บทที่ 203 ในที่สุดลูกก็แท้งไปแล้ว

พอพูดมาถึงตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ชัดเจนมากพอแล้ว

เอกสารในมือของธิกานต์ตกผัวะลงพื้นไปหมดเลย เธอเซไปก้าวหนึ่ง แล้วก็ตัวอ่อนระทวย ล้มลงไปกับนั่งกองอยู่กับพื้นเลย

ทั้งตัวเหมือนกับว่าโดนดูดวิญญาณไป และตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้

"ลูกในท้องของเธอ เป็นลูกใคร?"

มือข้างหนึ่งของวายุใส่ไว้ในกระเป๋า ส่วนมืออีกข้างหนึ่งคีบบุหรี่ไว้ และดีดขี้บุหรี่ใส่ที่เขี่ยบุหรี่ แล้วถามขึ้นมาอย่างไม่ทุกไม่ร้อน

ธิกานต์ที่ตกใจขวัญหนีกระเจิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา "อะไรนะ......ลูก? ลูกก็ต้อง ก็ต้องเป็นของคุณอยู่แล้วซิคะ พี่วายุ คุณจะ......จะไม่รับผิดชอบไม่ได้นะคะ"

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลยนี่? ทำไมอยู่ ๆ ก็สงสัยเรื่องลูกขึ้นมาได้ล่ะ?

เรื่องที่เกิดขึ้นมากะทันหันจู่โจมใส่ธิกานต์จนทำตัวไม่ถูกเลย

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าวายุจะรู้ตัวได้รวดเร็วขนาดนี้

"รู้ไหมว่าทำไมเมื่อวานถึงไม่ติดต่อเธอเลย?"

คิ้วข้างหนึ่งของวายุยักขึ้นเล็กน้อย ท่าทางที่หยิ่งยโสราวกับเป็นเทพเจ้าที่สูงส่ง ทั้งตัวแผ่ขยายกลิ่นอายที่พร้อมจะพิพากษาสรรพสัตว์ทั้งปวงออกมา

"เพราะ......อะไร?"

ธิกานต์ถามออกไปอย่างระมัดระวัง

น้ำเสียงของเธอเบาบางราวกับยุง น้ำเสียงเบาจนราวกับแค่ตัวเองเท่านั้นที่ได้ยิน

"บอสให้ผมติดต่อกับทางประเทศC ให้ไปสืบดูเรื่องราวทั้งหมดที่คุณทำที่ประเทศC ไม่งั้น วันที่เกิดเรื่องขึ้นมา ทำไมบอสถึงจะไม่ติดต่อกับคุณล่ะ"

นภัทรยืนอธิบายอยู่ข้าง ๆ ไป

ที่วายุรู้สึกสงสัยเรื่องลูกในท้องของธิกานต์ขึ้นมา ก็เป็นเพราะว่าเธอลงมือกับมณิกาครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อที่จะแสร้งว่าเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้

เรื่องที่ทำไปทั้งหมดล้วนโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ไม่บรรลุเป้าหมายก็ยอมหยุด

เพื่อที่จะให้ได้แต่งงานกับเขาแล้ว ก็ทำทุกวิถีทาง แล้วครั้งที่เขาอยู่ต่างประเทศนั้น แค่ครั้งเดียวก็'เข้าเป้า'เลยจริง ๆ เหรอ?

และผลก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ผลการตรวจสอบออกมาเกินคาดจริง ๆ

พอได้ยินคำพูดของนภัทรแล้ว สีหน้าของธิกานต์ก็สลดลงมาทันที แล้วขาวซีดราวกับกระดาษไปให้ชั่วพริบตา ใบหน้าที่ขาวซีดนั่นไม่มีสีเลือดเลย ราวกับผีในตอนกลางคืนยังไงอย่างงั้น ทำให้คนตกใจกลัว

"ไม่......ไม่ใช่ มันไม่มีทาง"

ธิกานต์ส่ายหน้าขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เธอยกมือขึ้นมากุมลูกในท้องไว้ "นี่เป็นลูกของคุณ เป็นลูกคุณจริง ๆ......โอ๊ย......"

เธอพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง อยู่ ๆ วายุก็ก้มตัวลงมา คว้าขวับบีบคอของเธอไว้ "คิดดีหรือ ว่าจะตายยังไง?"

"โอ๊ย...... เจ็บ...... เจ็บ......"

ข้อมือของเขาออกแรง เสียงดังก๊อกแก๊ก บีบจนธิกานต์รู้สึกว่าลำคอของตัวเองจะแตกแล้วยังไงอย่างงั้น เจ็บจนใบหน้าแดงก่ำ แล้วหายใจไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

โดนชายหนุ่มหิ้วตัวขึ้นมาราวกับหิ้วลูกไก่ยังไงอย่างงั้น เธอตบตีมือทั้งคู่ของวายุอย่างขัดขืน "โอ๊ย..... ปล่อย...... ปล่อยมือ......"

ใช้แรงไปจนหมดตัวแล้ว เธอถึงได้พยายามพูดออกมาได้อย่างติด ๆ ขัด ๆ ไม่กี่คำ

ดวงตาของวายุค่อย ๆ หรี่ลง แววตาแผ่ขยายความหนาวเย็นออกมา แล้วมือก็เหวี่ยงไป แล้วก็โยนคนทิ้งลงไปบนพื้นราวกับเป็นขยะ

เสียงปังดังขึ้นทีหนึ่ง หัวของธิกานต์โขกเข้ากับเตียง หน้าผากโดนโขกจนมีเลือดไหลออกมา

"แค่ก...... แค่ก......"

ในวินาทีที่ล้มลง ลำคอได้รับการปลดปล่อย แล้วอากาศก็ถาโถมเข้ามาในร่างกายทันที เธอจึงสำลักจนไอขึ้นมา และไม่ทันได้สนใจบาดแผลบนหน้าผากเลย

วายุดึงกระดาษทิชชูหลายแผ่นจากโต๊ะด้านหลังออกมาเช็ดมือ แล้วก็เอากระดาษทิ้งลงไปในถังขยะอย่างกับว่าขยะแขยงมาก "เอาตัวออกไปทำแท้งซะ"

"ครับ บอส"

นภัทรพยักหน้า

ธิกานต์ตกใจเป็นอย่างมาก เธอคลานเข้าไปตรงหน้าวายุทันที แล้วคว้าขากางเกงของเขาไว้ "ฮือ ฮือ......พี่วายุ เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณจริง ๆ นะคะ คุณจะใจคอโหดเหี้ยมแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าคุณย่ารู้เข้า ท่านจะต้องทุกข์ใจเป็นอย่างมากแน่ ความหวังสูงสุดของคุณย่าก็คือได้อุ้มเหลน ถ้าท่านรู้ว่าคุณ...... อ๊าก......"