บทที่ 206 ตีเหนือเมฆด้วยความโกรธเคือง

ในขณะเดียวกัน ชยธรที่ออกไปดูงานต่างประเทศก็ได้รีบร้อนกลับมาประเทศด่วน แล้วก็มุ่งหน้าตรงไปโรงพยาบาลเลย

จนกระทั่งได้เห็นเหนือเมฆและวิไลพัณณ์ที่ได้รับบาดเจ็บในห้องพักผู้ป่วยVIPไม่เป็นอะไรแล้ว ใจที่เป็นกังวลอยู่ของเขาถึงวางลงมาได้

"ฮือ ฮือ ฮือ...... พ่อ ในที่สุดพ่อก็กลับมาแล้ว ฮือ ฮือ......"

วิไลพัณณ์ที่ได้บาดเจ็บที่ขาทั้งคู่นอนพิงอยู่บนเตียง พอเห็นชยธรมา น้ำตาของเธอก็ไหลพรากออกมาทันที ดูเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่แรกตระกูลโยธินก็รักและเอ็นดูวิไลพัณณ์มาก ราวกับเป็นไข่ในหิน พอเห็นเธอเข้าโรงพยาบาล ขาทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บ ชยธรก็ปวดใจเป็นอย่างมากเลย

แล้วเดินเข้าไป วางกระเป๋าเอกสารลง แล้วเปิดผ้าห่มออกดูขาของเธอเล็กน้อย แล้วถามขึ้นว่า "เป็นยังไงบาง หมอว่ายังไงบ้าง?"

"ฮือ ฮือ อะไรที่เกี่ยวกับเอ็นเกี่ยวกับกระดูกต้องรักษาเป็นร้อยวันถึงจะหาย ฮือ ฮือ......เจ็บจังเลยค่ะ"

ในหน้าที่ขาวซีดเหนื่อยล้าของวิไลพัณณ์มีคราบน้ำตาเต็มไปหมด ใครเห็นใครก็สงสาร

ชยธรตบไหล่ของเธอเล็กน้อย "คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ขาที่บาดเจ็บนี่ พักรักษาสักหน่อยก็หาย หึ พูดจนสุดแล้ว พวกเขาตระกูลเดชากุลนี่รังแกคนมากเกินไปแล้วนะ!"

พูดแล้ว ชยธรก็หน้านิ่วคิ้วขมวด แล้วเหล่ตามองไปที่เหนือเมฆที่นอนอยู่บนเตียงอีกเตียง แล้วก็ลุกเดินไป

ตั้งแต่ที่ชยธรเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เหนือเมฆก็ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ตลอด อย่างกับเป็นคนเย่อหยิ่งที่ไม่สนใจอะไรเลย

แต่จริง ๆ แล้ว กลับตั้งใจแอบฟังชยธรกับวิไลพัณณ์คุยกันอยู่

ในฐานะที่เป็นลูกของเขาเหมือนกัน แต่ในสายตาของชยธรกลับมีแต่ลูกคนอื่น ๆ ในตระกูลโยธิน ไม่เคยมีที่สำหรับเขาสักนิดเลย

ความคิดแบบนี้กะพริบผ่านไปในสมอง วินาทีต่อมา เพี๊ยะทีหนึ่งฝ่ามือก็กระทบลงบนใบหน้าของเขาแล้ว ใบหน้าข้างที่โดนตบเจ็บจนปวดแสบปวดร้อน

เมื่อวานเพิ่งโดนคนของวายุกระทืบมาหนึ่งยก ทั้งตัวของเหนือเมฆมีแต่รอยฟกช้ำดำเขียว ใบหน้าและจมูกทั้งบวมทั้งช้ำ มีรอยบาดแผลที่เด่นชัดมาก

แต่ทำยังไงได้ ชยธรไม่เพียงไม่เป็นห่วงเขา แต่กลับยังไม่ถามถึงสาเหตุ ฝ่ามือก็มา'ทักทาย'ก่อนแล้ว

ชี้หน้าของเขาไว้ แล้วก็ตำหนิขึ้นว่า "แกนี่มันยังไง? ไอ้เศษสวะที่ไร้ประโยชน์ แม้แต่น้องสาวแกก็ยังปกป้องไม่ได้ ยังจะเอาแกไว้ทำไมอีก? ห๋า?"

"พ่อ พ่อทำอะไรเนี่ย เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับพี่หนูสักหน่อย"

ฝ่ามือของชยธรมาอย่างกะทันหันเกินไป แม้แต่วิไลพัณณ์ที่อยู่เตียงข้าง ๆ ก็ยังรู้สึกว่าเหนือเมฆไม่ผิดสักหน่อย แล้วก็ยิ่งรู้สึกสงสารเขา

"หึ เขาเป็นพี่ชายของเธอ แต่ดูแลเธอได้ไม่ดี นั่นก็คือปัญหาของเขา!" ชยธรโมโหจนหน้าอกกระเพื่อม ไฟโกรธพุ่งสูงขึ้นมา

พอได้ยินแบบนี้ เหนือเมฆก็หัวเราะพรืดขึ้นมา ถึงแม้ว่าใบหน้าจะเจ็บปวดมาก แต่เขาก็ไม่ได้ยกมือขึ้นมานวดหน้า แต่กลับใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะตัวเองค่อย ๆ แผ่ขยายออกมา ค่อนข้างทิ่มแทงตา

นี่คือพ่อของเขา!

พ่อที่ดีคนหนึ่ง

"พ่อคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ชายหนูนะคะ แต่เป็นนังคนชั้นต่ำมณิกา คือหล่อนต่างหาก!"

ตอนแรก ความสัมพันธ์ของวิไลพัณณ์กับมณิกานั้นไม่เลวเลย แต่ว่าเมื่อวานตอนที่อยู่ในโกดังร้างนั้น เธอได้เห็นความไร้เยื่อใยของมณิกากับตาตัวเอง ก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจมณิกามากขึ้น แถมยังเกลียดเข้ากระดูกดำอีกด้วย

"คือหล่อน คือนังชั้นต่ำคนนั้น หล่อนเป็นคนเอาปืนยิงหนูกับพี่ชายหนูจนบาดเจ็บ ฮือ ฮือ......พ่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่หนูจริง ๆ นะคะ"

วิไลพัณณ์ร้องไห้ไปด้วย และอธิบายไปด้วย

"ทำไมจะไม่เกี่ยว? เรื่องที่เจ้าโง่พี่ชายแกชอบนังมณิกามันไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว ดูซิ สุดท้ายแล้วได้อะไรมาบ้าง? นังมณิกาคนนั้นก็เป็นแค่หมาปั๊กตัวหนึ่งของวายุไม่ใช่เหรอ? แม่ง แม้แต่ลูกสาวของฉันก็ยังกล้าแตะต้อง ไม่เห็นฉันชยธรอยู่ในสายตาแล้วใช่ไหม!"

ชยธรเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมาก โมโหจนตบโต๊ะขึ้นมา จมอยู่ในความโกรธจนไม่อาจจะออกมาได้

เหนือเมฆที่ไม่มีเสียงอะไรมาสักพักก็เปิดปากพูดขึ้น "คุณควรจะถามลูกสาวที่รักของคุณก่อนดูไหม ว่าตกลงเธอทำอะไรไปบ้าง?"

ถึงแม้ว่าเขาจะรักและเอ็นดูวิไลพัณณ์ แต่ไม่ว่ายังไงเรื่องมันก็ต้องแบ่งแยกผิดถูกให้ชัดเจน

เรื่องนี้ วิไลพัณณ์ทำผิดไปแล้วจริง ๆ