บทที่ 235

ภายในห้องประชุมธุรกิจที่หรูหราแต่เรียบง่าย ฮั่วซือหานในชุดสูทสีดำตัดเย็บพิเศษ ดูหล่อเหลาและเปี่ยมไปด้วยราศี เขากำลังนำผู้บริหารระดับสูงของฮั่วซื่อกรุ๊ปต้อนรับประธานมาร์คจากบริษัท LVMA แห่งฝรั่งเศส

“คุณนาย ประธานของเราพูดภาษาฝรั่งเศสเก่งมากเลยค่ะ ประธานพูดได้ยี่สิบกว่าภาษา ไม่เคยต้องพึ่งล่ามเลย” พนักงานต้อนรับชงกาแฟให้ฉือหว่านแก้วหนึ่ง

ฉือหว่านยิ้มบาง “ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณนาย งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

“ได้ค่ะ”

พนักงานต้อนรับเดินจากไป ดวงตากลมใสของฉือหว่านมองผ่านกระจกใสบานใหญ่ไปยังด้านในอีกครั้ง สายตาตกอยู่ที่ฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานยืนอยู่ข้างมาร์ค มาร์คพูดภาษาฝรั่งเศส ส่วนเขาตอบกลับด้วยภาษาฝรั่งเศสที่ไหลลื่น และบริสุทธิ์ การพบปะของเหล่าผู้บริหารชั้นสูง การประชุมบนยอดเขาของโลกธุรกิจ ฉือหว่านแม้จะอยู่ด้านนอกกระจก ก็ยังสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของโลกแห่งความมั่งคั่งที่ล้อมรอบตัวฮั่วซือหาน

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีผู้หญิงมากมายหลงใหลในตัวเขา ฉือเจียวยังไม่ทันไป ก็มีโหลวซินเยว่มาอีกคนแล้ว

เวลาเขาจริงจังขึ้นมา เขาดูสง่างาม เย็นชา มีอำนาจ และน่าหวั่นเกรง

แต่พอนึกถึงการที่เขาบีบบังคับตัวเอง ฉือหว่านก็รู้สึกว่าเขาเป็นแค่หมาป่าในคราบคน ภายนอกดูขรึม ข้างในกลับเต็มไปด้วยความใคร่

ฉือหว่านรู้สึกอยากแกล้งเล็กๆ เธอหยิบมือถือออกมา เปิดหน้าแชทของ “สามี” แล้วส่งข้อความไปหนึ่งข้อความ

ภายในห้องประชุม “ติ๊ง” มือถือของฮั่วซือหานมีเสียงแจ้งเตือน

ฮั่วซือหานกำลังสนทนากับมาร์คอยู่ พอได้ยินเสียงก็พูดเบาๆ ว่า “ขอโทษครับ” จากนั้นก็หยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมาดู

เขาเห็นข้อความจากฉือหว่าน

ฉือหว่าน: “ประธานฮั่ว ฉันมาขอร้องคุณแล้วนะ”

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้น มองผ่านกระจกใสเห็นฉือหว่านที่อยู่นอกห้อง

วันนี้ฉือหว่านแต่งตัวเหมือนคืนก่อน ชุดนักศึกษาขาวสะอาด เสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงสั้นลายทาง ด้านนอกเป็นเสื้อแจ็กเก็ตสไตล์มหา’ลัยสีเบจ ผมยาวดำสนิทถูกรวบสูงเป็นหางม้า ใบหน้าใสซื่อราวกับนักศึกษาสาวอายุสิบแปดเพิ่งเข้าเรียน

ฉือหว่านนั่งรอบนโซฟานอกห้อง ดวงตาใสจ้องมองมาทางเขา