บทที่ 308 จะสู้เพื่อมันสักยก

หญิงสาวกำลังตักข้าว "พี่เชอร์รีน ทานข้าวด้วยไหมคะ?"

"ไม่ล่ะ ขอบคุณ" เธอปฏิเสธ เธอนั่งอยู่บนโซฟา ความรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกแผ่ขยายและท่วมท้นในหัวใจอย่างสุดจะพรรณนาได้

นานแค่ไหนกว่าที่บทบาทนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้ไม่นานเธอยังยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น แต่วันนี้...

ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นกันอย่างเงียบมาก เชอร์รีนคิดว่า บางทีอาจเป็นเพราะเธอนั่งอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงไม่ได้พูดอะไรกันมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็ทานอาหารเย็นเสร็จลง หญิงสาวไปล้างจาน ในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงสองคน

ออกัสนั่งลงไขว้ขายาวอย่างสง่างาม มองดูเธอ "คุณเชอร์รีนต้องการคุยเรื่องอะไรกับผมหรือครับ?"

"พวกเรายังมีทางเป็นไปได้ไหม?" เธอถามช้าๆ หายใจอย่างระมัดระวัง

เขาตกตะลึงครู่หนึ่ง ชั่วพริบตาดวงตาลึกราวกับทะเลก็มีระลอกคลื่นปรากฏขึ้น แต่ไม่นานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม "คุณเชอร์รีนหมายถึงอะไรครับ?"

คำพูดของเธอมีความชัดเจนมากพอ เธอไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รู้ว่าหมายความว่าอะไร "ก็มันหมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ"

มุมปากคลี่ยิ้ม แต่มันกลับไม่มีความอบอุ่น เขาถามกลับอย่างเย็นชา "คุณเชอร์รีนคิดว่ายังไงล่ะ?"

เธอไม่เข้าใจและไม่แน่ใจ ยิ่งไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ "เป็นไปได้หรือเป็นไม่ได้?"

"คุณเชอร์รีนถามคำถามนี้เพื่ออะไร?" เขาไม่เข้าใจ ไม่ตอบคำถามของเธอ

ฝ่ามือของเชอร์รีนมีเหงื่อออกเล็กน้อย แต่พูดอย่างหนักแน่นว่า "ฉันอยากอยู่กับคุณ"

ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม จากนั้นสายตาดูสับสนราวกับว่าไม่รู้จักเธอ คำพูดที่ออกมาจากปากเขาแฝงด้วยความประชดประชันว่า "คุณเชอร์รีนคิดว่าผมเป็นหมาปั๊กที่คุณเลี้ยงไว้หรอ ที่จะเรียกแล้วก็มา โบกมือไล่ก็ไป?"

"ฉันรู้ว่าตัวเองทำเกินไป รู้ว่าฉันเองทำผิดมามากมาย แต่ว่าฉันรู้สึกผิดแล้ว"

ริมฝีปากบางของออกัสยกขึ้นอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร สีหน้าที่แก้มล้ำลึก ไม่มีใครสามารถเดาได้ว่าในตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

เขาเข้าใจยากและมีความลึกลับอยู่แล้ว เชอร์รีนเดาไม่ออก ไม่ถอย แล้วเปลี่ยนเรื่อง "คุณกำลังคบกับเธออยู่หรือเปล่า?"

"เหมือนว่าผมไม่มีเหตุผลที่จะตอบคำถามคุณ..."

"มันสำคัญมากกับฉัน! มันสำคัญมากจริงๆ!" เธอกล่าวด้วยอารมณ์เล็กน้อย

สายตาของออกัสเลื่อนมาบนใบหน้าเธอแล้วมองอยู่อย่างนั้น ราวกับจะมองทะลุร่างกายเธอ แล้วทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้ว่า "ถ้าต้องการให้ผมยกโทษให้ มันก็ต้องขึ้นอยู่กับการแสดงออกของคุณ ตอนนี้ผมง่วงแล้ว อยากพักผ่อน..."

เชอร์รีนไม่ได้อยู่ต่อหลังจากถูกเอ่ยปากไล่ แต่เธอก็พอใจมาก

เขาบอกว่าถ้าต้องการให้ผมยกโทษให้ มันก็ต้องขึ้นอยู่กับการแสดงออกของคุณ ซึ่งหมายความว่าเธอยังมีโอกาส

เพียงแต่ผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา?

แต่เธออยากจะทำเรื่องเลวๆสักครั้ง ไม่ว่าพวกเขาจะคบกันหรือไม่ก็ตาม เธอต้องการต่อสู้เพื่อมันอย่างสุดกำลัง!

สาวตาเธอมองกระจก ยิ้มอย่างเยาะเย้ย เหอะเหอะ เชอร์รีน เธอกลายเป็นคนที่ทำน่ารังเกียจเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร!

เช้าวันรุ่งขึ้น

หญิงสาวเดินตามออกัส เธอพบว่า อารมณ์ของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปดีขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนนี้

หลังจากเดินออกจากคอนโด เชอร์รีนก็รออยู่ข้างนอกคอนโดแล้ว เมื่อเห็นทั้งคู่ออกมา เธอก็ถูมือที่เย็นเฉียบของเธอ

ออกัสเหล่ตามองเธอแล้วพูดอย่างเฉยเมย "คุณเชอร์รีนนี่คือ?"

"ฉันมาส่งคุณไปบริษัท" เธอยืนนิ่งอยู่นาน ทำให้ขาของเธอชาเล็กน้อย จึงเหยียบเท้าเบาๆ

"พี่เชอร์รีนคะ ฉันกับพี่ออกัสกำลังจะไปโรงเรียน" หญิงสาวออกมาอธิบาย "พี่ออกัสช่วยฉันหามหาวิทยาลัย เราจะไปกันวันนี้ค่ะ"