บทที่ 228 ขอบคุณโคตรเหง้าศักราชของคุณเลย

"อยากพนัน ก็ต้องยอมแพ้"

เขาพูดมาเพียงประโยคนี้ คำพูดเดียวก็ตัดสินทุกอย่าง ไม่เหลือโอกาสให้มณิกาได้โต้แย้งกลับเลยสักนิด

เด็กสาวเบ้ปากอย่างไม่พอใจเล็กน้อย แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็พูดขึ้นอีกว่า "ใช่แล้ว อยากเล่นพนันเวลาแพ้ต้องยอมแพ้อยู่แล้ว ในเมื่อพวกเราเป็นเพื่อนรักกันไม่ได้ แต่ก็ยังสามารถเป็นพี่น้องกันได้นี่ คุณว่า ใช่หรือเปล่าคะ พี่ชาย?"

พูดแล้ว เธอก็เหล่ไปมองอีกสามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็เห็นเพียงแต่พวกเขาสามคนจดจ้องอยู่แต่ทางนี้ แล้วก็ตั้งอกตั้งใจฟังพวกเธอสองคนพูดคุยกันอยู่

แล้วในวินาทีที่แววตาของมณิกากวาดไปนั้น พวกเขาก็รีบรวบรวมสายตากลับไปทันที แล้วก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานขึ้นมา

มณิกาถึงเงยหน้าขึ้นมา และยกมือขึ้นมาปังอยู่ข้าง ๆ ปาก แล้วพูดกับวายุเสียงเบาขึ้นว่า "ถึงคุณจะช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ฉันก็ไม่มีทางให้อภัยคุณเรื่องที่คุณวางยาใส่ฉันหรอกนะ ผู้ชายเลว มันก็เป็นผู้ชายเลว ไม่ใช่ว่าคุณช่วยฉันไว้แล้วมันก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงหรอกนะ"

วายุ "......"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายวับไปทันที แทบอยากจะแหวกสมองของยัยตัวแสบนี่ออกมาดูสักหน่อยจริง ๆ อยากจะดูซิว่าตกลงข้างในนั้นมันใส่อะไรไว้กันแน่!

วายุไม่อยากสนใจมณิกาอีก แล้วก็เดินไปข้าง ๆ แล้วนั่งลงและพูดคุยกับพวกพี่น้องไป

พอผ่านไปไม่นาน คนของโฮมสเตย์ก็ส่งอาหารทั้งหมดที่มณิกาสั่งมาให้แล้ว สามารถพูดได้ว่ามี'ครบครันทุกอย่าง'เลย

นภัทรเตรียมโต๊ะอาหารไว้พร้อม แล้วก็จัดวางอาหารที่หลากหลาย แล้วพวกเขาก็มานั่งทานอาหารพร้อมกัน

เพราะว่าที่นี่คือโรงพยาบาล จึงไม่สามารถดื่มเหล้าได้ พวกเขาถือแก้วน้ำผลไม้ไว้ แล้วก็ชนแก้วกับมณิกา

"ยินดีกับยัยตัวแสบและพี่รองที่สามารถพ้นเคราะห์มาได้"

"พ้นเคราะห์มาได้ก็จะต้องมีโชคตามมาแน่นอน"

"ขอให้พวกคุณผ่านเรื่องร้าย ๆ ไปก็ให้เจอแต่สิ่งดี ๆ นะ"

"ขอให้หายเร็ว ๆ"

"ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณค่ะพี่กัส พี่ปัณณ์ จัตวา" มณิกาหัวเราะฮา ๆ ขึ้นมา ในใจนั้นรู้สึกดีมาก

ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร แล้วคนพวกนี้ก็เป็นเพื่อนรักของวายุ แน่นอนว่าเธอเองก็ต้องเรียกพวกเขาว่าพี่คำหนึ่งอยู่แล้ว

แต่เพราะว่าจตุพันธุ์อายุมากกว่ามณิกาแค่สองปี เพราะฉะนั้นมณิกาก็เลยเรียกเขาว่า'จัตวา'ไปเลย

จุดนี้ทำให้จตุพันธุ์รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาวางน้ำผลไม้ที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะ "ยัยตัวแสบ นี่เธอดูถูกกันหรือว่ายังไง? เรียกพวกเขาว่าพี่หมดเลย ทำไมพอมาถึงฉันก็ได้กลายเป็น'จัตวา'ไปได้ล่ะ?"

จตุพันธุ์ที่ใส่ชุดสูทสีขาวอยู่ใบหน้าไม่พอใจทั้งหน้า ท่าทางแบบนั้น แฝงไว้ด้วยความน้อยใจเล็กน้อย

มณิกายิ้มเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นมากอดไหล่จตุพันธุ์ไว้ ใบหน้ายิ้มแฉ่ง "เราสองคนไม่มีเรื่องก็ไม่รู้จักกันใช่ไหมล่ะ แล้วคราวที่แล้วตอนที่อยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ทิวกาลก็เคยประลองกันมาแล้ว นายเป็นคนแพ้ ก็จะต้องเรียกนายว่า'จัตวา'แล้วล่ะ"

"งั้นไอ้ปัณณ์กับพี่ใหญ่ล่ะ? คุณก็ไม่เคยประลองกับพวกเขานี่"

"พี่ปัณณ์สังกัดทีมสอบสวนคดี และยังเป็นตำรวจหน่วยพิเศษอีก นายคิดว่าฉันเป็นคู่ต่อสู้เขาเหรอ? ส่วนพี่กัสก็เป็นพี่ใหญ่สุด แน่นอนว่าจะต้องเรียกพี่อยู่แล้ว"

มณิการู้สึกว่าจตุพันธุ์นั้นมีความหมายเป็นอย่างมาก จึงตั้งใจแกล้งเขาสักหน่อย จากนั้นก็ยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมา "มา จัตวา พวกเรามาชนแก้วกันหน่อย อนาคตต่อไป พี่จะดูแลนายเอง"

"ไสหัวไปเลย! อย่ามาเอาเปรียบฉันนะ?"

"ช่วยไม่ได้ ก็นายอายุน้อยสุดนี่"

มณิกาพูดไปหัวเราะไป แล้วก็ชนแก้วกับจตุพันธุ์เล็กน้อย แล้วดื่มน้ำผลๆไม้ในแก้วทีเดียวหมดไปเลย

ถึงแม้ว่า เมื่อกี้ตอนที่กอดไหล่จตุพันธุ์อยู่นั้น จะรู้สึกถึงสายตาที่เฉียบคมอันหนึ่งมองมาแล้ว แต่เธอก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

พอดื่มน้ำผลไม้หมด มณิกาก็วางแก้วลง แล้วก็เอาตะเกียบคีบขาหมูน้ำแดงขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ในตอนที่เธอกำลังจะเอาเนื้อหมูชิ้นนั้นใส่เข้าปากตัวเองนั้น อยู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็เลี้ยวโค้งไปทีหนึ่ง และเอาเนื้อหมูวางลงไปในถ้วยจตุพันธุ์ "มา จัตวา มีสุขร่วมเสพ มากินด้วยกันเร็ว กินเร็ว ๆ"

"อื้อฮือ แบบนี้ยังพอใช้ได้หน่อย......"

จตุพันธุ์พยักหน้าด้วยความเต็มใจขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเคืองในใจหายไปตั้งครึ่งหนึ่ง

"แค่กๆ......"