บทที่ 278

ผู้คนมากมายที่สร้างปัญหาในวังมังกรนั้นล้วนถูกเฆี่ยนตีแบบตายทั้งเป็น บอกได้เลยว่าใช้ศักด์ศรีบารมีเพื่อสั่งสอนด้วยเลือดและน้ำตา

“คนยาจก ชูจงเทียนเชิญแกทานอาหาร ชูจงเทียนนั้นมีสถานะอย่างไร ไม่ใช่คนยาจกแบบแกที่จะปีนขึ้นไปเทียบได้ เกรงว่าแค่เลียรองเท้าให้ชูจงเทียนก็ไม่เหมาะ!”

“คนไร้ค่าสมัยนี้แสแสร้งเก่งจริง ๆ ก่อนจะแสแสร้งก็ควรระวังรูปลักษณ์ก่อนสิ อย่างแกที่สวมใส่เสื้อผ้าแผงลอยทั้งตัวแบบนี้เหรอ ที่จะได้พบกับเทียนเย่? บอกตามตรงเลยว่าตลกมาก”

“ฉันสงสัยว่าคนที่เขาเข้ามาหานั้นไม่ใช่ผู้หญิงที่ร่ำรวยแล้ว อย่างน้อยผู้หญิงที่ร่ำรวยก็ต้องซื้อเสื้อผ้าดี ๆ ให้เขาสักสองชุด ฉันคิดว่าเขามาเพื่อ...ขาย”

หนุ่มหล่อหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง เฉินผิงผิงดูเหมือนจะฟังไม่เข้าใจและถามด้วยความสงสัยว่า "ขายอะไรเหรอ?"

"ขายนี่ไง!"

หนุ่มหล่อที่พูดอยู่ก็ตบ ๆ ที่ก้น แล้วมองหลี่โม่อย่างติดตลกและพูดว่า “ดอกเบญจมาสของคนไร้ประโยชน์อย่างแกคงจะขาดวิ่นไปนานแล้วสิท่า”

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

เฉินผิงผิงหัวเราะจนตัวโยกไปหน้าหลัง หนุ่มหล่อที่อยู่ด้านข้างนั้นต่างพากันมองตัวที่สั่นสะเทือนของเฉินผิงผิงด้วยความงุนงงและน้ำไหลทุกคนต่างหยดไหลออกมา

“พูดได้สมเหตุสมผล คนไร้ประโยชน์อย่างแกมาขายใช่ไหม? ข่าวดีเรื่องนี้ฉันต้องบอกให้กู้หยุนหลานรู้ ทั้งชายทั้งหญิงของครอบครัวแกต่างออกมาขายกันข้างนอก ยังเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ เหรอ ไม่เข้าประตูบ้านด้วยกัน”

เฉินผิงผิงตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะฮ่า ๆ และในใจรู้สึกว่ามีความสุขมาก

“ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจธุรกิจนี้มาก ฉันไม่รังเกียจที่จะให้พวกเธอเป็นเด็กฝึกงาน”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา ความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

ไม่ว่าหลี่โม่จะโดนดูถูกขนาดไหน หลี่โม่ก็สามารถหัวเราะออกมาได้ แต่ไม่เคารพกู้หยุนหลานนั้น เรียกได้ว่าสัมผัสเกล็ดใต้มังกรของหลี่โม่เข้าแล้ว

เฉินผิงผิงชี้ไปที่หลี่โม่แล้วพูดอย่างยิ้ม ๆ ว่า "พวกนายได้ยินหรือยัง คนไร้ประโยชน์นี้โมโหใหญ่แล้ว เมื่อเขาออกจากวังมังกรแล้ว พวกนายก็จับเขาและจัดการอบรมสั่งสอนให้ดี ๆ อย่างดีที่สุดคือถ่ายรูปเขาที่ขายกลับมาหน่อย ใครที่ทำได้ฉันก็จะพิจารณาว่าจะคบกับใครดี”