บทที่ 857 พัฒนาแบบนี้ต่อไป

เลอแปงไม่สนใจ "ในเมื่อมันล้างไม่ออกแล้ว ทำไมเราไม่พัฒนาแบบนี้ต่อไปล่ะ"

เพื่อนร่วมงานผู้หญิงที่เดินตามมาข้างหลังเห็นภาพนี้เข้าจึงพูดว่า "ขนาดท่านประธานยังชอบหาเรื่องคนอื่น น่าประณาม!"

"คุณได้ยินไหม ถ้าคุณยังหาเรื่องอยู่อย่างนี้ คุณจะถูกประณาม..." เขายังคงรักษาท่าทางสุภาพบุรุษ

ดีด้าโกรธมากจนอยากจะบีบคอเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เงินกู้ของเขา เขาคงถูกรัดคอตายจริงๆ เธอทำอะไรให้เขาถึงต้องถูกประณามแบบนี้!

"จะขึ้นหรือไม่ขึ้น แต่ผมมีเวลา จะยืนที่นี่สักพักก็ไม่เป็นไร..." เลอแปงยิ้มและยักไหล่

ข้างหลังเขามีพนักงานของบริษัทเดินมาเรื่อยๆ และมองมาทางนี้เป็นครั้งคราว เมื่อถูกสายตาสงสัยมองมา ดีด้าก็รู้สึกอึดอัดมาก

เพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจจากสายตาหลายคู่มากขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงกัดฟัน แอบยกหมัดให้เลอแปง เปิดประตูรถด้วยมือข้างหนึ่งแล้วเดินขึ้นรถ

รถกำลังขับอยู่บนถนน และในรถมีเพียงคนสองคน ดีด้าเหล่ตาจ้องมองเขาอย่างดุดัน "คุณลองทำลายชื่อเสียงของฉันอีกครั้งดูสิ!"

เมื่อเห็นใบหน้าที่โกรธเคืองของเธอ เลอแปงกลับยิ้มอย่างสบายใจ ด้วยใบหน้าขี้เกียจและถามอย่างงงงวย "ผมทำลายชื่อเสียงของคุณเมื่อไหร่"

"คุณยังทำลายไม่พอหรอ" ดีด้ารู้สึกว่าลักษณัอันธพาลของเขาดูราบเรียบเล็กน้อย "คุณไปที่บ้านของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของฉัน และจงใจพูดในสิ่งที่คุณพูดต่อหน้าคนในบริษัท จงใจขวางฉันที่ประตูบริษัท ด้วยคำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไร ทำให้พวกเขาเข้าใจผิด ถึงฉันกระโดดลงไปในแม่น้ำเหลืองก็ล้างไม่ออก คุณจะทำลายมันยังไงอีก"

"ในเมื่อเข้าใจผิดไปหมดแล้ว ให้เข้าใจผิดมากไปอีกหน่อยไม่เห็นเป็นไร คุณว่ามั้ย"

ดีด้าจ้องมาที่เขาอย่างโกรธเคือง "ทำไมฉันควรถูกเข้าใจผิดด้วย! คิดว่าฉันบ้าเหรอ"

เลอแปงมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยบนริมฝีปากของเขา "ผมให้คุณยืมเงินมากขนาดนั้นโดยไม่เก็บดอกเบี้ย โดนเข้าใจผิดครั้งเดียวจะเป็นไรไป"

"เหมือนคุณจะรู้สึกเสียเปรียบจากการไม่คิดดอกเบี้ย คุณเลยจะปล่อยเรื่องฉาวโฉ่กับฉันงั้นหรอ นั่นไม่ใช่ปัญหา ฉันสามารถให้คุณดอกเบี้ยได้ถ้าคุณต้องการ"

"ดอกเบี้ยเหรอ คิดว่าผมเป็นคนไม่มีเงินรึไง" เลอแปงเพียงแค่ขยับริมฝีปากบางๆ ของเขาแล้วพูดว่า "ผมไม่สนเรื่องเงินดอกเบี้ยแค่นั้นหรอก แม้แต่หนึ่งล้านที่ผมให้คุณไปผมก็ไม่เอามาใส่ใจ แต่ฉันยินดีมากกว่าที่จะได้มีข่าวชู้สาวกับคุณ"

"คุณเต็มใจไม่ได้แปลว่าฉันเต็มใจ นี่มันตรรกะอะไร"

ตอนนี้เลอแปงคิดจริงๆว่าเธอโง่จริงๆ และเธอก็โง่อย่างเห็นได้ชัด "พูดมาก หน้าอกโต ไม่มีสมอง สมองของคุณไปเจริญอยู่ที่นมจนหมดหรือไง"

"คุณนั่นแหละสมองไปเจริญที่นม!" เธอไม่ยอมอ่อนข้อ ผู้ชายคนนี้จริงจังได้ไม่กี่นาทีจริงๆ!

"งั้นลองมาอธิบายให้ผมฟังซิ ฉันเต็มใจจะมีข่าวชู้สาวกับคุณแล้ว นี่มันหมายความว่ายังไง" น้ำเสียงของเลอแปงเริ่มต่ำลง ต่ำลง และยังแฝงไปด้วยถ้อยคำสารภาพบางอย่าง

ดีด้าเกลียดผู้ชายที่พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ที่สุด แต่ตอนนี้เธอรู้สึกหูร้อนไปหมด

"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณทำอะไรอยู่!"

"นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณนมใหญ่ ไม่มีสมอง ตอนนี้กำลังแกล้งทำฉันโง่ หรือคุณโง่ถึงขั้นนั้นจริงๆ" เลอแปงไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเธอเลย

"ได้ งั้นฉันจะถามคุณหน่อย ทำไมคุณถึงสนใจฉัน" ดีด้าไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะเขินอาย เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอก็ขยับปาก และยืดหน้าอกตูมตั้งตรง "หรือคุณสนใจหน้าอกของฉัน"

เธอเคลื่อนไหวในพื้นที่จำกัด และเมื่อเธอเขย่าแบบนี้ ส่วนโค้งของหน้าอกของเธอก็แกว่งไปมา ซึ่งสามารถดึงดูดสายตาของผู้ชายเกือบทุกคนได้

เลอแปงคอแห้งเล็กน้อย ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ดวงตาของเขาขยับขึ้นลงตามส่วนเว้าโค้งนั้น