บทที่ 231

ฮั่วซือหานลงมือทีไรโหดเหี้ยมและรุนแรงทุกครั้ง ทำให้คนอื่นหวาดกลัว

บอดี้การ์ดชุดดำพวกนั้นตกใจกลัว

ลูกเศรษฐีสองคนก็ตะลึงไปเช่นกัน แล้วก็ตะโกนด่า “พวกแกยืนเฉยอยู่ทำไม รีบจัดการเขาสิ!”

“ครับ”

บอดี้การ์ดชุดดำกรูกันเข้าไป

ตอนที่ฉือหว่านออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดข้างหน้า ฮั่วซือหานต่อสู้กับคนสิบคนคนเดียว เตะบอดี้การ์ดชุดดำลอยไปชนเคาน์เตอร์บาร์ ขวดเหล้าแตกกระจายเต็มพื้น

อ๊า

ทุกคนตกใจกลัว วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น “มีคนตีกัน! มีคนตีกัน!”

ฉือหว่านไม่คิดเลยว่าแค่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฮั่วซือหานก็ลงไม้ลงมือกับคนอื่นแล้ว

ช่วงนี้เขาดูจะชอบตีกันบ่อยนะ

ฉือหว่านรีบวิ่งไปข้างหน้า มาหาฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว!”

ฮั่วซือหานจัดการบอดี้การ์ดชุดดำไปหนึ่งคนแล้วหันมามองฉือหว่าน ฉือหว่านกะพริบตากลมโตที่ดึงดูดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “ประธานฮั่ว คุณก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?”

ฮั่วซือหาน “...” ใครก่อเรื่องกันแน่ ยังไม่รู้ตัวอีก?

เขายื่นมือคว้าแขนเรียวของฉือหว่านแล้วดึงเธอไปยังมุมปลอดภัยและลับตา สายตาเย็นเยียบและแฝงความกระหายเลือด เขาพูดขึ้นว่า “ยืนอยู่ตรงนี้ ห้ามขยับ!”

แล้วเขาก็กลับไปต่อสู้กับบอดี้การ์ดชุดดำอีกครั้ง

กู้เป่ยเฉินได้ยินเสียงเอะอะก็มาทันที พอเห็นพี่ชายคนรองของตัวเองโดนรุม เขาก็สบถออกมา “บัดซบ” แล้วสั่งว่า “กล้าลงมือกับพี่รองในถิ่นของฉันเนี่ยนะ? ปิดประตู! ตีมัน!”

กู้เป่ยเฉินคว้าขวดเหล้าแตกแล้วพุ่งเข้าไปทันที

สถานการณ์ในที่เกิดเหตุวุ่นวายไปหมด ไม่นานบอดี้การ์ดของบาร์ก็มาถึง ควบคุมตัวลูกเศรษฐีสองคนกับบอดี้การ์ดชุดดำได้ทั้งหมด

กู้เป่ยเฉินเข้าไปตบหน้าลูกเศรษฐีสองคนนั้นคนละฉาด “พวกแกดูให้ดีนะ กล้าลงมือกับพี่รองของฉัน พวกแกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”

ลูกเศรษฐีสองคนสติกลับมาแล้ว พวกเขาจำฮั่วซือหานได้