บทที่ 83

หวังกังเดินจากไป ฉือเจียวคล้องแขนหลี่หลันแล้วถามขึ้น “แม่คะ แม่คิดว่าฉือหว่านมีอะไรที่หวังกังเอามาข่มขู่เธอไว้เหรอ?”

หลี่หลันยิ้ม “เจียวเจียว เรื่องนี้เราไม่จำเป็นต้องสนใจ รู้แค่ว่าฉือหว่านไม่มีวันเป็นคู่แข่งของลูกได้ก็พอ ต่อไปเธอจะกลายเป็นของเล่นของหวังกัง”

ฉือเจียวแสยะยิ้ม ในสายตาของเธอ ฉือหว่านที่มาจากชนบท เหมาะจะอยู่ข้างหวังกังเท่านั้น แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรไปเป็น คุณนายฮั่ว?

ฉือเจียวเอ่ยชม “แม่คะ แม่ยอดเยี่ยมที่สุดเลย”

หลี่หลันดวงตาเป็นประกาย “เจียวเจียว พ่อของลูกหายไปหลายคืนแล้วนะ ลูกโทรไปบอกให้เขากลับบ้านหน่อยสิ เขาฟังลูกมากที่สุด”

ฉือไห่ผิงตามใจฉือเจียวมาก เธอสั่งซ้าย เขาไม่กล้าไปขวา

ฉือเจียวพยักหน้า “ได้เลยค่ะแม่ หนูจะโทรเดี๋ยวนี้ รับรองว่าพ่อจะรีบกลับบ้านแน่นอน”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

หลี่หลันรู้สึกโล่งใจ ไม่มีฉือหว่านขวางทาง เธอจะมีชีวิตที่สุขสบายแน่นอน

...

ฮั่วซื่อกรุ๊ป

ภายในห้องทำงานของประธาน ฮั่วซือหานนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสุดหรู วันนี้เขามีแขกคนสำคัญ ลู่หนานเฉิง เพื่อนสนิทของเขามาเยี่ยม

ลู่หนานเฉิงยกกาแฟขึ้นจิบพิงโต๊ะทำงานอย่างผ่อนคลาย “ซือหาน วันนี้ฉันมาหานายเพราะมีเรื่องอยากปรึกษาสักหน่อย”

ฮั่วซือหานใช้ปากกาหมึกซึมเซ็นเอกสารพลางยิ้มบางๆ “เรื่องอะไรถึงทำให้คุณชายลู่ต้องหนักใจได้นะ? น่าประหลาดจริง”

ลู่หนานเฉิงยักคิ้วก่อนพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา “ซือหาน นายช่วยให้คำแนะนำหน่อยสิ ว่าฉันควรจีบฉือหว่านยังไงดี?”

ลู่หนานเฉิงขอคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีจีบฉือหว่าน

ฮั่วซือหานที่กำลังจับปากกาอยู่ หยุดมือไปชั่วขณะ

“ซือหาน นายอยู่กับฉือหว่านมานาน นายน่าจะรู้ว่าเธอชอบอะไร สนใจอะไร ฉันควรทำยังไงถึงจะได้หัวใจเธอมา นายต้องรู้แน่ๆ บอกฉันหน่อยสิ”

ฮั่วซือหานวางปากกาลง เงยหน้าขึ้นมองลู่หนานเฉิง “หนานเฉิง ในฐานะเพื่อนสนิทของนาย ฉันขอบอกตรงๆ ว่า นายกับฉือหว่านไม่เหมาะสมกัน”

“ทำไม?”