บทที่ 237 ชีวิตที่ตายทั้งเป็นของนภัทร

เขาพูดว่า......

เธอโดนตรวจออกมาว่ามีอาการนอนไม่หลับ แล้ววายุช่วยหาหมอหายาให้เธอไปทั่วเหรอ?

ตอนนั้นตอนที่เธอโดนจับตัวไปไว้บนเรือสำราญ วายุยอมทิ้งสัญญาเป็นหมื่นล้านในประเทศCไป แล้วบินตรงกลับมาช่วยเธอเหรอ?

ตอนที่โดนน้ำซัดไปตอนอยู่หมู่บ้านบุริมพิสัย วายุเป็นคนที่ไปช่วยเธอโดยที่ไม่สนใจความเป็นความตายของตัวเองเลยเหรอ?

เพื่อที่จะปกป้องพ่อแม่อุปถัมภ์ที่ชนบทแล้ว เขาส่งคนอยู่บ้านข้าง ๆ เลยเหรอ?

มณิกาวิเคราะห์เรื่องพวกนี้ไป ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจไป

ถึงว่าล่ะ เมื่อหลายวันก่อนที่โทรหาพ่อแม่ พวกท่านบอกว่าบ้านข้าง ๆ ที่ว่างมาตลอดมีเพื่อนบ้านมาอยู่แล้ว บอกว่าเป็นคนที่เถ้าแก่ที่เช่าอ่างเก็บน้ำตรงหน้าประตูอยู่หามาเฝ้าอ่างเก็บน้ำ เพื่อที่จะได้ไม่มีคนมาแอบขโมยตกปลาไป ที่แท้เป็นแค่คนที่วายุส่งไปดูแลพ่อแม่เธอเท่านั้น

โดยเฉพาะ......

เธอมีอาการนอนไม่หลับจริง ๆ เหรอ?

ก่อนหน้านี้มณิการู้แค่ว่าตัวเองกว่าจะนอนหลับได้ก็เป็นเวลาตีสี่ตีห้าแล้ว แถมยังนึกว่าระยะเวลาในการนอนหลับของร่างกายน้อยลงตามสัญชาตญาณ แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

หนำซ้ำตอนที่วายุบอกว่าเธอมีอาการนอนไม่หลับ เธอยังรู้สึกว่าวายุพูดไปเรื่อยทุกอย่าง เป็นเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ไม่เคยเชื่อเลยด้วยซ้ำ!

เพราะฉะนั้น เธอเป็นคนเข้าใจวายุผิดไปเหรอ?

มณิกาขบคิดเรื่องที่นภัทรพูดมานี้อย่างรวดเร็ว แล้วก็กรอกสัญญาต่อไปเรื่อย ๆ จนกรอกสัญญาทั้งสองฉบับจนเสร็จสิ้น

ตอนที่เงยหน้าขึ้นมานั้น นภัทรก็ได้ไปยืนสูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ ที่หน้าต่างห้องทำงานแล้ว

ถึงแม้ว่าท่าทีของนภัทรจะไม่ค่อยดีมากนัก แต่อย่างน้อยเขาก็จงรักภักดีต่อวายุ เป็นคนที่เป็นห่วงเขาทุกอย่าง!

มณิกาไม่เคยโทษเขา

ในเมื่อ เริ่มตั้งแต่ที่เธอมาดำเนินกิจการด้วยสถานะหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตรแล้ว คำพูดหยาบคายที่ไม่น่าฟังแบบนั้น เธอได้ยินมามากแล้ว

มีคนพูดคนเดียว ก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าคนพูดเยอะมากขึ้น ยังไงก็คงต้องทำให้คนเสียใจบ้าง ทำให้ป้อมปราการในใจเธอ ค่อย ๆ ทำลายแตกละลายไป

"สัญญาเซ็นเสร็จแล้ว เอาไปให้เขาเถอะค่ะ"

มณิกาเซ็นสัญญาเสร็จแล้ว ก็วางปากกาลง

แล้วมิงค์ก็ชงกาแฟเข้ามาพอดี เธอพูดกับนภัทรด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มขึ้นว่า "ผู้ช่วยนภัทร กาแฟของคุณมาแล้วค่ะ"

แต่มณิกากลับพูดกับมิงค์ขึ้นว่า "มิงค์ ส่งแขก"

"ห๋า? ส่ง......ส่งแขกเหรอคะ? ผู้ช่วยนภัทรเขาเพิ่งจะมาถึงเองไม่ใช่เหรอคะ?" มิงค์รู้สึกถึงบรรยากาศในห้องทำงานเหมือนกับว่าจะแปลก ๆ ได้อย่างชัดเจน

นภัทรดับไฟบุหรี่ไป แล้วก็หมุนตัวมาพูดขึ้นว่า "ไม่ต้องหรอกครับ ผมไปเองได้!"

เขาเอาสัญญาขึ้นมาอย่างโกรธเคือง แล้วก็เดินก้าวยาว ๆ ราวกับดาวตกออกไปเลย

พอมิงค์เห็นนภัทรมีสีหน้าที่เคร่งขรึม ก็รู้แล้วว่าต้องเกิดความขัดแย้งกับมณิกาขึ้นมาแน่ "พี่ณิกา ผู้ช่วยนภัทรเป็นคนของท่านวายุ พวกคุณทะเลาะกันเหรอคะ?"

มณิกาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "ไม่มีอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

เธอยกมือขึ้นมามองนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว แล้วเธอก็พูดขึ้นว่า "เธออยู่ที่ร้านต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปสักเที่ยว แล้วอีกอย่าง ออกประกาศรับสมัครพนักงานใหม่เพิ่มด้วย"

"ห๋า? เพิ่งรับสมัครมาเองไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมรับสมัครอีกแล้วละคะ?"

"ช่างเถอะ ไม่ต้องแล้วล่ะ" ฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย ไปก่อนนะ

มณิกาโบกมือให้เล็กน้อย แล้วก็สะพายกระเป๋าขึ้นมาแล้วก็ออกไปเลย

ตอนแรกกะว่าจะรับสมัครคนเพิ่มอีกสักหน่อย แต่พอคิดดูดี ๆ แล้ว วายุเป็นคนทำงานรอบคอบ จะต้องไปหาทีมงานที่มีประสบการณ์มาแน่นอน แล้วเธอจะมารับสมัครคนอีกทำไม?

พอออกจากบริษัท มณิกาก็ขับรถตรงไปโรงพยาบาลเลย

ในขณะเดียวกัน นภัทรก็ขับรถไป ตลอดทางรวดเร็วราวกับว่าบินไปจนถึงสดุภา กรุ๊ป

สดุภา กรุ๊ปห่างจากบริษัทรับจัดงานแต่ง'พบรัก'แค่ระยะทางประมาณสิบนาทีเท่านั้น ใกล้กันมา

พอเขาลงจากรถแล้ว ก็เอาเอกาสารกลับไปในบริษัท แล้วก็เดินขึ้นตึกไปอย่างรวดเร็ว และพุ่งเข้าไปในห้องทำงานประธานเลย