1.1

“กินไปเถอะเหล้า ยังไงก็ขมไม่เท่าชีวิตพวกเราตอนนี้หรอก” เสียงแหบห้วนถามหญิงสาวข้างกาย พลางยกแก้วน้ำสีอำพันมากระดกดื่มราวกับคนหิวกระหาย แก้วแล้วแก้วเหล้าที่เธอดื่มมันเข้าไป

“โอ๊ย แรงอะเจ้ พูดงี้ตบหน้าซินเลยไหม” เสียงหวานตอบญาติผู้พี่ คนหนึ่งโดนคนรักหักหลัง อีกคนก็โดนคู่หมั้นนอกใจ ผู้ชายเดี๋ยวนี้นี่มันยังไงกันนะ เหอะ เจ้าชู้เหมือนกันหมด สารเลว ไว้ใจไม่ได้!

“ได้เหรอ?”

“นี่น้องเอง น้องรักของเจ้ไง” ซินหยานกระเง้ากระงอดแล้วยกแก้วกระดกดื่มน้ำสีอำพันตามไป

ก็จริงอย่างที่ดารินพูดมา ความขมของเหล้าพวกนี้ไม่เท่ากับชีวิตรักของพวกเธอเลยด้วยซ้ำ รักแรกและรักเดียวมันเส็งเคร็งถึงขั้นนี้เลยหรือ ทั้งเธอและญาติผู้พี่เพิ่งโดนผู้ชายที่รักนอกกายนอกใจจนสุดท้ายต้องกอดคอกันมาดื่มเหล้า ให้น้ำเมามันช่วยปลอบใจอยู่อย่างนี้

“วันนี้พี่ ๆ หายไปไหนกันหมด ไม่มีใครมาเลยเหรอเจ้เดียร์” เสียงหวานถามคนแก่กว่าพลางกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะแล้วทอดถอนใจ พี่ ๆ ที่ว่าคือเพื่อนของดาริน วันนี้ไม่มีใครมาดื่มด้วยเลย เหงาชะมัด

ว่าแต่โต๊ะเล็กนิดเดียว นั่งกันอยู่แค่สองคนจะกวาดสายตามองอีกทำไม คนเริ่มมึนเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ก่นด่าตัวเองในใจ

"ฮือ... ดื่มกันสองคนเหงามากเลยอะ ไม่ไหว ๆ ซินไม่ไหว ไม่ชอบเลยเจ้..." เสียงหวานยานคางบ่นงึมงำอีกระลอกจนอีกคนกลอกตา

“ยายเด็กบ้า เมาแล้วขี้บ่นจัง พูดมาก”

ซินหยานหอบหัวใจที่ช้ำรักหนีคู่หมั้นข้ามน้ำข้ามทะเลมาพักใจที่ไทยได้สัปดาห์หนึ่งแล้ว เธอหนีคู่หมั้นสารเลวมาหาดารินซึ่งเป็นญาติผู้พี่ ลูกสาวของป้าดาหวันผู้เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของแม่เธอเอง วันแรก ๆ ดารินชวนเพื่อนตัวเองมาร่วมวงปาร์ตี้ด้วยนับสิบ แต่เพราะดื่มถี่ยิบ ดื่มทุกวันจนเพื่อนไม่ไหว ไตพังบ้างทะเลาะกับผัวบ้าง บางคนแทบโดนตัดออกจากกองมรดกเพราะมัวแต่เที่ยวเล่นไม่ทำงานทำการ พากันทยอยกันโบกมือบ๊ายบายไปทีละคนสองคน จนสุดท้ายก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้อง

“คนอื่นเขามีงานมีการทำกันไหมล่ะ ไม่ใช่แกนะที่จะว่างงานจนแก่ตายก็มีเงินใช้สบาย ๆ ไม่เดือดร้อน” ดารินบ่นกลับ

ซินหยานเป็นลูกสาวคนเดียวของน้าดาหลาน้องสาวของแม่เธอ ถึงน้าจะเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่สองสาวก็ยังสนิทสนมกัน เพราะยังไปมาหาสู่ และติดต่อกันตลอดแม้ซินหยานจะปักหลักอยู่กับบิดาที่ฮ่องกงก็ตาม

“เห็นเจ้มาดื่มทุกวันยังลุกไปทำงานไหวเลย”

“ไม่ไหวไม่ได้ เดี๋ยวคุณนายดาหวันตีหัวแบะ” ดารินพูดถึงผู้เป็นแม่ที่ดุอย่างกับอะไร

สองสาวคุยกันไปดื่มกันไป ดารินขอวันนี้เป็นวันสุดท้ายเพราะไม่เช่นนั้นร่างเธอคงแหลกแน่ ๆ ฝืนสังขารในวัยยี่สิบแปดปีไปทำงานต่อไม่ไหว คอลลาเจนเอยวิตามินเอยที่กินๆเข้าไปก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว เล่นดื่มและเที่ยวยาวมาเจ็ดวันติด โทรมไม่ไหว

“คืนนี้เอาให้สุดเลยนะซิน เมาเยอะกว่านี้ไม่ได้ กับผู้ชายกาก ๆ แบบนั้นเสียใจนานกว่านี้ไม่ได้นะ เสียของแย่ แกเอาตัวเองมาดิ่งขนาดนี้ก็น่าเวทนาพอแล้ว พี่อนุญาตแค่นี้ เข้าใจไหม” ดารินปลอบน้อง เป็นการปลอบแบบฮาร์ดคอร์ ปลอบปนก่นด่ากลาย ๆ