บทที่ 279

เมื่อชูจงเทียนได้ยินเสียงตะโกนของเฉินผิงผิง เขาก็กระวนกระวายทันที ถ้าหากว่าหลี่โม่เสียหน้าในถิ่นของตัวเองล่ะก็ ตัวเองคงไม่ได้คบกับเขาอีกในอนาคต เรียกได้ว่าตกม้าตายเพราะเรื่องโง่ ๆ

ดังนั้นไม่รอที่จะเดินถึงหน้าเฉินผิงผิงและคนอื่น ๆ ชูจงเทียนก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

เมื่อเฉินผิงผิงที่กำลังโมโหอยู่ได้ยินเสียงคนตะโกนใส่ตัวเอง ในใจก็รู้สึกไม่พอใจมากขึ้น เธอหันกลับไปชี้ชูจงเทียนแล้วโวยวายว่า “แกเป็นใคร ใครให้แกเข้ามาแส่หาเรื่อง ฉันจะอบรมสั่งสอนคนไร้ค่า ไม่เกี่ยวอะไรกับแก!"

หนุ่มหล่อทั้งกลุ่มไปมองที่ชูจงเทียน และหนุ่มหล่อหลายคนแสดงท่าทางแข็งแกร่ง และได้สาปแช่งแล้ว

“ใครที่ไม่ได้รูดซิปกางเกงดี ๆ แล้วปล่อยให้คนไร้ประโยชน์นี่ออกมา ไม่ยอมอยู่ในกางเกงดี ๆ ที่แส่เข้มานี่อยากโดนเราเหยียบตายใช่ไหม!”

“กล้าที่จะดูหมิ่นผิงผิงของเรา รนหาที่ตายนัก แน่จริงเดี๋ยวออกจากวังมังกรกับฉัน ไปพร้อมกับคนไร้ค่าคนนั้นพอดีเลย สั่งสอนพวแกว่าควรเป็นคนอย่างไร”

ขณะที่หนุ่มหล่อหลายคนกำลังด่าทออย่างแรง มีบางคนในนั้นที่ตามีแวว เขาบ่นพึมพำเมื่อมองดูชูจงเทียน

“นี่ดูเหมือนว่าจะเป็นชูจงเทียน พวกนายมองคนให้ชัดเจนก่อนพูดไร้สาระดีไหม พวกที่มาวังมังกรนั้นล้วนไม่ใช่คนธรรมดา”

ทันทีที่ประโยคนี้ลามไปถึงหูของทุกคน เฉินผิงผิงและคนอื่น ๆ ต่างก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น จากนั้นต่างก็สงบลงและมองไปยังชูจงเทียนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ใบหน้าที่มืดมนของชูจงเทียนปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้น "สวัสดีทุกคน ไม่มีใครกล้าพูดกับฉันแบบนี้มาหลายปีแล้ว"

ชูจงเทียนผลักหนุ่มหล่อหลายคนที่ขวางทางออก และเดินตรงไปหาหลี่โม่

"เทียนเย่"

พนักงานต้อนรับสาวสวยทำความเคารพชูจงเทียน

เฉินผิงผิงและคนอื่น ๆ ต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ และตอนนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นชูจงเทียนจริง ๆ