บทที่ 594

เขาพูดอะไรออกมาน่ะ?

เธอเป็นผู้หญิงนะ!

เย่ฮวนเอ่อร์กำหมัดเล็กๆ ทุบเบาๆ ลงบนหน้าอกของเขา “เฉินจิ้น นายนี่มันน่าหมั่นไส้!”

เฉินจิ้นคว้ามือเธอไว้ แล้วก้มลงจูบเธออย่างอ่อนโยน

เย่ฮวนเอ่อร์โดนจูบจนใจเต้นแรง “เฉินจิ้น หรือว่านาย…อาบน้ำแล้วยังไม่หายเหรอ?”

สายตาของเฉินจิ้นเต็มไปด้วยแรงกดดันร้อนแรง คล้ายสัตว์ป่าที่จ้องเหยื่อแสนหวาน “เย่ฮวนเอ่อร์…ฉันต้องการเธอ…ได้ไหม?”

เขาบอกว่าต้องการเธอ

คำพูดของเขาทำให้ใบหน้ารูปไข่ของเย่ฮวนเอ่อร์แดงจัดทันที เธอกัดริมฝีปากเบาๆ แล้วพยักหน้า “อืม…”

เฉินจิ้นโน้มตัวลงจะจูบเธออีกครั้ง

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือขึ้นหยุดเขาไว้

เฉินจิ้นถามเสียงแผ่ว “เป็นอะไรไป?”

เย่ฮวนเอ่อร์เบาเสียงลง “เราไปที่เตียงได้ไหม ฉันรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย เพราะฉันยังไม่เคย”

เธอบอกว่าเธอยังไม่เคย

คำพูดของเธอ ทำให้เฉินจิ้นชะงัก ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วพาไปที่เตียงของเธอ

เมื่อเขารู้สึกถึงความเกร็งเล็กน้อยในร่างของเธอ เฉินจิ้นกุมมือเธอแน่น แทรกนิ้วเข้าประสานอย่างมั่นคง “ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายก็บอกฉันนะ ฉันเองก็ไม่เคยเหมือนกัน”

เขาบอกว่าเขาเองก็ไม่เคยเหมือนกัน

ดวงตาของเย่ฮวนเอ่อร์เปล่งประกายขึ้น เธอยื่นหน้าไปจูบเขาอย่างแผ่วเบา

...

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เย่ฮวนเอ่อร์นอนขดตัวบนเตียง ริมหน้าผากมีหยดเหงื่อเล็กๆ ใบหน้าแดงจัดราวกลีบดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ งดงามและเปล่งประกาย

เฉินจิ้นโอบกอดเธอจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงบนเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับอยากจดจำกลิ่นหอมของเธอไว้ทุกวินาที

“จะไปอาบน้ำไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม

เย่ฮวนเอ่อร์หันหน้ามา ดวงตาใสแวววาวมองเขา “งั้นนายอุ้มฉันไปนะ”

เฉินจิ้นพยักหน้า “ได้เลย”

เขาลุกขึ้นจากเตียง ขณะกำลังจะอุ้มเธอ ก็เหลือบเห็นรอยแดงจางๆ บนผ้าปูเตียง เขาครองครั้งแรกของเธอไปแล้ว