บทที่ 236

ลูกกระเดือกของฮั่วซือหานขยับขึ้นลงอย่างไม่ใส่ใจ เธอน่ะมีใบหน้าสวยดุจนางฟ้าติดตัวมาแต่เกิด ราวกับไม่เคยแตะต้องโลกมนุษย์ แต่กลับส่งภาพเคลื่อนไหวแบบนั้นมาให้เขา แถมยังเป็นตอนที่เขากำลังยุ่งอีก แม่ง! อีกด้านของเธอก็คือปีศาจน้อยชัดๆ

อะไรๆ ก็รู้

อะไรๆ ก็ทำเป็นหมด

มาร์คหัวเราะ “คุณนายฮั่วดูอายุน้อยมาก คงขี้อ้อนไม่น้อย ประธานฮั่วรับมือไหวเหรอครับ?”

มีภรรยาน่ารักแบบนี้ ก็ต้องดูด้วยว่าผู้ชายจะรับมือได้หรือเปล่า

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านที่อยู่นอกห้อง เขาเองก็ไม่รู้ ตัวเขากับฉือหว่านยังไม่ได้พัฒนาถึงขั้นนั้น เขาเลยไม่รู้ว่าเขาจะรับมือกับเธอไหวไหม

ติ๊ง

ฉือหว่านส่งข้อความมาอีกแล้ว

ฮั่วซือหานเปิดดู ฉือหว่าน: “ประธานฮั่ว คุณไหวไหม ถ้าไม่ไหว ฉันจะไปแล้วนะ”

โว้ย!

ฮั่วซือหานสบถในใจแรงๆ แบบไร้เสียง ผู้หญิงคนนี้จะให้เขาทำงานยังไงไหว?

ด้านนอก ฉือหว่านที่แกล้งจนได้แต้มคืนมา รู้สึกอารมณ์ดี เธอรู้อยู่แล้วว่าฮั่วซือหานไม่มีทางทิ้งงานมาหาเธอแน่ เธอยกกาแฟขึ้นจิบ แล้วก็ลุกขึ้นจะเดินจากไป

แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำแฝงความเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “จะไปไหน?”

เสียงนี้…

ฉือหว่านหันกลับไป เห็นประตูห้องประชุมเปิดออก ฮั่วซือหานเดินออกมา

เขาออกมาจริงๆ?

ฮั่วซือหานสาวเท้ายาวๆ เดินตรงมาหาเธอ “ไป”

ฉือหว่านตกใจ “ไป… ไปไหน?”

ฮั่วซือหานยื่นมือมาคว้ามือนุ่มนิ่มของเธอไว้ในอุ้งมือ เขาบีบนิ้วมือเธอเบาๆ แล้วย้อนถาม “เธอชอบที่ไหน เราก็ไปที่นั่น”

ฉือหว่าน “...”