บทที่ 277

หลี่โม่หันไปมองตามเสียง และเห็นกลุ่มหนุ่มหล่อและหญิงงามมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

ท่ามกลางกลุ่มนั้นมีสาวที่ดูสวยแพงอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนที่ทำเสียงประหลาดใจเมื่อครู่นี้

เธอชื่อเฉินผิงผิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของกู้หยุนหลาน และเป็นคนที่แข่งขันแย่งชิงตำแหน่งดาวห้องเรียนและดาวโรงเรียนกับกู้หยุนหลานตั้งแต่เด็ก

แต่ไม่ว่าเฉินผิงผิงจะขยันแค่ไหน เธอก็ยังด้อยกว่ากู้หยุนหลาน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอได้ยินว่ากู้หยุนหลานได้แต่งงานกับคนต่ำต้อย เฉินผิงผิงก็มีความสุขอย่างมาก และได้รวบรวมเรื่องราวที่น่าสมเพชของหลี่โม่ไว้มากมาย และวางแผนว่างานเลี้ยงรวมตัวเพื่อนร่วมชั้นอีกครั้ง จะทำให้กู้หยุนหลานอับอายขายหน้า

แต่คิดไม่ถึงว่า จะได้เจอกับหลี่โม่ที่วังมังกรในวันนี้ ดังนั้นเฉินผิงผิงจึงรีบใช้หลี่โม่เพื่อฝึกฝีมือทันที เมื่องานเลี้ยงรวมตัวเพื่อนร่วมชั้นมาถึง เธอก็จะสามารถทำให้กู้หยุนหลานอับอายขายหน้าได้มากขึ้น

“โอ้โห สวมใส่เสื้อผ้าขาด ๆ ทั้งตัวก็สามารถเข้าและออกจากวังมังกรได้แบบสบาย ๆ ? เป็นเพราะค่าใช้จ่ายบริโภคของวังมังกรลดลงแล้ว หรือแรงงานต่างด้าวบางคนไม่ดูกำลังความสามารถตัวเอง”

“ผิงผิง เธอรู้จักผู้ชายคนนี้เหรอ? ดูเหมือนจะไม่ต่างจากคนเก็บขยะเลย ไปใส่ใจคนแบบนี้ทำไม”

หนุ่มหล่อที่ล้อมรอบ ๆ เฉินผิงผิงต่างมองหลี่โม่ด้วยสายตาที่ไม่ดี พวกเขาทั้งหมดนั้นล้วนอยากได้เฉินผิงผิงมาเป็นแฟนสาว

เฉินผิงผิงยิ้มอย่างอ่อนโยนว่า "ผู้ชายคนนี้เป็นสามีของเพื่อนร่วมชั้นที่ดีของฉัน แต่ว่านะเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ตั้งตัวหัวจรดเท้า เป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกินเท่านั้น"

"กลายเป็นราชาแห่งข้าวนุ่ม ๆ ที่สิ้นเปลืองจริง ๆ ทุกวันนี้ยังมีผู้ชายที่กินข้าวนุ่มอยู่ การเป็นผู้ชายมันน่าละอายจริง ๆ"

“ที่แท้ก็เป็นราชาแมงดานี่เอง ช่างไร้ค่าสิ้นดี สมัยนี้ผู้ชายที่ยังเป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกินอยู่ ช่างขายศักดิศรีของผู้ชายสิ้นดี"

“เหอะ เหอะ นั่งคงจะเป็นสุนัขที่เชื่องน่าดู เรียกว่าเป็ดป่าถึงจะถูก ช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่บังเอิญเจอกับคนจน ๆ แบบนี้”

คนกลุ่มหนึ่งหัวเราะ

หลี่โม่ขมวดคิ้ว แล้วหันตัวเดินต่อไปข้างหน้า