บทที่ 202 เรื่องราวกระจ่างขึ้นมาหรือยัง

ธิกานต์ที่ออกมาจากโรงพยาบาล ได้ออกมาอย่าง'มีเกราะป้องกันเต็มที่' ได้ปกปิดตัวเองไว้อย่างมิดชิด ไม่อยากจะเปิดเผยตัวตนออกไป

แต่ว่า ตัวเองเพิ่งมาถึงลานจอดรถ ยังไม่ทันได้ขึ้นรถของตัวเอง ก็เห็นนภัทรเดินเข้ามา

"ผู้ช่วยนภัทร คุณ......ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ?"

ธิกานต์ถามออกไปยังหวาดระแวงเล็กน้อย

ดูจากตำแหน่งที่นภัทรยืนอยู่เมื่อกี้ เขาน่าจะมารอเธออยู่นานแล้ว

"คุณธิกานต์ บอส อยากเจอคุณครับ"

นภัทรเดินมาถึงตรงหน้าเธอ ท่าทางเคร่งขรึม แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีเย็นชาเล็กน้อย

"วา......พี่วายุตามหาฉันเหรอ? เขา มีธุระอะไร?"

ไม่รู้ทำไม ถึงมีลางสังหรณ์บางอย่างพุ่งขึ้นมาในใจ ใจของเธอหล่นตุ๊บทีหนึ่ง แล้วกล้า ๆ กลัว ๆ เหมือนกับกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมายังไงอย่างงั้น

นภัทรยกมือขึ้นมาทำท่า'เชิญ'อันหนึ่ง "คุณธิกานต์ เชิญขึ้นรถครับ!"

ท่าทีที่แข็งกระด้าง เหมือนกับไม่มีความเคารพนอบน้อมเท่าเมื่อก่อนแล้ว

ธิกานต์กอดกระเป๋าไว้แน่น ยกมือขึ้นมาแตะแว่นกันแดดและหน้ากากบนใบหน้าเล็กน้อย แล้วก็เข้าสู่การครุ่นคิดขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อกี้แต่งตัวปกปิดได้อย่างมิดชิดขนาดนี้ แต่นภัทรกับมองออกว่าเป็นเธอภายในแค่พริบตาเดียว......

ดูท่าน่าจะมารออยู่นานแล้ว แต่ว่าเป็นเรื่องอะไรนะที่ทำให้นภัทรต้องมาหาเธอโดยเฉพาะเลย แต่ไม่ใช่โทรมาให้ไปพบกับวายุ?

ถึงแม้ว่าในใจจะเป็นกังวลไม่หยุด แต่ธิกานต์ก็ยังตามนภัทรขึ้นรถไปอยู่ดี

รถยนต์ค่อย ๆ ขับออกไป และเธอก็นั่งไปอย่างกระสับกระส่าย

พอเอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาวายุไปสายหนึ่ง แต่ทำยังไงได้พอโทรศัพท์ดังไปไม่กี่ครั้ง ก็ไม่มีคนรับสาย

"ผู้ช่วยนภัทร นี่พวกเราจะไปไหนกัน?"

ธิกานต์ถอดแว่นกันแดดออก แล้วลองถามดู

นภัทร......

ยังคงรักษาความสงบ และไม่มีการตอบสนอง

"เมื่อวาน เรื่องของเมื่อวาน สืบได้เรื่องยังไงบ้างแล้ว? พี่วายุ คงจะไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับณิกาหรอกนะคะ"

พอไม่ได้รับคำตอบที่พึงพอใจ ธิกานต์ก็พูดจาหลอกล่อถามอ้อมค้อมไปเรื่อย

หลังจากเรื่องเมื่อวานแล้ว ธิกานต์ก็ได้ให้คนไปตามหามณิกา แต่ว่าหาทั้งคืนก็หาตัวมณิกากับวายุไม่เจอ เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่แน่ใจว่าวายุจะทำอะไรกับมณิกาจริง ๆ หรือเปล่า

หรือบางที อาจจะไม่ได้ทำอะไรเลยก็ได้

รถยนต์ขับไปทางด้านทิศตะวันตกอยู่ตลอด จนมาถึงถนนวงแหวนเหนือ

ในที่สุดธิกานต์ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างแล้ว "ผู้ช่วยนภัทร นี่กำลังจะไปไหน? ตอนนี้พี่วายุอยู่ที่ไหน?"

"ไปถึงคุณก็รู้เอง" นภัทรหลีกเลี่ยงใจความสำคัญมาตลอดทาง และก็ไม่ได้ตอบอะไรในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับมณิกาเลย

ผ่านไปอีกสิบนาที รถก็มาถึงจอดลงหน้าโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่นอกตัวเมือง ซึ่งค่อนข้างห่างไกล

ธิกานต์นั่งอยู่ในรถ จ้องมองโรงพยาบาลแห่งนี้ที่อยู่ตรงหน้า แล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะกำกระเป๋าจนแน่นขึ้นมา และก็ตกใจจนหัวใจตกไปถึงตาตุ่มแล้ว "ทำไม......ทำไมต้อง......ต้องมาโรงพยาบาลด้วย?"

เธอเอามือไปกุมหน้าท้องไว้อย่างอัตโนมัติ เหมือนกับว่าจะพอเดาอะไรบางอย่างออกแล้ว

นภัทรจอดรถเรียบร้อย แล้วก็มองธิกานต์ผ่านกระจกมองหลังทีหนึ่ง "คุณธิกานต์ เชิญลงจากรถครับ"

"ฉันไม่ลง ถ้าคุณไม่บอกฉันมาว่าจะมาทำอะไร ฉันจะไม่ลงจากรถเด็ดขาด"

เธอส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "ฉันจะเจอพี่วายุ ฉันจะเจอพี่วายุ"

ธิกานต์ที่ตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ออก พูดไปด้วยและเอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาวายุไปด้วย

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......

โทรศัพท์เสียงดังขึ้นมาไม่กี่ครั้ง คนที่อยู่ปลายสายก็รับสายขึ้นมาแล้ว