บทที่ 233

ฮั่วซือหานกำลังมีอารมณ์ปรารถนา หางตาเรียวยาวถึงกับแดงก่ำ

แต่พอได้ยินคำพูดของฉือหว่าน ร่างเขาก็ชะงักไปทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉือหว่าน

ฉือหว่านใช้สายตาชี้ไปทางประตู “ประธานฮั่ว ทีนี้คุณคงต้องไปตามง้อซุปตาร์โหลวของคุณกลับมาแล้วล่ะ”

ฮั่วซือหานฉลาดขนาดไหน เขาเข้าใจทุกอย่างในทันที ฉือหว่านไม่ได้ยั่วเขาด้วยความจริงใจ เธอกำลังเล่นละครให้โหลวซินเยว่ดู

อารมณ์ใคร่ที่ค้างคาในหางตาพลันจางหายไป กลับคืนความชัดเจน เขามองฉือหว่านด้วยสายตาเย็นเยียบ “ลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้!”

ฉือหว่านไม่รีรอ รีบลงไปทันที

ฮั่วซือหานลุกขึ้น ยืนตัวสูงโปร่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ผู้หญิงสารเลวนี่มัน!

“ว่ามา มาหาฉันเพราะอะไรแน่?”

“ประธานฮั่ว เสี่ยวฝูไม่ได้ตัดสลิงของซุปตาร์โหลวเลย เธอถูกใส่ร้าย ฉันหวังว่าประธานฮั่วจะเมตตาปล่อยตัวเสี่ยวฝูให้ด้วย” ฉือหว่านพูดเจตนาของตัวเองออกมา

ซูเสี่ยวฝู?

เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง?

ฮั่วซือหานไม่ได้สนใจเรื่องโหลวซินเยว่ตกลงมาจากสลิง ดังนั้นเขาเลยไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับซูเสี่ยวฝู

เลขาจ้าวเคยโทรมาขอคำสั่งกับเขา เขาก็ปล่อยให้โหลวซินเยว่จัดการ

ที่แท้ฉือหว่านมาหาเขาเพราะอยากช่วยเพื่อนรักนี่เอง

ฮั่วซือหานหันมา ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชา “ฉือหว่าน เธอกำลังขอร้องฉันเหรอ?”

ขนตาของฉือหว่านกระตุกเบาๆ เพื่อซูเสี่ยวฝู เธอต้องยอมก้มศีรษะ “ใช่ ประธานฮั่ว ฉันขอร้องคุณ”

“ถ้าจะขอร้องก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาหน่อย เธอคิดไว้รึยังว่าจะใช้อะไรมาแลก?”

คำพูดตรงๆ ของเขาทำให้ฉือหว่านชะงัก

สายตาของฮั่วซือหานมองไล่จากบนลงล่างที่รูปร่างเย้ายวนของเธอ แล้วเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์ “ดูเหมือนเธอยังคิดไม่ออก งั้นรอให้เธอคิดได้ว่าจะใช้อะไรมาแลกแล้วค่อยมาหาฉัน”

พูดจบเขาก็หันหลังจะเดินออกไป

แต่ฉือหว่านยื่นมือเล็กๆ ไปคว้าแขนเสื้อเชิ้ตของเขาไว้ “ประธานฮั่ว”