บทที่ 858 คุณบ้าไปแล้วเหรอ

ดีด้ามองลงไปที่กระเป๋าของเขา เม้มปาก และไม่ขยับ

แต่เลอแปงเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กน้อย เขารีบดึงเนคไทที่คอของเขาออกลวกๆ และพูดว่า "ไม่ต้องห่วง น้องชายของผมไม่ได้ยาวขนาดนั้น..."

ดีด้า "..."

เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าสูทของเขา ผ้านั้นนุ่มน่าสัมผัส แต่เขาไม่ได้ใส่กางเกงสเตย์!

ด้วยการสัมผัสเช่นนี้ เธอยังหากุญแจไม่เจอ และฝ่ามือของเธอก็แตะขาของเขาผ่านผ้าบางๆพอดี

ต้นขาของเขาร้อน มือของเธอสั่น และร่างกายของเขาก็สั่นเล็กน้อย ก่อนจะตึงและแข็งอย่างมาก

"ทำไมคุณไม่ใส่กางเกงสเตย์!" เธอกัดฟัน และเหยียดมือลงไปหากุญแจต่อ

เลอแปงผู้ซึ่งถูกยั่วยุ รู้สึกอ่อนไหวอย่างยิ่งจนไม่สามารถทนได้อีกต่อไป กางเกงสูทของเขาตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว เขากัดฟันแน่น "คุณเคยเห็นผู้ชายคนไหนยังใส่กางเกงสเตย์มั้ย มันส่งผลเสียต่อความงามของผู้ชาย!"

ดีด้าขี้เกียจสนใจเขา แต่เมื่อก้มศีรษะลง เปลวไฟความโกรธก็ลุกโชนจากคอไปที่หน้าผากอย่างรวดเร็ว "คุณบอกว่าน้องชายของคุณไม่ยาวไม่ใช่หรอ"

"คุณเอาแต่ลูบยั่วแบบนี้ มันจะไม่ยาวขึ้นได้ยังไง ถ้ามันไม่ตั้ง ผมก็ผิดปกติแล้ว กลายเป็นคนไร้สมรรถภาพ!"

"ไสหัวไป!"

เธอผลักชายที่หนักพอๆกับหมูออกไป ดีด้ารู้สึกเหนื่อยและกระหายน้ำ ดังนั้นเธอจึงยืนข้างตู้กดน้ำและเทน้ำหนึ่งแก้วดื่มอึกอัก

หลังจากสงบอารมณ์แล้ว เธอก็เอาผ้าห่มคลุมให้เลอแปง ให้ยาเขา และแตะหน้าผากเขาดูอีกครั้ง "คุณรู้ไหมว่าทำไมคุณถึงป่วย ทั้งหมดเป็นเพราะแกล้งฉัน ตรงตามที่คนโบราณว่า คนจิตใจไม่ดีก็มักจะจบไม่สวย เข้าใจรึยัง"

"อย่าชะล่าใจไป รอผมหายล่ะน่าดู!" ตอนนี้เลอแปงหมดแรงจริงๆ

ดีด้าไม่เห็นด้วย เธอลุกขึ้นและเตรียมจะกลับไป

เลอแปงพูดว่าเดี๋ยว แล้วโยนกุญแจให้เธอ "ดึกเกินไปแล้ว ตรงนี้ไม่ควรเรียกรถเท่าไหร่ ขับรถผมกลับเถอะ"