บทที่ 686

เมื่อเห็นหลี่โม่หลบกระสุนได้เหล่าฮู๋ก็ตกใจเล็กน้อย และเข้าใจว่าหลี่โม่เป็นปรมาจารย์จริง ๆ แม้แต่นักฆ่าทั่วไปก็ไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้

"สองจังหวะงั้นเหรอ มาดูกันว่าแกจะหลบเร็วแค่ไหนกัน!"

เหล่าฮู๋ยืนขึ้นอย่างหงุดหงิด ยกปืนขึ้นและเล็งไปที่หลี่โม่อย่างรวดเร็ว

เหล่าฮู๋รู้สึกว่าในขณะนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับปืน สามารถบรรลุระดับของการมองเห็นว่าจะต่อสู้ที่ในทิศทางไหน

เมื่อเหล่าฮู๋เล็งปืนไปที่หลี่โม่ หลี่โม่ก็สะบัดข้อมือและดีดลูกแก้วออกมา

ลูกแก้วลอยขึ้นไปในอากาศและพุ่งตรงไปที่ปากกระบอกปืนในมือของเหล่าฮู๋

เหล่าฮู๋ก็เหนี่ยวไกในเวลาเดียวกัน

ตู้ม!

ปืนพกระเบิด และลำกล้องก็ระเบิดด้วย ชิ้นส่วนเหล็กจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ร่างกายและใบหน้าของเหล่าฮู๋

"อ๊าก!"

เหล่าฮู๋กรีดร้องโดยไม่เช็ดเลือดบนใบหน้าของเขา เขาโยนปืนสั้นที่ระเบิดทิ้งไป และหยิบกริชขึ้นมาแทน

“แก เมื่อกี้แกใช้อะไร ปืนฉันระเบิดได้ยังไง!”

เหล่าฮู๋กล่าวอย่างดุร้าย และความคิดที่จะถอยกลับได้ผุดขึ้นในใจของเขา

การจะยัดอะไรบางอย่างเข้าไปในปากกระบอกปืนแล้วปล่อยให้ปืนระเบิดนั้นดูเหมือนง่าย แต่ก็ทำยาก เหล่าฮู๋คิดว่าเขาคงไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ชั่วชีวิตนี้ ไม่สิ ในสิบชั่วอายุคนเลยด้วยซ้ำ

คนที่จะสามารถบรรลุขั้นนี้ได้ต้องไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน เหล่าฮู๋ได้นิยามหลี่โม่ไว้ในใจแล้ว

หลี่โม่มองไปที่กู้เจี้ยนหมินและหวังฟาง พวกเขายังไม่ได้สติ แต่ยังหายใจปกติ แสดงให้เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับร่างกาย ปัญหาเดียวคือ ระเบิดเวลาที่ติดไว้ที่แขนของพวกเขา