ตอนที่ 10 ฉันอยากรู้เกี่ยวกับแม่ของฉัน

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?” คิมหันต์เย้ยหยันก่อนลุกขึ้นยืนเพื่อเดินกลับห้อง

ขจรรู้สึกประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเจ้านายตัวน้อย “คุณคิมหันต์ครับ แต่นี่คือบริษัทของครอบครัวคุณ นะครับ มันก็ต้องเกี่ยวกับคุณอยู่แล้ว”

‘ปัง’

ขจรได้รับคำตอบเป็นเสียงประตูปิดดังปัง

อารมณ์ของเขาเหมือนคุณอติรุจไม่มีผิด! เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูก!

ขจรยืนอยู่หน้าประตูด้วยความรู้สึกอับอาย และไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปดี

เมื่อเขาเห็นศักดิ์ พ่อบ้านประจำครอบครัว ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขาเดินตรงไปหาศักดิ์ทันที “พี่ศักดิ์ครับ ปกติคุณคิมหันต์ชอบทำอะไรบ้างครับ?”

ศักดิ์ครุ่นคิดกับคำถามอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจ

“ชุดต่อเลโก้กับไอแพดของคุณคิมหันต์เพิ่งจะถูกคุณรุจยึดไป เขามักจะชอบเล่นของพวกนั้น”

ตัวต่อเลโก้และไอแพด... ไม่ยากเท่าไหร่!

ขจรรีบไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อไปไอแพดรุ่นล่าสุดและชุดต่อเลโก้สิบชุด จากนั้นเขาก็รีบเอาของกลับมาที่คฤหาสถ์ริมเขาและไปเคาะประตูห้องนอนของคิมหันต์อีกครั้ง

“คุณคิมหันต์ครับ ผมซื้อชุดต่อเลโก้ที่คุณชอบและไอแพดมาให้คุณนะครับ ทุกอย่างนี่รุ่นใหม่ล่าสุดหมดเลยนะครับ!”

หลังจากตะโกนบอกแล้ว เขาก็รออยู่ข้างนอกด้วยความมั่นใจอย่างเต็มที่

แน่นอน ในที่สุดประตูก็เปิดออกหลังจากนั้นเพียงครู่เดียว

คิมหันต์กระพริบตามองกองของเล่นบนพื้นด้วยความประหลาดใจก่อนจะส่งสายตาไปยังขจร

ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยอารมณ์ที่หลากหลายขณะที่เขาพยายามค้นหาเจตนาของขจร

ขจรหัวเราะเบา ๆ และอธิบายว่า “ผมซื้อทั้งหมดนี้มาให้คุณคิมหันต์นะครับ คุณคิมหันต์ไม่ต้องขอบคุณผมก็ได้ แค่เห็นว่าคุณชอบของพวกนี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ”

"ขอบคุณงั้นเหรอ?" คิมหันต์เม้มริมฝีปากและแสร้งทำเป็นเห็นใจขจร “อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ ผมน่ะเป็นห่วงสวัสดิภาพของคุณมากกว่า”

คิ้วของขจรขมวดคิ้วด้วยความสับสน

“พ่อของผมยึดเลโก้และไอแพดของผมไป แต่คุณกลับเอาเลโก้มาให้ผมเป็นสิบ ๆ ชุด แล้วยังจะซื้อไอแพดเครื่องใหม่มาให้ผมอีก คุณจงใจจะท้าทายพ่อผมรึเปล่า?”

ฮะ ?

หัวใจของขจรเย็นยะเยือก เขาไม่ได้หมายความไปทางนั้นเลย

“พ่อของผมเกลียดที่สุดเมื่อมีคนทำอะไรขัดแย้งกับเขา ลองคิดถึงผลที่จะตามมาดูนะครับ”

ผลที่ จะ ตามมา ...

ใบหน้าที่เย็นชาและไร้อารมณ์ของอติรุจค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในหัวของขจร มัน ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงสันหลังเลยทีเดียว

นี่ ฉันคิดอะไรอยู่ มาที่บ้านของ ท่านประธาน และท้าทายอำนาจของเขา งั้นเหรอ ?

“งั้นผมขอเอาของเล่นพวกนี้ออกไปก่อนนะครับ เพราะถ้าคุณอติรุจโกรธขึ้นมา ผมไม่รู้ว่าผมจะยังมีงานทำอยู่ไหม!”

คิมหันต์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปชุดต่อเลโก้ทั้งหมดนี้ไว้เท่านั้น

“ต่อให้คุณเอาของพวกนี้กลับไปหมดแล้ว พ่อผมก็ต้องรู้อยู่ดี”

คิมหันต์พูดด้วยใบหน้าที่ราบเรียบ เขาแสดงหน้าจอโทรศัพท์ให้ขจรดูและโบกหลักฐานที่อยู่ตรงหน้าเขาไปมา

"อย่า..."

ขจรตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งเงียบด้วยความทุกข์ใจ เพราะต่อให้เขาแก้ตัวไป มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น “คุณคิมหันต์ครับ ผมไม่เคยทำอะไรคุณเลย คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะครับ”

“งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า ถ้าคุณช่วยอะไรผมสักอย่าง ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับระหว่างเรา”

"ช่วยอะไรครับ?"

คิมหันต์ทำท่าทางให้เขาเข้ามาใกล้ ๆ ขจรจึงโน้มตัวเข้าไป เอาหูแนบกับปากของเด็กชายอย่างเชื่อฟัง

จากนั้นคิมหันต์เอามือป้องปากกระซิบอะไรบางอย่าง

หลังจากที่เขาพูดจบ ดวงตาของขจรก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ “คุณต้องการให้ผม... ไม่ ไม่ ไม่! คุณอติรุจต้องฆ่าผมแน่ ๆ!”

คิมหันต์ต้องการให้ เขาตามหาที่อยู่ของแม่และสืบค้น ข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงของคุณ อติรุจให้งั้นเหรอ ? แล้ว ฉันจะทำ อย่างนั้น ได้ ยังไง ?