บทที่ 207 ไปเยี่ยมนายหญิงเนตร

ช่วงบ่ายมณิกาได้ไปที่บริษัทจัดงานแต่งงานเที่ยวหนึ่ง แล้วก็พูดคุยกับฝ่ายจัดการของบริษัทเกี่ยวกับเรื่องโฆษณาบริษัทไปพักหนึ่ง แล้วก็จัดการแผนการนี้ได้เสร็จสิ้น

ในตอนที่ออกมาจากบริษัทนั้น ก็เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว

ในตอนที่เธอกะว่าจะไปกินอาหารจานด่วนนั้น ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาสายหนึ่งพอดี

พอล้วงโทรศัพท์ออกมาดู ก็พบว่าเป็นสายโทรเข้ามาของนายหญิงเนตร

มณิกาจ้องมองหมายเลขโทรศัพท์ทั้งชุดที่กะพริบอยู่ตรงหน้าจอโทรศัพท์นั้น ก็แอบครุ่นคิดขึ้นมา......

เมื่อที่เกิดขึ้นในงานแต่งเมื่อวาน นายหญิงเนตรโมโหจนเป็นลมไป คงจะไม่อยากจะเจอเธอหรอก

แต่ตอนนี้เป็นฝ่ายติดต่อเธอมาเอง คิดว่าทางด้านวายุน่าจะบอกเล่าเรื่องราวให้นายหญิงเนตรรู้แล้ว

"สวัสดีค่ะ คุณย่า?"

"ยังรู้จักเรียกย่าอีกเหรอ? ยัยเด็กอย่างเธอนี่ ย่านอนโรงพยาบาลแล้ว ยังไม่เห็นเธอจะมาเยี่ยมย่าสักหน่อยเลยนะ?"

พอเผชิญกับคำถามของนายหญิงเนตร มณิกาก็ยิ้มอย่างลำบากใจเล็กน้อย และแน่ใจว่านายหญิงเนตรรู้แล้วว่าเรื่องในงานแต่งเมื่อวานไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอ

เธออ้างเหตุผลไปเรื่อยขึ้นมาอันหนึ่ง "คุณย่าคะ นี่มันช่างบังเอิญจริง ๆ เลยค่ะ หนูกำลังเตรียมตัวจะไปเยี่ยมคุณย่าอยู่พอดีเลยค่ะ นี่ก็เป็นเพราะว่าช่วงนี้ยุ่งมากเกินไป แล้วเพิ่งมีเวลาว่างขึ้นมาไงคะ"

"เอาล่ะ เอาล่ะ ความคิดเล็ก ๆ นั่นของเธอย่าจะไม่รู้ได้ยังไง? เรื่องของเธอวายุบอกกับย่าแล้ว เธอเองก็ต้องมาลำบากไปด้วย ย่าเข้าใจ"

"เหอะ เหอะ เหอะ นี่คุณย่าเดาได้หมดแล้วเหรอคะ" มณิกายกมือขึ้นมาลูบหัวอย่างเขินอายเล็กน้อย "คุณย่าอยู่โรงพยาบาลไหนคะ เดี๋ยวหนูจะไปเยี่ยมคุณย่าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

เธอสอบถามชื่อโรงพยาบาลและหมายเลขห้อง แล้วก็โบกรถไปโรงพยาบาลเลย

แล้วก็ซื้ออาหารเสริมจากซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้างโรงพยาบาล หิ้วของไว้แล้วก็ไปที่แผนกหอพักผู้ป่วยเลย

ขึ้นตึกมา ในตอนที่เดินออกมาจากลิฟต์นั้น เธอก็พบกับเอเดนเข้าพอดี

"มาเยี่ยมนายหญิงเนตรเหรอ?"

เอเดนมาส่งอาหารให้นายหญิงเนตรพอดี ในมือถือกระติกรักษาอุณหภูมิเอาไว้ คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับมณิกาเข้าพอดี

พอมณิกาเห็นเขา ก็ยิ้มให้เล็กน้อย อมยิ้มเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง จ้องมองกระติกรักษาอุณหภูมิที่อยู่ในมือเอเดนทีหนึ่ง แล้วในใจก็คิดขึ้นว่า 'เฮ้อ คนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แต่กลับใส่ใจนายหญิงเนตรมากเลยนี่'

ดูซิคนอื่นเขาทำงานเป็นแค่ไหน แล้วมาดูวายุ เหอะ เหอะ......แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเลย

กลัวแต่ในอนาคต เอเดนอาจจะเป็นคู่แข่งแข่งที่ใหญ่ที่สุดของวายุแน่

"คุณเอเดนก็อยู่เหรอคะ พอดีฉันมีเวลาว่างพอดี ก็เลยมาเยี่ยมคุณย่าค่ะ" มณิกาพูดจบก็ถอยไปยืนอยู่ข้างหนึ่งของระเบียง ถอยทางออกมาให้เอเดนเส้นหนึ่ง "คุณเอเดนจะกลับแล้วใช่ไหมคะ งั้นเชิญคุณก่อนเลยค่ะ"

คำพูดประโยคหนึ่งของเธอได้พูด'ดักทาง'ไว้หมด และไม่เปิดโอกาสเอเดนได้พูดอะไรอีกเลย

เอเดนเปลือกตาของเอเดนเลิกขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่ค่อนข้างมีความหมายลึกซึ้งจ้องมองเธอไปชั่ววินาที แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา "งั้น ผมไปก่อนนะ"

รอยยิ้มนั่นของเขา ช่างไม่จริงใจเลย ในขณะที่จ้องมองมณิกาอยู่นั้น แววตาก็แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้คนคาดเดาไม่ได้ และการสำรวจพิจารณาหลายส่วน

มณิกาเพียงแต่แค่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วก็ไม่พูดอะไร

จนกระทั่งเห็นเอเดนเข้าไปในลิฟต์แล้ว เธอถึงได้หิ้วข้าวของ และหอบช่อดอกไม้สดช่อหนึ่งไปที่ห้องพักผู้ป่วยของนายหญิงเนตร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก......

พอเคาะประตูเล็กน้อยแล้ว เธอก็ผลักประตูเข้าไป "คุณย่าคะ คุณ......" คำพูดของเธอหยุดไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายวับไปในพริบตา แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่พอใจ "วายุ ทำไมคุณถึงมาอยู่นี่ได้?"

คำพูดนี้ เพิ่งพูดออกไป ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้องนัก

"ทำไม คุณย่าเข้าโรงพยาบาลแล้ว ผมจะมาเยี่ยมหน่อยไม่ได้เหรอ?" วายุที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เฝ้าไข้กำลังปอกแอปเปิลอยู่ เงยหน้าขึ้นมา ก็พูดขึ้นมาเรียบ ๆ ประโยคหนึ่ง

มุมปากของมณิกากระตุกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกแต่เพียงว่าเมื่อกี้ที่พูดไปไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองเลย

สิ่งที่เธออยากจะแสดงออกคือ ถ้ารู้ว่าวายุอยู่ที่นี่ เธอจะต้องไม่มีทางเลือกมาในเวลานี้แน่ แต่ใครจะรู้ว่า พอคำพูดพูดออกไปแล้วความหมายก็เปลี่ยนไปเลย