บทที่ 232

ตอนนั้นเอง ฉือหว่านก็เห็นเงาร่างคุ้นตาอยู่ตรงประตู เป็นโหลวซินเยว่

โหลวซินเยว่ตามมาแล้ว

ด้านนอกเกิดเหตุวุ่นวายขนาดนั้น โหลวซินเยว่ลุกขึ้นมาออกตามหาฮั่วซือหานตั้งนานแล้ว เธอหาจนเจอห้องนี้

พอเห็นฉือหว่านกับฮั่วซือหานอยู่บนเตียงด้วยกัน ดวงตาบริสุทธิ์ของเธอก็พลันกลายเป็นมืดดำอาฆาต จ้องฉือหว่านราวกับแมงป่องมีพิษ

ฉือหว่านแค่นหัวเราะเย็น ตอนที่ฮั่วซือหานกำลังจะผละตัวออกไป เธอก็ยกมือโอบคอเขาไว้แล้วพลิกตัวขึ้น กดเขาให้นอนอยู่ใต้ร่างเธอทันที

ตอนนี้ ผู้ชายอยู่ล่าง ผู้หญิงอยู่บน

โหลวซินเยว่ที่อยู่หน้าประตูเบิกตากว้าง เธอไม่คาดคิดเลยว่าฉือหว่านจะกล้ากดฮั่วซือหานไว้ใต้ตัว

ช่างกล้านัก!

ร่างหอมกรุ่นนุ่มดุจหยกนั้นขึ้นมาคร่อมบนตัวเขาอีกครั้ง ฮั่วซือหานเกร็งไปทั้งตัว เขาขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจ “จะทำอะไรอีก? ลงไปซะ!”

ฉือหว่านไม่ยอมลง “ประธานฮั่ว ระหว่างการเต้นแนบชิดของฉันกับของฉือเจียว คุณชอบของใครมากกว่ากัน?”

คำถามนี้ บรรดาลูกเศรษฐีก็เพิ่งถามเขาไปเมื่อกี้เอง

ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร

นิ้วเรียวขาวของฉือหว่านวางลงบนหน้าอกกำยำของเขา ลูบไล้เย้ายวน “งั้นฉันเปลี่ยนคำถาม แล้วคืนนั้น คุณกับโหลวซินเยว่ทำกันยังไง?”

กล้ามเนื้อทั้งร่างของฮั่วซือหานตึงเครียด เขาคว้ามือซุกซนของเธอไว้ทันที

เขาจำไม่ได้แล้ว

เขาจำได้แค่ความฝันเร่าร้อนกับเธอเท่านั้น

แต่ศักดิ์ศรีและความหยิ่งผยองในฐานะผู้ชายไม่มีทางยอมให้เขาบอกเธอว่าเขาฝันถึงเรื่องแบบนั้นกับเธอ

ฉือหว่านรู้ว่าโหลวซินเยว่ยืนอยู่ข้างนอก ตอนนี้คงตั้งใจฟังอยู่แน่ๆ ดวงหน้าเรียวคมของเธอเผยรอยยิ้มหยอกเย้า “คุณกับโหลวซินเยว่ทำกันที่ไหนเหรอ บนเตียง โซฟา หรือในรถ…”