บทที่ 880

ลุงอู่ตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด

จู่ ๆ คุณชายเล็กหลินก็ตาย ความคิดแรกของลุงอู่คือคงจะถูกอริลอบทำร้าย ถึงอย่างไรตอนนี้ก็อยู่ในช่วงเวลาสำคัญในการคัดเลือกผู้นำตระกูลในอนาคต การลอบทำร้ายคู่แข่งต่างถือเป็นธรรมเนียมทั่วไป

“พวกเรา พวกเรามีคนตั้งเยอะแต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย คุณชายเล็กหลินไปล่วงเกินคนที่ร้ายกาจ แม้แต่ลุงเป้าเองก็ยังไม่ใช่คู่มือของมัน สุดท้ายลุงเป้าก็จ้างจอมละโมบที่เป็นรุ่นน้องของเขามาแต่ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี”

“ไอ้เวรเอ๊ย! ไปเจอใครมา ใครเป็นคนฆ่าคุณชายเล็กหลิน!” ลุงอู่ถามด้วยเสียงเฉียบขาด

“ดูจากสภาพที่เกิดเหตุแล้วคุณชายเล็กหลินกับลุงเป้าคงจะฆ่ากันเองครับ ตอนที่ผมกำลังแกล้งตายเพื่อซ่อนตัวอยู่ ดูเหมือนว่าลุงเป้าจะร้องขอชีวิต หลี่โม่บอกว่าถ้าลุงเป้าฆ่าคุณชายสามแล้วจะปล่อยลุงเป้าไป ลุงเป้าก็เลยต่อสู้กับคุณชายสามและท้ายที่สุดทั้งสองคนสู้กันจนตายไปด้วยกัน”

ลุงอู่ฟังจนสับสนงุนงงไปหมด เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าสถานการณ์นั้นมันเป็นอย่างไร นายน้อยผู้สง่างามแห่งตระกูลหลิน ถึงกับถูกบอดี้การ์ดข้างกายตัวเองสังหารเลยอย่างนั้นเหรอ

“ถ่ายรูปที่เกิดเหตุส่งมาให้ฉัน หลังจากนั้นก็เขียนอธิบายมาเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างละเอียดส่งมาด้วย เรื่องใหญ่หลวงขนาดนี้จำเป็นต้องรายงานให้เหล่าผู้อาวุโสทราบ”

“ครับ ผมจะถ่ายรูปให้เดี๋ยวนี้ แล้วก็ คุณช่วยรีบส่งคนมาเร็ว ๆ เลยได้ไหมครับ ผมอยู่ตรงนี้กลัวมากเลยครับ”

“ไอ้ไร้ประโยชน์! ส่งตำแหน่งมา ฉันจะส่งคนไปจัดการศพเดี๋ยวนี้แหละ!”

จี๋เสียงวางสายจากนั้นจึงส่งตำแหน่งไปให้ลุงอู่ ก่อนจะใช้มือถือเริ่มถ่ายรูปและเขียนรายละเอียดเหตุการณ์ก่อนหลังทั้งหมด

หลังจากที่ลุงอู่ดูรูปและอ่านเรื่องทั้งหมดจบก็ขมวดคิ้วแน่น เรื่องทุกอย่างดูไม่เหมือนกับการวางแผนลอบทำร้ายเลย แต่เหมือนกับว่าคุณชายเล็กหลินจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองจนทำให้ตัวเองต้องตายเสียมากกว่า

“อะไรวะ แล้วจะไปอธิบายให้ใครฟังได้ ช่างเถอะ รีบเอาไปรายงานให้ผู้อาวุโสก่อนแล้วกัน”

ลุงอู่กัดฟันโทรออกและรายงานการเสียชีวิตของคุณชายเล็กหลินให้กับเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลทราบ