บทที่ 82

หวังกังหันหลังเตรียมจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน!” กู้เป่ยเฉินตะโกนเรียกหวังกังไว้

หวังกังชะงักฝีเท้า

กู้เป่ยเฉินหันไปมองฉือหว่านด้วยสายตาโกรธจัด ก่อนกล่าวตำหนิเธอเสียงดัง “ฉือหว่าน! เธอยังเป็นคนอยู่ไหม!? นี่คือพ่อบุญธรรมของเธอนะ แต่เธอกลับไม่ยอมรับเขา!”

กลุ่มทายาทเศรษฐีที่ยืนอยู่ต่างพากันเห็นด้วยและมองฉือหว่านด้วยสายตาเหยียดหยาม “ฉือหว่าน เธอมีพื้นเพแย่ก็ว่าแย่แล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดนี้! เธอเป็นพวกดูถูกคนจน อยากเข้าหาแต่คนรวย!”

“ประธานฮั่วไปแต่งงานกับเธอได้ยังไงกัน? เธอเป็นแค่จุดด่างพร้อยของเขาเท่านั้น!”

เสียงตำหนิติเตียนดังระงมไปทั่ว ฉือหว่านกลายเป็นเป้าหมายของทุกคน

ฉือเจียวที่ยืนอยู่ข้างกู้เป่ยเฉิน แอบยิ้มอย่างพอใจ

ซูเสี่ยวฝูอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉือหว่านยกมือขึ้นรั้งเธอไว้

ขณะนั้นเอง หลี่หลันเดินเข้ามาข้างหน้า เธอมองฉือหว่านด้วยสีหน้าแสร้งทำเป็นห่วงใย “หวานหว่าน ที่จริงเรื่องนี้เธอผิดจริงๆ นะ หวังกังเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ เธอควรจะพาเขากลับไปดูแลที่บ้าน”

หลี่หลันและฉือเจียวมั่นใจว่าฉือหว่านจะไม่กล้าเปิดเผยความเลวร้ายของหวังกัง พวกเธอรู้ดีว่าผู้หญิงส่วนใหญ่มักเลือกที่จะปิดบังบาดแผลในใจของตัวเอง

นี่คือแผนการอันชั่วร้ายของหลี่หลัน เธอต้องการให้หวังกังตามรังควานฉือหว่านไปชั่วชีวิต ต้องการให้เธอจมอยู่ในความมืดมิดตลอดไป

ฉือหว่านมองหลี่หลันด้วยสายตาเย็นชา นัยน์ตาของเธอสะท้อนประกายเยือกเย็น “คุณเป็นคนพาเขามาใช่ไหม?”

หลี่หลันเงียบไป ไม่ได้ตอบ

ฉือหว่านยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของเธอชวนขนลุก แต่ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความอบอุ่นอยู่ในดวงตา “ที่แท้ คุณก็รู้ทุกอย่าง”

หลี่หลันเคยโยนเธอไปอยู่ชนบท แล้วปล่อยปละละเลยเธอมาโดยตลอด

เธอเคยคิดว่า บางทีหลี่หลันอาจจะไม่รู้