บทที่ 595

เย่ฮวนเอ่อร์ถูกรบกวนจนตื่น เธอรู้สึกได้ว่าเฉินจิ้นขยับตัวคล้ายจะลุกจากเตียง จึงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

เมื่อคืนพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันนานมาก ทั้งบนเตียง ในห้องน้ำ แล้วก็ที่โซฟา ต่างฝ่ายต่างใช้แรงไปไม่น้อย จนตอนนี้พอเธอขยับตัวก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง

“เฉินจิ้น นายจะไปแล้วเหรอ?”

เธอนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา เฉินจิ้นกอดเธอไว้ทั้งคืน แม้ว่าเขาจะพยายามขยับเบาแค่ไหน แต่แค่เขาไหวตัว เธอก็ตื่นทันที

เฉินจิ้นมองเธอด้วยสายตานุ่มนวล “ฮวนเอ่อร์ ฉันต้องไปแล้วนะ”

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

“เธอยังนอนได้อีกหน่อย ตอนนี้แค่ตีสี่เอง”

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นแขนไปกอดเขาอีกครั้ง แล้วซุกตัวเข้าไปเหมือนลูกแมว “แค่ตีสี่เอง นายรีบไปทำไมล่ะ อยู่กับฉันก่อนสิ”

เฉินจิ้นต้องกลับไปที่โรงแรม ถ้าสวี่เชี่ยนตื่นมาแล้วไม่เห็นเขา มันจะมีปัญหา และเขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ

แต่ตอนนี้เย่ฮวนเอ่อร์กำลังกอดเขาไว้แน่น ออดอ้อนอย่างอ่อนโยน แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็อาจสั่นคลอนได้

เฉินจิ้นจึงกลับไปนอนลงอีกครั้ง เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ “ก็ได้ ฉันจะอยู่กับเธออีกหน่อย หลับเถอะนะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้ม แล้วจูบแก้มเขาอย่างแรง ก่อนจะกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

แต่เฉินจิ้นนอนไม่หลับ เขากอดเธอไว้นิ่งๆ นานมาก ความรู้สึกจากเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่ในร่างเขา มันทั้งเร่าร้อนและลึกซึ้ง

เมื่อคืนมันอาจเริ่มจากความรู้สึกชั่ววูบ แต่ตอนนี้...เขาได้กลายเป็นเจ้าของหัวใจของเธอแล้วจริงๆ

เฉินจิ้นมองใบหน้ารูปไข่ของเธออย่างหลงใหล ก่อนจะก้มลงจูบเธออีกครั้ง จากแก้ม ไล่ไปถึงริมฝีปาก แล้วซุกใบหน้าเข้ากับเส้นผมนุ่มของเธอ ความรู้สึกที่เขากดไว้ตลอดเวลาถูกปลดปล่อยออกมา ตอนนี้เขารู้แล้วว่า เขาชอบเธอมาก…มากเสียจนอยากอยู่กับเธอตลอดไป

เขากอดเธอไว้แน่น บางทีแน่นเกินไป จนเธอขมวดคิ้วแล้วพึมพำเบาๆ ในฝัน “เจ็บ...”