บทที่ 545

เพี๊ยะ!

ฉือหว่านกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนหักและเลือดซึม

ดวงตาคู่งามของเธอแดงจัด ความตกใจ ความโกรธ ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังตีกันวุ่นอยู่ในใจ จนเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

เธอเคยสงสัยอยู่แล้วว่าพ่อของเธอต้องถูกคนเหล่านี้ฆ่าตายแน่ๆ แต่พอได้รู้ความจริงจริงๆ มันก็ยังยากที่จะเชื่อ ยากที่จะยอมรับ

คนที่ร่วมมือกันฆ่าพ่อของเธอ ก็คือคนในตระกูลฉือ คนที่ควรจะเป็นครอบครัวแท้ๆ ของพ่อ

ภรรยา น้องชายคนที่สอง คนที่สาม พี่สะใภ้ และแม้แต่คุณนายใหญ่ฉือ ผู้หญิงที่พ่อเธอรักเหมือนแม่แท้ๆ ทั้งที่พ่อก็แค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แต่พ่อก็ไม่เคยปฏิเสธความรักที่มีต่อคุณนายใหญ่ฉือเลย

พอเห็นคุณนายใหญ่ฉือเดินเข้ามา พ่อก็หยุดดิ้นทันที

สุดท้าย คุณนายใหญ่ฉือนั่นเองที่เป็นคนกรอกยาพิษเข้าปากพ่อ

พ่อต้องเจ็บปวดแค่ไหน สิ้นหวังขนาดไหนตอนที่กำลังจะตาย

ก่อนสิ้นใจ พ่อยังเรียกชื่อเธอตลอด

พ่อเรียกหวานหว่าน หวานหว่าน…

ดวงตาของฉือหว่านพร่าเลือนด้วยน้ำตา ใจเธอเจ็บจนแทบขาด เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าพ่อคิดอะไรอยู่ในตอนสุดท้าย และที่เจ็บที่สุด เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นตอนพ่อจากไป

ขนตายาวของฉือหว่านสั่นระริก น้ำตาหยดโตๆ ไหลลงมาจากแก้มเงียบๆ

หลี่หลันเห็นสีหน้าทรมานของฉือหว่านก็รู้สึกสะใจสุดขีด เด็กคนนี้คือลูกของผู้หญิงคนนั้น เป็นภาระที่ฉือไห่ผิงปกป้องทั้งชีวิต วันนี้เธอได้กดขี่ ทรมานเด็กคนนี้ สำเร็จ มันทำให้หลี่หลันรู้สึกพึงพอใจจนแทบจะหัวเราะ

หลี่หลันหัวเราะเยาะ “ฉือหว่าน ฉันไม่กลัวที่จะบอกความจริงให้เธอรู้หรอก เพราะถึงบอกไป เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ฮ่าๆ”

ฉือหว่านถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เย่ฮวนเอ่อร์รีบพยุงเธอไว้