฝันถึงกับหันมองไปดูหน้าลูกชายของนาง

"ถ้างั้นผมขอเข้าห้องเลยนะครับแม่ รู้สึกเหนื่อยยังไงไม่รู้" ใบหน้าคนที่พูดไม่เหมือนว่าเหนื่อยเลย แถมยังมีแอบยิ้ม

"แม่ฝากดูแลพี่เขาด้วยนะลูก" นางพูดพร้อมกับมองตามลูกชายที่เดินเข้าห้องแบบเป็นห่วงเป็นใย

"ค่ะ"

พอพิภพอาบน้ำเสร็จอาหารของทางรีสอร์ทก็ถูกนำเข้ามาบริการ

"คุณมากินข้าวก่อนสิจะได้กินยา"

"กินแต่ข้าวได้ไหมยังไม่อยากกินยาตอนนี้"

"คุณหมอให้ทานยาหลังอาหารทันทีค่ะ"

"ถ้างั้นยังไม่กินข้าว"

"ทำไม"

"ถ้ากินยามันง่วงนอนน่ะสิ" ไม่ว่าจะเก่งมาจากไหน ก็สู้ฤทธิ์ยาไม่ได้ กินเข้าไปเพียงไม่นานก็หลับเป็นตายทุกที

"ง่วงก็นอนไปสิคะ"

เขาจะนอนได้ไง ในเมื่อคืนนี้จะมีเธอนอนด้วย ถ้ามันจะตายเพราะไม่กินยาคืนนี้ก็ปล่อยให้ตายไปเลย

"มากินข้าวค่ะ" เหมือนฝันทำหน้าบึ้งใส่ จนพิภพต้องยอมแพ้

"ยาฉันเตรียมไว้ให้ตรงนี้นะ" หญิงสาวเอายาวางไปกับน้ำใกล้ๆ ตัวเขา

พอกินข้าวเสร็จชายหนุ่มก็หยิบยาขึ้นมา..

จังหวะนั้นเหมือนฝันอาบน้ำออกมาพอดี มองไปก็เห็นว่าเขากำลังดื่มน้ำ

หญิงสาวเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว พอออกมาเธอก็เก็บถ้วยออกมาให้กับทางรีสอร์ท

หญิงสาวกลับเข้ามาก็เห็นว่าเขานอนแล้ว ที่ออกไปนานเพราะแม่ของพิภพชวนทานข้าวด้วย ..เธอมองดูคนที่นอนอยู่บนเตียงเหมือนต้องมนต์

"ทำไมคุณจำทุกคนได้แต่จำฉันไม่ได้" ริมฝีปากบางพูดออกมาเพียงเบาๆ ที่เธอกล้าพูดเพราะคิดว่าเขาคงจะหลับไปเพราะฤทธิ์ยาเหมือนทุกครั้งแล้ว "ฉันไม่มีอะไรน่าจดจำขนาดนั้นเลยเหรอ"

ทันใดนั้นดวงตาคมก็ค่อยๆ ลืมขึ้นมา

"คุณ?!" คนตัวเล็กตกใจขยับถอยแบบลืมตัว แต่ถูกเขาคว้าร่างเข้ามากอด

"ขอบคุณมากนะ ที่คุณยังไม่ทิ้งผมไปไหน" ถึงแม้เธอจะพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขน แต่พิภพก็ไม่ยอมปล่อย

"ใครบอกว่าไม่ทิ้ง..ใครเขาจะอยู่กับคนที่จำตัวเองไม่ได้ล่ะ" หญิงสาวพูดแก้เขินอายที่คิดว่าเขาหลับ

"ถ้าคุณทิ้งผม ไม่ว่าใครไปขอร้องให้คุณกลับมาคุณก็คงไม่กลับ อย่าไปไหนเลยนะ ถึงแม้ผมจะจำไม่ได้ แต่เราสามารถสร้างช่วงเวลาที่ดีต่อกันใหม่ได้นี่"

"....."

"ผมอยากจะเรียนรู้คุณใหม่อีกครั้ง ได้ไหมครับ"

"เรียนรู้ยังไง"

"ก็เริ่มจาก.." ริมฝีปากหนาโน้มลงมาใกล้ริมฝีปากของอีกฝ่ายจนคนที่อยู่เบื้องล่างรีบหลับตาลงเพราะรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร

ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะแนบจูบลงไป ลิ้นหนาแทรกเข้าไปสัมผัสในโพรงปากหวานแบบละมุน

ในใจก็คิดอยู่หรอกว่าใจง่ายเกินไปไหมที่ปล่อยให้เขาจูบ แต่เธอก็โหยหารอยจูบนั้นไม่ต่างจากเขาเลย หญิงสาวเคลิ้มไปกับจูบอันหอมหวานจนลืมสังเกตว่าตอนนี้เขาได้ถอดเสื้อผ้าของเธอออกไปแล้ว

"อือ" กว่าจะรู้ตัวก็ถูกความแข็งแกร่งแทรกเข้ามาในร่างกาย

"อ่าาา" ดวงตาคมมองดูหญิงสาวที่อยู่ในวงแขนขณะที่ขยับสะโพก เธอน่ารักขนาดนี้เขาลืมไปได้ยังไง

"อือ "

"เจ็บเหรอครับ"

ใบหน้าเรียวส่ายเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบ หลายวันแล้วที่ไม่ได้มีอะไรกับเขา มันก็รู้สึกตึงๆ หน่อย