บทที่ 232 โดนจับปฏิบัติการทันที

มุมปากของมณิกากระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ราวระเบียงชั้นสอง แล้วจ้องมองห้องโถงใหญ่ของชั้นหนึ่งไป บ้านที่หรูหราแบบนี้ เธอจ้องมองจนตาลายไปหมด แต่ว่า......

แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอขายสติไป

คิ้วที่เรียวยาวราวใบหลิวของเธอขมวดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าขาวนวลราวกับหยกชั้นดีมีแววโกรธเคืองเล็กน้อย แล้วก็ถลึงตาใส่วายุอย่างแรงทีหนึ่ง "วายุ คุณนี่จะไม่ยอมจบใช่ไหม? อย่านึกนะว่าคุณเป็นหลานชายของคุณย่าแล้ว ฉันก็จะอดทนกับคุณทุกอย่าง! ฉันยอมรับว่าคุณมีเงินมากมาย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องยอมรับของทุกอย่างที่คุณให้มา คุณนึกว่าแค่'ประสาทในเทพนิยาย'หลังเดียวก็จะสามารถทำให้ฉันยอมอยู่ต่อได้แล้วเหรอ? น่าเสียดาย ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงน้อยที่โดยตามใจมาตลอด และก็ยิ่งไม่ใช่ซินเดอเรลล่าที่หวังจะปีนขึ้นที่สูงด้วย!"

อารมณ์โกรธของมณิกาไม่ได้มาจากแค่จุดเดียว "เรื่องยานอนหลับ ที่ฉันไม่เอาเรื่อง ก็เพราะว่าฉันให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย คุณอย่าคิดว่าได้คืบจะเอาศอกนะ!"

พูดแล้ว เธอก็หึเสียงเย็นทีหนึ่ง แล้วก็จากไปเลย

ไม่ว่าวายุจะชอบเธอหรือเปล่า ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะมาทำตัวชั่วช้ากับเธอโดยการวางยานอนหลับแล้วมามี'ความสัมพันธ์'อะไรกับเธอ

ถึงมณิกาจะด่าวายุว่าเป็น'ผู้ชายชั่วช้า'มาตลอด แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลย ว่าด้วยนิสัยที่อารมณ์ร้ายของเธอ ถ้าหากว่ามีผู้ชายอื่นกล้ามาวาง'ยานอนหลับ'ใส่เธอ เธอจะต้องแก้แค้นเอาคืนโดยที่ไม่สนใจอะไรเลยแน่นอน

แต่กลับปฏิบัติต่อวายุคนเดียว ที่ไม่เหมือนใคร

หรือบางที เป็นเพราะว่าครั้งแรกของเธอได้ให้เขาไปแล้ว และเขาเองก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงอื่นมาก่อน หรือบางที อาจจะเป็นเพราะว่าเธอปฏิบัติกับเขาไม่เหมือนคนอื่นอยู่แล้ว

เพียงแต่แค่มีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ แล้วยังไม่เคยพบเห็นเท่านั้น

"คุณ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

วายุโดนทำให้โกรธจนขมับเต้นตุ๊บ ๆ แล้ว

สมควรตายจริง ๆ ไอ้เรื่องนี้นี่มันจะผ่านไปไม่ได้จริง ๆ เลยเหรอ?

เขาพ่นลมออกจากจมูกเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วดึงข้อมือของมณิกาไว้ "ตกลงผมจะต้องยืนยันยังไง คุณถึงจะยอมเชื่อผมเนี่ย?"

วายุไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงซะเท่าไหร่ แต่ว่าคำพูดนี้เขากลับถามมณิกามาแล้วหลายครั้ง

จนแทบจะทำให้เขาเป็นบ้าอยู่แล้ว

"ปล่อยมือ!"

มณิกาสะบัดมือของเขาออกไป "อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย ก็เป็นการยืนยันที่ดีที่สุดแล้ว"

วายุ "......"

หัวข้อสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว

มณิกาหมุนตัวลงจากตึกไป แล้วจากไปอย่างสง่างาม

สำหรับเด็กผู้หญิงที่ไม่เห็นแก่เงินคนหนึ่งนั้น บ้านพักที่หรูหราราวกับประสาทในเทพนิยาย มันก็เป็นแค่หลักฐานยืนยันความร่ำรวยของผู้อื่นเท่านั้น มูลค่าที่สะท้อนออกมา ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

วายุที่ทำอะไรไม่ถูกเดินลงมาจากชั้นบน มายืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้วจ้องมองเด็กสาวที่ขึ้นรถไป และขับออกไปอย่างรวดเร็ว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วหมัดก็ต่อยลงไปบนเสาที่อยู่ข้าง ๆ บันได

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ทำให้เขารู้ว่าการจะได้รับความเชื่อใจจากใครคนหนึ่งนั้น มันยากมากแค่ไหน

ราวกับว่าภาพในความทรงจำแรกที่มณิกามีต่อเขา ก็ได้ตัดสินคุณค่าในความเป็นคนของเขาไปแล้ว ไม่ว่าต่อมาเขาจะทำดีมากแค่ไหน ก็เปลี่ยนแปลงความคิดที่เธอมีต่อเขาไม่ได้แล้ว

......

หลังจากที่มณิกาออกมาจากคฤหาสน์แล้ว ก็กลับมาที่ใจกลางเมือง

ในช่วงตอนบ่าย ด้วยการช่วยเหลือของบริษัทจัดหาบ้าน เธอก็ได้เช่าอพาร์ทเม้นท์เดี่ยวที่อยู่ใกล้ละแวกบริษัทรับจัดงานแต่ง'พบรัก'ได้แล้ว

อพาร์ทเม้นท์เป็นแบบพร้อมเข้าอยู่ได้เลย เธอก็เลยย้ายเข้าไปอยู่เลย

วันนี้ ในช่วงใกล้เที่ยง เธอขับรถออกไป อยากจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวที่ซูเปอร์มาเก็ต แล้วก็กลับบ้านไปทำอาหาร

รถยนต์จอดอยู่ตรงฝั่งตรงข้ามมาร์เก็ทฮาร์วา ในตอนที่เธอหิ้วกระเป๋าไว้แล้วกำลังจะไปที่ซูเปอร์มาเก็ตนั้น ก็พบเห็นเงาคนคนหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏตัวออกมา

มณิกาที่ใส่แว่นกันแดดอยู่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอดแว่นออกและมองไปอีกที ก็เห็นว่าคนที่พบนั้นคือ......นิอรนั่นเอง!

ตั้งแต่วันงานแต่งที่เธอโดนคนของวายุพาตัวออกไป แล้วนิอรก็พาทหารรับจ้างมาช่วยเธอ เธอก็รู้เลยว่าคนอย่างนิอรนั้นต้องตั้งใจเข้ามาตีสนิทกับเธอตั้งแต่แรกแน่