บทที่ 238 ที่แท้ ก็เข้าใจวายุผิดไป

เกาะร้าง เป็นเกาะที่ไม่รู้ชื่อแห่งหนึ่ง แต่ว่าบนเกาะนั้นเป็นฐานฝึกมหาโหดมาตลอด คนที่เข้าไปถึงแม้ว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาได้ แต่ก็ต้องผ่านความทุกข์ยาก พอออกมาก็เหมือนกับว่าตายแล้วเกิดใหม่

ตอนแรกนภัทรก็เดินออกมาจากในนั้น ตอนนี้ตีเขาให้ตายเขาก็ไม่อยากกลับเข้าไปอีก

"ให้พี่ชายนายนริศมารับช่วงงานของนายต่อ"

คำพูดของวายุไม่มีโอกาสให้วกวนกลับมาเลย

นภัทรยังอยากจะขอร้องอะไรอีก แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากแล้ว ก็กลืนกลับลงไป แล้วก็พยักหน้าขึ้นอย่างหงอย ๆ ไม่มีความสุข"ครับ บอส"

"ไสหัวไปได้แล้ว!"

เรียวปากบางของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย แล้วก็พูดออกมาเสียงเย็นคำหนึ่ง

มุมปากนภัทรกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวออกจากห้องทำงานไป

พอลงมาจากตึกใหญ่โตของสดุภา กรุ๊ปแล้ว เขาก็รีบโทรศัพท์หามณิกาทันที

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......

โทรศัพท์ออกไปหลายสาย แต่ก็ไม่มีคนรับสายเลย

นภัทรตบหน้าตัวเองเพี๊ยะ ๆ ไปหลายที "แม้งเอ๊ย ไอ้โง่! เฮ้ย......"

เขาตบหน้าตัวเองเสียงดังฟังชัด คนที่ผ่านไปผ่านมาล้วนมีแต่คนของสดุภา กรุ๊ป ซึ่งล้วนคุ้นเคยกับนภัทรเป็นอย่างดี

"ผู้ชะ......ผู้ช่วยนภัทร นี่คุณเป็นอะไรไปคะ?"

"ผู้ช่วยนภัทร คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? จะต้องตามหมอมาให้คุณไหม?"

"ผู้ช่วยนภัทร คุณยังสบายดีไหมคะ?"

"ตรงนี้ก็ไม่มียุงนี่ คุณตีตัวเองทำไม?"

......

สายตาที่แปลกใจของพวกเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มองมา นภัทรทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด แล้วก็พูดอย่างตำหนิขึ้นว่า "ดูอะไรดู? งานทำเสร็จกันแล้วเหรอ? ฉันแค่ใบหน้ามันแข็ง ตบไม่กี่ทีกระตุ้นกล้ามเนื้อให้คล่องแคล่วสักหน่อยเท่านั้น มีปัญหาอะไร ไสหัวไปเลย ไสหัวไปให้หมด!"

พอคำตำหนิดังขึ้นมา พวกเพื่อนร่วมงานก็รีบหนีกันอย่างลนลานไปหมดเลย

เขาเดินไปถึงรถตัวเองอย่างหมดอาลัยตายอยาก แล้วก็โทรศัพท์หาพี่ใหญ่ของตัวเองสายหนึ่ง "พี่ ผมจบเห่แล้ว ผมจะตายแล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เฮี้ยแม่ง วันนี้ผม......" นภัทรเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้พี่ชายตัวเองนริศไปอย่างละเอียดทางโทรศัพท์ พอพูดจบแล้วถึงได้พูดใจความสำคัญขึ้นว่า "จากนั้นแม่งบอสก็จะส่งผมไปที่เกาะร้าง ยังบอกว่าให้ผมไปเที่ยวเล่นให้สนุกที่เกาะร้างสักไม่กี่เดือน! ผมแม่ง กระดูกกระเดี้ยวแก่ขนาดนี้แล้ว คงจะต้องตายอยู่ที่นั่นแล้วใช่ไหม? พี่ พี่ดูน้องชายพี่ซิ น่าเวทนามากเลยใช่ไหม?"

"อืม น่าเวทนา ไม่ใช่แค่คำว่า 'น่าเวทนา'คำเดียวก็จะพอนะ เฮ้อ"

นริศที่อยู่อีกฝั่งถอนหายใจยาว ๆ ทีหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะ'พรืด'ออกมาคำหนึ่ง "ฮ่าๆๆๆ ฮา ไอ้น้องชาย ขอโทษด้วยนะ คนอย่างฉันมันเป็นคนดีมากนะ ปกติแล้วถ้าอดไม่ไหวถึงจะหัวเราะออกมานะ ฮ่าๆๆๆ ใครใช้ให้นายโง่ขนาดนี้เนี่ย กล้าไปผิดใจต่อผู้หญิงของเจ้านาย นายนี่มันสมน้ำหน้า......"

พี่ชายของนภัทรระเบิดเสียงหัวเราะออกมาราวกับฟ้าผ่า มีเสียงหัวเราะราวกับห่านลอยมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ จนทำให้นภัทรโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดแล้ว

......

ที่โรงพยาบาล

พอมณิกามาถึงโรงพยาบาลก็ไปลงทะเบียนที่แผนกระบบประสาทเลย หลังจากที่รอคิวไปครู่หนึ่ง หมอก็เรียกถึงคิวแล้ว

พอเข้าไปในห้องตรวจ มณิกาก็เล่าอาการทั้งหมดของตัวเองให้หมอฟังไปรอบหนึ่ง

หมอส่งให้เธอไปตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ CTสแกนและตรวจร่างกายอีกหลายอย่าง รออยู่นานถึงจะได้รับผลตรวจออกมา พอเอาไปให้หมอดูแล้ว หมอก็พยักหน้าเล็กน้อย "เป็นอาการนอนไม่หลับจริง ๆ การคาดเดาในขั้นแรกอาการนอนไม่หลับของคุณน่าจะเป็นมาเกือบสองเดือนกว่าแล้ว แต่ว่าผู้ป่วยที่มีอาการนอนไม่หลับส่วนใหญ่มักเป็นเพราะว่ามีความกดดันในใจมากเกินไป ที่สำคัญคนหนุ่มสาวที่มีอาการนอนไม่หลับในตอนนี้ส่วนใหญ่ก็มาจากแรงกดดันจากการทำงาน......"

หมอพูดคุยอาการนอนไม่หลับกับเรื่องที่ต้องระวังกับมณิกาไปง่าย ๆ เล็กน้อย จากนั้นก็สั่งยาให้ทั้งยาสมุนไพรและยาเม็ดไปให้บางส่วน

ตอนที่ออกมาจากโรงพยาบาลก็เป็นเวลาห้าโมงครึ่งตอนเย็นแล้ว

หลังจากที่เธอขึ้นรถมาแล้ว ก็เห็นบนหน้าจอโทรศัพท์มีสายที่นภัทรโทรเข้ามา

ในตอนนั้นเธอกำลังทำการตรวจร่างกายอยู่ สายที่นภัทรโทรเข้ามา เธอจึงไม่ได้รับสาย

มณิกาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง คิดก็ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าที่นภัทรโทรมานั้นเป็นเพราะอะไร

เธอเก็บโทรศัพท์เข้าไป แล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะโทรกลับไป

แล้วในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา เธอจ้องมองสายที่โทรเข้ามา แสดงชื่อของวายุอยู่

มณิกากำโทรศัพท์ไว้ สายตาก็มองไปที่ผลการตรวจของโรงพยาบาลและกองยาที่วางอยู่บนที่นั่งข้างคนขับอย่างไม่รู้ตัว

สุดท้ายแล้ว เธอก็เข้าใจวายุผิดไปจริง ๆ