บทที่ 226 ตรวจไม่เจอความผิดปกติอะไร

"เข้าไป? เข้าไปตรงไหนครับ?"

นภัทรอึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที "ข้างในนี้มีถ้ำใต้น้ำเหรอครับ?"

วายุลุกยืนขึ้น แล้วออกคำสั่งกับคนพวกนั้นขึ้นว่า "พวกนายพาณิกาไปโรงพยาบาลก่อน ส่วนนภัทรอยู่ที่นี่ต่อ"

"ครับ"

คนพวกนั้นรับคำขึ้นมา แล้วก็ตะโกนบอกกับคนข้างบนคำหนึ่ง จากนั้นก็มีคนโยนเชือกลงมา หนึ่งในนั้นแบกมณิกาขึ้นหลัง แล้วมัดเชือกให้เรียบร้อย แล้วก็ปล่อยให้คนข้างบนดึงตัวขึ้นไป

พอคนอื่น ๆ จากไปแล้ว วายุถึงบอกกับนภัทรว่าข้างล่างมีห้องลับอยู่ แต่ว่าจะเข้าไปจากที่นี่มันมีระยะห่างราว ๆ สองร้อยเมตรอยู่

ทั้งสองคนดำน้ำลงไปอีกครั้ง พร้อมด้วยอุปกรณ์

จากนั้นก็หาห้องนอนที่มณิกาโดนสิ่งมีชีวิตบางอย่างโจมตีอย่างแปลกประหลาดจนเจอ ในตอนที่พวกเขากำลังเตรียมจะเอาน้ำในโถในห้องนอนออกไปนั้น แต่กลับพบความผิดปกติขึ้นมา ของที่อยู่ในโถนั้นได้หายไปแล้ว แถมยังไม่เหลือน้ำแม้แต่หยดเดียวเลย!

วายุยืนอยู่ในห้องนอน สายตาเย็นชาจ้องมองอยู่ที่ถ้วยสองใบและโถที่อยู่ตรงหน้า และรู้ดีว่าจะต้องมีคนเคยเข้ามาที่นี่แน่นอน

แต่ว่าวังใต้ดินใหญ่กว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มาก ถ้าอยากจะหาคนคนหนึ่งให้เจอนั้น ก็ยากอย่างกับงมเข็มในทะเล

เพราะฉะนั้น เขาจึงแค่เอาถ้วยทั้งสองใบมาใส่ไว้ในอุปกรณ์เก็บของแล้วปิดอย่างมิดชิดแล้วจากไป

วายุที่ร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรงไปพอสมควรออกไปอีกครั้งนั้น ร่างกายก็รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย เขาที่สามารถว่ายน้ำกลับไปได้ภายในสี่นาทีห้าสิบวินาทีในตอนแรกนั้น แต่เพราะได้รับบาดเจ็บ และเป็นไข้ แล้วก็หิวด้วย ด้วยสาเหตุหลาย ๆ ประการ จึงใช้เวลาไปห้านาทีสามสิบวินาทีเต็ม ๆ ถึงจะว่ายกลับออกไปได้ แถมยังสำลักน้ำไปคำหนึ่งด้วย

นภัทรที่อยู่ข้าง ๆ นั้นตกใจไปไม่น้อย ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าข้างในนั้นจะมีห้องลับที่ใหญ่ขนาดนั้นอยู่

เมื่อกี้เขาถึงจะรู้ว่า สาเหตุที่บอสกับคุณมณิกาหายไปมันเพราะอะไร

"ส่งคนมาเฝ้าที่นี่ไว้ ส่วนที่มีเรื่องวังใต้ดินอยู่ข้างล่างนี้ห้ามเปิดเผยให้ใครรู้เด็ดขาด!"

วายุออกคำสั่งไป

ในเมื่อยังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัดของข้างในนี้นั้น วายุจะไม่มีทางให้ใครรู้ว่ามีที่แบบนี้อยู่แน่นอน

แล้วในห้องลับนั้น ตกลงยังมีใครอยู่กันแน่?

เขาไม่รู้ แต่จะต้องตรวจหาความจริงให้เจอแน่นอน

......

ที่โรงพยาบาลส่วนตัว

หลังจากที่มณิกาหมดสติแล้วก็ถูกส่งตัวมาโรงพยาบาล และได้ทำการตรวจร่างกายไปหลายอย่าง ส่วนวายุก็ได้ไปฉีดยากันบาดทะยักแล้ว และก็ได้ทำแผลไปเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย

กล้ามเนื้อบริเวณนิ้วโป้งตรงมือขวาของเขาโดนกัดจนเป็นบาดแผลอย่างรุนแรง ตรงรอยฟันเป็นแถวทั้งแถวสอง โดนเย็บไปด้านละสี่เข็มและทำแผลเสร็จเรียบร้อย แล้วก็ให้น้ำเกลือพร้อมยาฆ่าเชื้อและยาลดไข้อยู่

วายุกับมณิกาได้อยู่ห้องพักผู้ป่วยห้องเดียวกัน เขาให้น้ำเกลืออยู่ แล้วก็จ้องมองเด็กสาวที่นอนอยู่ข้าง ๆ และก็รอผลตรวจร่างกายไปอย่างเงียบ ๆ

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง วายุก็ได้รับรายงานผลการตรวจร่างกายของมณิกามา

แต่ว่าตอนที่เขาเห็นผลที่แจกแจงออกมานั้น ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองขึ้นมา "นี่คือผลการตรวจของพวกคุณเหรอ? ผลเลือดไม่มีอะไรผิดปกติ? ผลCTสแกนก็ไม่พบความผิดปกติอะไรเลยเหรอ?"

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยืนอยู่ตรงหน้าวายุ พอเห็นเขาโกรธเคืองขึ้นมา ก็รีบขอโทษทันที "ท่านวายุ พวกเราได้ทำการตรวจร่างกายแบบครบวงจรแล้ว ที่สำคัญ คุณจะต้องเชื่อในความสามารถของพวกเรา พวกเราได้ทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว แต่ก็ไม่พบปัญหาอะไรเลยครับ"

วายุหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ตั้งแต่แรกก็น่าสงสัยมากอยู่แล้วจริง ๆ

ทั้ง ๆ ที่น้ำในโถนั้นมีของอยู่ชัด ๆ แต่กลับมองไม่เห็น จากนั้นก็เห็นตรงหลังมือของมณิกาก็นูนขึ้นมาจุดหนึ่ง และยังขยับเขยื้อนอยู่ด้วย

ส่วนโถนั่น หลังจากที่พวกเขาออกมาแล้วและย้อนกลับเข้าไปหาอีกครั้ง ของที่อยู่ข้างในนั้นกลับหายไป ซึ่งก็หมายความว่า จะต้องมีคนไม่อยากให้พวกเขาตรวจหาความจริงเจอ

วายุมั่นใจว่ามีสิ่งของอยู่ในนั้น ที่สำคัญยังไร้สีและไร้กลิ่นอีกด้วย

"ไสหัวไปซะ"

เขาสะบัดมือเล็กน้อย แล้วเอาเอกสารโยนลงไปบนโต๊ะ และตะคอกขึ้นอย่างโมโหทีหนึ่ง

คนทั้งหมดต่างก็รีบทยอยกันออกไป

วายุนั่งอยู่ในห้องพักผู้ป่วยอยู่นาน ในที่สุดก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาพี่น้องจตุพันธุ์สายหนึ่ง "จัตวา รีบมาที่โรงพยาบาลส่วนตัวเที่ยวหนึ่งซิ"

"แม่ง พี่ชาย ฉันกับไอ้ปัณณ์กำลังจะไปหานายอยู่พอดีเลย นายอยู่ที่โรงพยาบาลส่วนตัวใช่ไหม? ได้ ได้ ได้ พวกเราจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้แหละ"

หลังจากที่วางสายไปแล้ว ปัณณ์ จตุพันธุ์ และกษิดิสทั้งสามคนก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที