บทที่ 205 การท้าทายของเอเดน

พอคิดได้แบบนี้ ใบหน้าของมณิกาก็ไม่มีความดีใจแล้ว และลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า "ไปลองถามดูว่าพวกเขาเป็นคนของวายุหรือเปล่า ถ้าใช่ละก็ คืนเงินมัดจำไป แล้วให้พวกเขาไปซะ"

ถึงแม้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในงานแต่งของวายุ จะทำให้พวกเขาต้อง'เผชิญ'กับผลกระทบด้านลบมากมายในด้านจัดงานแต่งงาน แต่มณิกาก็ไม่อยากจะยอมรับความช่วยเหลือจากวายุหรอก

ผู้ชายบ้าคนนั้น จิตใจชั่วร้าย ห่างเขาไว้ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี

อีกฝั่งของโทรศัพท์ มิงค์พูดขึ้นอย่างรู้สึกเสียดายอยู่บ้างว่า "งานที่เข้ามาถึงที่แล้ว จะปฏิเสธไปจริง ๆ เหรอคะ? พี่ณิกา หน้าร้านของเรามีพนักงานลาออกไปสิบกว่าคนแล้วนะคะ ถ้าหากยังไม่มีงานเข้ามาอีก พอจิตใจโลเล กลัวว่าพวกคงจะ......"

"จัดการเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ ฉันรู้ว่าควรจะทำยังไง"

มณิกาไม่ได้พูดอะไรกับมิงค์อีก แล้วก็กดวางสายไปเลย

จากนั้น เธอนั่งอยู่ในห้อง แล้วอยู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของนายหญิงเนตร แต่ดูตามสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว คิดว่านายหญิงเนตรน่าจะไม่จัดงานวันเกิดแล้ว

เธอจะต้องคิดหาวิธีเลือกสรรของขวัญวันเกิดให้นายหญิงเนตรสักชิ้นถึงจะดี

......

สดุภา กรุ๊ป

หลังจากที่จัดการเรื่องที่อยู่ในมือทั้งหมดเสร็จแล้ว วายุก็กลับมาทำงานที่บริษัทต่อ

นภัทรเดินเข้ามาในห้องทำงาน แล้วพูดกับวายุขึ้นว่า "บอสครับ เพิ่งเปิดตลาดหุ้นช่วงบ่ายมาหุ้นก็ตกไปสามจุดแล้วครับ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทต่างก็ไม่พอใจ ผู้อำนวยการหลายคนก็ปรึกษากันว่าพรุ่งนี้จะเรียกประชุมกรรมการบริษัทครับ"

มือข้างหนึ่งของวายุถือถ้วยชาไว้และจิบชาไป แล้วก็เปิดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะไป สมาธิทั้งหมดสนใจอยู่กับเนื้อหาเอกสารอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้ค่อย ๆ เปิดปากพูดขึ้นว่า "ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ"

"อาชายเจ็ดกลับมาแล้ว คิดว่าคงจะมีเจ้านายบางคนที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ อยากจะใช้โอกาสนี้มากวนน้ำให้ขุ่น จะได้หาผลประโยชน์ได้"

นภัทรเข้าใจความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนในบริษัทพวกนี้เป็นอย่างดี

แต่ว่า เรื่องที่เขาสามารถคิดออกได้ แน่นอนว่าวายุก็คิดออกได้เหมือนกัน

กลับเป็นวายุที่สบายอกสบายใจ และไม่เคยไปสนใจเรื่องพวกนี้เลย และก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจเรื่องเล็ก ๆ พวกนี้ด้วย

"ใช้ความสงบนิ่งสยบทุกการเปลี่ยนแปลง"

วายุถือปากกาไว้แล้วเซ็นชื่อลงบนจุดที่ต้องเซ็นชื่อของเอกสารไปอย่างลวดลายงดงาม แล้วก็ปิดเอกสารลงแล้วส่งให้นภัทร และถามขึ้นว่า "เรื่องที่ให้นายไปทำ ได้เรื่องยังไงบ้างแล้ว?"

"ห๋า?"

นภัทรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นก็เข้าใจความหมายของบอสตัวเองขึ้นมาทันที เขาทอดถอนใจอย่างท้อแท้ขึ้นมาทีหนึ่ง "พวกพี่น้องไม่ฉลาดพอ ทำเสียเรื่องแล้วครับ คุณมณิกาคืนเงินมัดจำกลับมาแล้ว ไม่รับงานของพวกเราครับ"

"พวกไม่ได้เรื่อง!"

วายุพูดเสียงเย็นขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก......

อยู่ ๆ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นมา

วายุเงยหน้าขึ้นมา สายตาไปตกอยู่ที่คนที่เดินเข้ามาจากนอกประตู คือเอเดนนั่นเอง

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นมา "อาชายเจ็ด?"

นภัทรหันหน้ากลับไป ก็เห็นเอเดนเข้า แล้วก็ยิ้มให้เล็กน้อย และโค้งทำความเคารพให้ทีหนึ่ง "อาชายเจ็ด พวกคุณคุยกันต่อเลย ผมขอตัวก่อนนะครับ"

เพราะว่าวายุกับนภัทรสนิทกันเป็นอย่างมาก นภัทรก็เลยใช้คำสรรพนามเรียกเอเดนว่าอาตามวายุ

เอเดนพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วไม่พูดอะไร

นภัทรเดินออกมานอกห้องทำงาน แล้วก็ปิดประตูลง

ในห้องทำงาน คนสองคนคนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืนอยู่ สายตาจดจ้องอยู่ที่อีกฝ่าย ดวงตาที่ลึกซึ้งและซับซ้อนแฝงไว้ด้วยความหนังหน่วงที่ทำให้คาดเดาไม่ออก

"อาชายเจ็ดมีเรื่องอะไรก็ว่ามาตรง ๆ เลยครับ"

วายุรู้จักเอเดนดีมาก ถ้าเขาไม่มีธุระก็ไม่มีทางมาหาถึงที่แน่

ตั้งใจมาหาเขา ต้องไม่มีทางเป็นเพราะว่าเขาอยากจะมาเดินเล่นที่บริษัทหรอก