บทที่ 204 ความคิดของเอเดน

สายตาของธิกานต์ที่แบกรับความเจ็บปวดถึงสองเท่าของทั้งร่างกายและอวัยวะภายในค่อย ๆ รวบรวมกลับมา ในสมองของเธอมีแต่คำพูดประโยคเมื่อกี้ของนภัทรดังสะท้อนอยู่......

'มดลูกของคุณค่อนข้างเบาะบาง หมอบอกว่า ต่อไปคุณจะไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้ว!'

กลางวันได้บินขึ้นฟ้า พอตกกลางคืนก็ตกลงสู่เหวลึก

ขึ้นลงรวดเร็วเกินไปแล้ว อยู่ ๆ ธิกานต์ก็รู้สึกว่าชีวิตของเธอเหมือนกับเป็นเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง

ความเจ็บปวดในร่างกายทำให้เธอรู้สึกตายทั้งเป็น แต่ว่าที่เธอลำบากฝึกฝนตัวเองมาในหลายปีมานี้ ก็เพื่อต้องการให้ตัวเองมีชีวิตที่มีสีสันมากขึ้น มีตัวตนอยู่อย่างเป็นจุดสนใจของผู้คน

แต่ทำยังไงได้จะตกต่ำก็เป็นแค่เรื่องชั่ววินาที แม้แต่จะขัดขืนก็ยังทำไม่ได้เลย

วายุ เขา......เป็นปีศาจตัวหนึ่งชัด ๆ

ธิกานต์เจ็บจนไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว แล้วก็รู้สึกว่าร่างกายยังเลือดไหลไม่หยุด แต่เธอก็ยังฝืนลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วก็พยายามเดินเข้าไปในคฤหาสน์ทีละก้าวทีละก้าวไป

เธอจะตายไม่ได้!

เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ

ความเจ็บปวดที่ต้องแบกรับทั้งหมดในวันนี้ เธอจะต้องให้เจ้าคนต่ำช้าวายุและมณิกาสองคนนั่นคืนกลับมาเป็นร้อยเท่า!

ในเมื่อวายุทำให้เธอกลายเป็นแม่คนไม่ได้ งั้นชาตินี้มณิกาก็จะต้องมีลูกไม่ได้อีกเหมือนกัน!

ไม่มีทาง!

ธิกานต์เดินไปไม่กี่ก้าว ข้างหน้าก็มืดไปหมด แล้วเธอก็ล้มหงายหลังไป......

แต่ว่า ไม่ได้ล้มลงไปกับพื้น แต่กลับล้มลงไปในอ้อมกอดของใครคนหนึ่ง

ในวินาทีสุดท้าย เธอจ้องมองคนที่กอดเธอไว้ทีหนึ่ง แล้วถึงพบเห็นอย่างตกใจ ว่าคนคนนี้เป็นเอเดนไปได้

"อา......อาชายเจ็ด เป็นคุณเองเหรอ?"

เธอถามไปประโยคหนึ่ง แล้วก็หมดสติไปเลย

......

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง ธิกานต์ถึงตื่นขึ้นมาได้ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบด้านเล็กน้อย ก็พบว่าเป็นห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล

"ตื่นแล้วเหรอ?"

พอเอเดนเห็นธิกานต์ตื่นแล้ว ก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ธิกานต์ค่อย ๆ เอียงหัวไปเล็กน้อย ก็เห็นเอเดนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "อาชายเจ็ด ขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้ค่ะ"

"ผมกำลังตรวจสอบเรื่องของงานแต่งเมื่อวานพอดี แล้วก็โทรศัพท์หาคุณตลอดแต่โทรไม่ติด ก็เลยไปหาคุณที่บ้าน แต่ปรากฏว่าไปเห็นคุณหมดสติเข้าพอดี"