บทที่ 39

คุณนายใหญ่ฮั่วอุทานด้วยความตกใจ “ซือหาน!”

ฉือหว่านที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ชะงักไป เธอไม่คาดคิดว่าฮั่วซือหานจะยอมรับแส้แทนฉือเจียว

ฉือเจียวช่างเป็นคนที่เขาปกป้องอย่างเปิดเผย

ฮั่วซือหานมองคุณนายใหญ่ฮั่วแล้วพูด “คุณย่า พอเถอะครับ คนที่อยากอยู่กับฉือเจียวคือผม เธอไม่ได้ผิดอะไร ทุกอย่างเป็นความผิดของผม อย่าทำร้ายเธอเลยครับ ถ้าคุณย่าอยากตี ก็ตีผมแทนเถอะ!”

ฉือเจียวรีบยื่นมือโอบฮั่วซือหานไว้ “ไม่ค่ะ คุณย่า อย่าตีซือหานเลย ตีหนูแทนเถอะค่ะ!”

ตอนนี้ฉือเจียวและฮั่วซือหานดูเหมือนคู่รักที่โชคร้าย ส่วนคุณนายใหญ่ฮั่วกลายเป็นคนชั่วที่พยายามแยกคู่รัก

หัวใจของฉือหว่านรู้สึกปวดร้าว

คุณนายใหญ่ฮั่วมือสั่นขณะถือแส้ “ซือหาน ภรรยาของแกคือหวานหว่าน แกลืมไปแล้วหรือว่าในช่วงสามปีที่แกเป็นเจ้าชายนิทรา ใครคือคนที่อยู่เคียงข้างไม่เคยทิ้งแก? แกทำแบบนี้ได้ยังไง มันทำร้ายจิตใจหวานหว่านมาก แกถูกฉือเจียวทำให้หลงหัวปักหัวปำแน่ๆ วันนี้ฉันจะตีแกให้สติกลับคืนมา!”

คุณนายใหญ่ฮั่วพูดจบก็เหวี่ยงแส้ลงบนตัวฮั่วซือหาน

“คุณย่า พอเถอะค่ะ!” ฉือหว่านรีบเข้ามาขวางคุณนายใหญ่ฮั่ว

คุณนายใหญ่ฮั่วโกรธมาก “หวานหว่าน ไม่ต้องกลัว มีย่าอยู่ ใครก็รังแกหนูไม่ได้!”

ฉือหว่านรู้สึกอบอุ่นในใจ

ในตอนนั้นเอง ฉือเจียวก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ซือหาน หัวใจฉันเจ็บมาก!”

ฮั่วซือหานหันไปมอง เห็นฉือเจียวเอามือกุมหน้าอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“เจียวเจียว!”

ฉือหว่านเดินเข้าไปหาฉือเจียว ยื่นมือออกไปเพื่อจับชีพจรของเธอ “ฉันขอดูหน่อย”

แต่ก่อนที่มือของเธอจะสัมผัสฉือเจียว มือใหญ่ของฮั่วซือหานก็คว้าข้อมือบางของเธอไว้

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นมองสบเข้ากับดวงตาเย็นชาของฮั่วซือหาน เขาพูดอย่างไร้เยื่อใย “อย่าทำเป็นเสแสร้ง!”

ฮั่วซือหานเหวี่ยงมือเธอออกอย่างแรง ฉือหว่านเสียหลักเอวกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างแรง

น้ำตาเอ่อในดวงตาของฉือหว่านด้วยความเจ็บปวด