บทที่ 471

ขนตายาวของฉือหว่านกระตุกเบาๆ คืนนี้ฮั่วซือหานจะพาฉือเจียวกลับบ้าน สองคนจะนอนด้วยกันอย่างนั้นหรือ?

ฉือเจียวยิ้มกว้างเต็มหน้า “ฉือหว่าน งั้นฉันกับซือหานขอตัวกลับก่อนนะ เธอกับผู้อำนวยการหลิวคุยกันตามสบายเลย”

พูดจบ ฉือเจียวก็หันไปมองฮั่วซือหาน “ซือหาน เราไปกันเถอะ”

ฮั่วซือหานหันมามองฉือหว่านลึกๆ หนึ่งที เขาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็พาฉือเจียวจากไป

ผู้อำนวยการหลิวมองเงาของทั้งสอง “ประธานฮั่วสายตาแย่จัง ไปชอบผู้หญิงแบบฉือเจียวได้ยังไง”

ฉือหว่านยิ้มนิดหนึ่ง ไม่ได้ตอบ ความรักเป็นเรื่องพูดยาก ฉือเจียวแม้จะโง่ แต่ฮั่วซือหานก็ยังรัก นั่นก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเขารักฉือเจียวจริงๆ

ผู้อำนวยการหลิวพูดว่า “บอส ถ้าวันหนึ่งฉือเจียวรู้ความจริงว่าเธอคือบอสใหญ่ขององค์กรถงเหรินถัง เป็นประธานบริษัทด้านการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เธอคงช็อกจนพูดไม่ออกแน่”

ฉือหว่านจินตนาการออก สีหน้าของฉือเจียวตอนนั้นต้องดูดีไม่น้อย

“ผู้อำนวยการหลิว วันนี้พอแค่นี้ก่อน เรื่องตัวตนของฉันยังขอปิดไว้ก่อนนะ”

“ครับ บอส”

“ฉันขอกลับก่อน”

“บอสเดินทางปลอดภัยครับ”

...

ฉือหว่านกลับถึงดิเอ็มเพอเรอร์สตาร์เรสซิเดนซ์ คำที่ว่า “ศัตรูมักอยู่ไม่ไกล” ไม่ผิดเลย ตอนเธอมาถึงหน้าห้อง ฮั่วซือหานกับฉือเจียวก็กลับมาพอดี ทั้งสามคนเจอกันอีกครั้ง

ฉือเจียวยิ้มสดใส อารมณ์ดีสุดๆ “ฉือหว่าน คืนนี้เธออยู่คนเดียวเหรอ?”

ฉือหว่านไม่พูดอะไร

ฉือเจียว “งั้นช่วยอวยพรให้ฉันกับซือหานด้วยนะ ขอให้เรามีค่ำคืนที่แสนหวาน”

คำพูดของฉือเจียวเจตนาแฝงความกำกวม จงใจจะทิ่มแทงฉือหว่าน