บทที่ 537

"คุณลุงคะ อย่าไปดุเขาเลยค่ะ เขาจะไปจัดการเอง ทุกคนเชื่อใจเขาได้ไหมคะ?” กู้หยุนหลานยืนพูดอยู่ข้างหลี่โม่

"ให้ตายเถอะ! หยุนหลานนี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง เธอจะเชื่อไอ้สามีไม่เอาไหนคนนี้เนี่ยนะ? เธอเชื่อว่ามันจัดการได้อย่างนั้นเหรอ? สมองเธอคงถูกล้างไปแล้วแน่ ๆ !" กู้ซิ่งเหว่ยพูดด้วยความโกรธ

กู้เจี้ยนเจียงพูดและยิ้มอย่างเย็นชา "หยุนหลาน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกเธอ แต่ยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการอยู่รอดของตระกูลเราด้วย พวกเธอควรจะอธิบายมาตรง ๆ ว่าใครที่พวกเธอไปยั่วยุมา พวกเราจะแบกหน้าของพวกเราพาพวกเธอไปรับโทษ"

เมื่อนึกถึงการรับโทษ กู้หยุนหลานรู้สึกหนาวสั่นในใจ สิ่งที่ญาติ ๆ เหล่านี้เคยทำในอดีต ทำให้หัวใจของกู้หยุนหลานนั้นแตกสลาย

"พวกคุณไม่ต้องชดใช้ ฉันเชื่อมั่นว่าหลี่โม่จะสามารถแก้ไขได้" กู้หยุนหลานกล่าวอย่างมั่นใจ

"แกเชื่อมันแล้วจะทำอะไรได้ ฮะ?! ไอ้สามีไม่เอาไหนของแกก็เป็นแค่ขยะเปียกเท่านั้น ไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากคนที่น่ารังเกียจ! ฉันดูแล้วพวกแกคงจะอยากถูกไล่ออกจากตระกูลสินะ!" กู้เจี้ยนกั๋วตบโต๊ะและคำรามเสียงดัง

"หยุนหลาน เธออย่าไปเชื่อไอ้สามีที่ไม่เอาไหนของเธอเลย ถ้ามันแก้ปัญหาได้ โลกนี้ก็คงจะพินาศแน่ เธอควรสงบสติอารมณ์ และอธิบายเรื่องทั้งหมดมาให้กระจ่าง สรุปพวกเธอไปเตะขาใครเข้า ถึงทำให้ครอบครัวเราเดือดร้อนขนาดนี้ น่ะ?!"

"ไอ้หลี่โม่ ไอ้คนสารเลว คุกเข่าลงต่อหน้าฉันแล้วอธิบายมา! วันนี้ถ้าแกไม่พูดออกมาเป็นเรื่อง ๆ พวกเราทายาทรุ่นที่สองของตระกูลจะสั่งสอนแกเอง! มาดูกันว่าแกจะยังจะมีความซื่อสัตย์อยู่บ้างไหม!"

ทั้งสามคนพร้อมใจกันบังคับหลี่โม่กับกู้หยุนหลาน และน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาที่ปิดสนิทของกู้หยุนหลาน

"ผมบอกว่าจัดการได้ก็แปลว่าจัดการได้ ใครก็ตามที่กล้าโวยวายใส่ภรรยาของผมอีกคำเดียว ผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชาจ้องไปที่ทั้งสามคน

พวกเขาทั้งสามตกตะลึง นึกถึงฉากที่หลี่โม่ต่อสู้กับพวกที่ลักพาตัวพวกนั้น

เมื่อนึกถึงท่าทางของหลี่โม่ พวกเขาทั้งสามคนก็เงียบไปพร้อมกัน คงจะแย่ถ้าพวกเขาถูกหลี่โม่ทำร้าย

"พวกเราไม่ได้ตะคอก ก็แค่ใช้อารมณ์นิดหน่อยเอง"